11 februari 2012

Video: de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart


Sinds de Space Shuttles afgelopen zomer met pensioen zijn gegaan wordt volop gediscussieerd over de vraag hoe de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart er uit ziet. President Obama gaf april 2010 al de grondslag voor die toekomst, door te stellen dat de Verenigde Staten niet meer mikken op een bemande maanreis, maar dat gekozen wordt voor een reis naar een planetoïde en in de verre toekomst zelfs naar Mars. Sindsdien wordt er flink ontworpen op tekentafels, gebouwd en getest en worden we overladen met ingewikkeld klinkende zaken als COTS, CCDev2 en MPCV’s, zaken waarbij de commerciële ruimtevaart een nadrukkelijke rol heeft. Uiterst boeiend en helemaal niet ingewikkeld is de volgende korte video, waarin de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart in beeld wordt gebracht. Kijken!

:bron: Bron: Universe Today.

6,5 ton zware satelliet zal binnenkort terugvallen naar aarde


De NASA heeft laten weten dat de zes en een halve ton wegende Upper Atmosphere Research Satellite (UARS) ergens eind september of begin oktober terug naar de aarde zal vallen. De satelliet zal daarbij in delen uiteenvallen en het meeste zal gedurende de reis door de dampkring verbranden, maar niet alles zal daarbij vergaan. De NASA weet nog niet precies wanneer de terugval zal plaatsvinden en welk gebied op aarde risico loopt om getroffen te worden door vallende brokstukken. Factoren die daarbij van invloed zijn zijn bijvoorbeeld de flux van deeltjes vanaf de zon, die de satelliet ‘een duwtje geven’ en ook de oriëntatie van de UARS in de ruimte. De 750 miljoen dollar kostende satelliet werd in 1991 ‘gelanceerd’ vanuit het laadruim van Space Shuttle Discovery. Op 14 december 2005 kwam er een einde aan de actieve periode van de UARS, gedurende welke hij de bovenste lagen van de atmosfeer onderzocht. Sinds z’n pensionering bevindt de 10 meter lange en 4,6 meter brede satelliet zich in een soort van ‘afval-baan’ rondom de aarde, maar daar is ‘ie volgens de NASA onbestuurbaar en niet langer te houden. De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie – die vrijdag a.s. een persconferentie over de UARS geeft – zal het publiek komende tijd uitgebreid informeren over de terugval van de satelliet. De zone waarbinnen brokstukken van de UARS kúnnen neervallen ligt volgens z’n huidige baangegevens ergens tussen de 57e graad noorderbreedte en zuiderbreedte. Oeps, Nederland ligt op ongeveer 52 graden.

Eh… dan nog even dit

de Astroblogs waren gisteravond na 21.00 uur enkele uren onbereikbaar. Had te maken met de host van de site – Webreus uit Tilburg – die een gepland onderhoud aan de servers moet doen. Tjs, dat moet ook af en toe gebeuren.

:bron: Bron: Coalition for Space.

ISS op de korrel, deel zoveel!

ISS over Dordtse Biesbos, 20 augustus 2011

Als jullie nou denken dat de “functie” van assistent, co- danwel mede Astroblogger een lekker lui “luizebaantje” is dan…eh….moet ik daar toch wel effe een paar fijnzinnige kantekeningen bij plaatsen. Gisteravond gezellig met “de chef”…zijne “astronomische doorluchtigheid” AdrianusV……..U allen welbekend….de Biesbos in geweest voor een zoveelste poging het vermaledijde ISS op de gevoelige digitale plaat te zetten. Welnu het eindresultaat van deze expeditie ziet u allen hier ter linkerzijde dezes astroblogs in de vorm van het niet zeker onaardige dubbelplaatje. Wat jullie dan weer niet zien is de zwaar gestresste schrijver dezes welke hier en nu onder waarlijk gigantische (tijds)druk zit tekst zit uittebroeden c.q. neder te typen om maar op tijd (deadline zondagmiddag voor 12.00 uur!!) , zoals….eh….vriendelijk verzocht, lees bevolen, door ‘Dictatorus Astroblogus” meteen nadat het ISS de achter de  oosterlijke horizon was gezonken.  Tja….da’s wel erg makkelijk gezegd als je ”em” daarna weer rap ende gezwind naar huis peert met de slappe smoes “ja, ik moet nog even met mijn ega naar mijn schoonouders”…..uw nedrig scribent echter is, vanwege de tweede echt heldere nacht in een dikke acht zeiknatte weken, nog een uurtje of twee langer onder de sterren gebleven……enne….het viel dus voorwaar niet mee om vanochtend getergd door een zware ”astronomische kater” uit mijn nest te komen om dit blogje in elkaar te tikken.  Misschien moest ik toch maar eens een stevig gesprekje hebben met zijne doorluctigheid over de “secondaire arbeidsvoorwaarden van het personeel”!!  Zo……toch maar weer effe kans gezien om een heleboel op papier te knallen zonder dat er ook maar een woord sterrenkunde is gevallen.  Afijn, terug naar de “core-business”…..Gisteravond zijn Arie et moi dus naar de Biesbos getogen om maar weer eens een poging te wagen leuke plaatjes te maken van het ISS welke die avond om 22.1o pal en prettig helder (mag 3.7 o.i.d.) door het zenith zou overkomen….en het was…ongelofelijk maar waar….ook nog eens kraakhelder. Normaliter, tenslotte is dit niet mijn eerste ISS poging,  gebruik ik voor ISS fotografie mijn webcam in combinatie met een laptopje….maarre……deze keer wilde ik het eens voor de verandering anders aanpakken. Het grote nadeel van de webcam is het piepkleine chippie in combinatie met de behoorlijk grote brandpuntsafstand van de te gebruiken telelens (lees 20 cm F6 = 120 cm brandpuntsafstand). Met zo’n combinatie is het gewoonweg hopeloos lastig om het razendsnel bewegende ISS op de gevoelige plaat te KRIJGEN laat staan tijdens de “overtocht” te HOUDEN. Ik bedacht mij zo dat  dit  met mijn digitale spiegelreflexcamera voorzien van een vele malen grotere “chip” (22 x 15 mm!!)  veel makkelijker te doen moest zijn. Ik heb de camera ingesteld op 800 ISO en de  hoogste beeldkwaliteit instelling. Met de webcam gebruik ik meestal een 3X barlow om de brandpuntsafstand van de telescoop kunstmatig te verlengen (van 1.20 m tot 3.60m) om zo een grotere afbeelding van het ISS op het chippie te krijgen. Dat heb ik deze keer achterwege gelaten om gewoon in het primaire brandpunt van de Newton (1,20m) de opnames te schieten en  later pas op de PC vanwege de verwachte hogere beeldkwaliteit van het het kleine ISS beeldje  het plaatje netjes op te blazen. De combinatie van grote chip en het veel grotere (barlow-loze) beeldveld maakt het volgen en dus de “pakkans” vele malen groter. Wat ik nu achteraf bekeken nog ”verkeerd”heb gedaan is dat ik eigenlijk gewoon de telescoop net effe iets VOOR het ISS moet plaatsen in de zoeker van de telescoop en met een stilstaande telescoop “de camera moet afdrukken”, precies op het moment dat het ISS het kruisdraad van de zoeker passeert. De beide getoonde opnames hebben vanwege een belichtingstijd van 1/500 seconde nog enige bewegingsonscherpte maar dat kan ik volgens mij een volgende  keer makkelijk  de kop indrukken door daar een 1/1000 ste voor te gebruiken….het ISS is daarvoor helder genoeg……………en misschien ga ik toch nog een beetje experimenteren met een 2x teleconverter (2,40 m brandpunt ipv 1,20 m) …………Nou ja, het experiment met de Digitale spiegelreflexcamera vind ik in elk geval zeer hoopgevend ende geslaagd. Overigens is het gisteravond ook wel duidelijk geworden dat een gewone 300 mm telelens, waarmede Arie heeft geprobeerd het ISS te schieten,  waarschijnlijk toch net iets te kort is om de ISS vormen zichtbaar te maken…maar misschien valt ook hier nog het nodige te winnen door wat te foezelen met belichtingtijden en zo. Hoe dan ook,  het blijft een machtig leuke sport dat ISS fotograferen…..oh..enne….vlak voordat ook  wij (kregen nog onverwacht bezoek van astro-Collega Jorrit en buurman) op huis aan gingen zagen we Jupiter boven de oosterlijke horizon verschijnen……….ofwel, nog meer leuks voor de gevoelige digitale plaat, oh yeah!!! Ah….EN….mijn ochtendmissie lijkt ook “geslaagd” te raken, want het is nog steeds voor 12.00 uur….ik heb ze dus in elk geval weer verdiend..ha..ha..!!

Delftse studenten lanceren vrijdag neuskegel Stratos II raket

De lancering van voorganger Stratos 1 in 2009

Het Europese hoogterecord dat studenten van de TU Delft in 2009 met hun zelfgebouwde Stratos-raket in handen kregen, smaakte naar meer. Op vrijdag 13 mei beginnen ze aan een nieuwe uitdaging met de eerste testvlucht op de Veluwe voor Stratos II. Met deze lancering naar 1,5 km testen de studenten cruciale systemen voor Stratos-II, waarmee ze in 2012 een hoogte van 50 km willen bereiken. Daarna volgt het ultieme doel: 100 km, waar de atmosfeer ophoudt en de ruimte begint. Een onbemande raket naar de grens van de ruimte schieten, is geen eenvoudige taak en nog nooit door studenten bereikt. Het eigen record van de Delftse studenten staat nu op 12,2 km, het Europese record voor zelfbouwraketten. Met hun geheel nieuwe raket Stratos II willen de studenten dit in 2012 stevig aanscherpen tot een hoogte van 50 km, waarbij ze ook educatieve en wetenschappelijke experimenten uitvoeren. In het jaar daarna willen ze met een gemodificeerde variant proberen de ruimte te halen.

Neuskegel

Op vrijdag 13 mei testen de studenten met een proeflancering het loskoppelen van de neuskegel met aan boord de wetenschappelijke apparatuur en het uitwerpen van de parachute. “Voor we de raket echt kunnen lanceren, moeten we zeker weten dat deze essentiële systemen goed werken”, vertelt Wouter Blom van raketvereniging DARE. “Het uitwerpen van de parachute gaat bij een snelheid van 250 km/u en veroorzaakt een vertraging van 30 g. Dat moeten we goed testen, want als dat bij de eigenlijke lancering misgaat, vallen alle experimenten te pletter.” De speciaal ontwikkelde ‘Stratos Concept Launcher’ brengt de neuskegel vrijdag naar een hoogte van 1,5 km. Bij die hoogte mogen de studenten nog in Nederland (‘t Harde op de Veluwe) lanceren. De studenten gebruiken een innovatief systeem voor de loskoppeling, dat gebruikt maakt van het smelten van Dyneema (ofwel: ultrasterk vliegertouw) in plaats van kleine explosieve ladingen, zoals gebruikelijk is. Het nieuwe systeem is aanzienlijk veiliger en betrouwbaarder dan het systeem dat de studenten hiervoor gebruikten. [Lees meer...]

We danken de kruimeldief aan het Apolloprogramma

Gisteren stond in NRC-Handelsblad (blz. 22) een interessant artikel over de ‘spin-off’ van de ruimtevaart. Het is komende dinsdag vijftig jaar geleden dat Joeri Gagarin als eerste mens in de ruimte werd geschoten en dat feit zorgde afgelopen tijd voor een hoos aan artikelen over het nut en onnut van (bemande) ruimtevaart. In het artikel van Herbert Blankesteijn worden diverse producten genoemd, die we direct of indirect te danken hebben aan de ruimtevaart. Een paar op een rijtje:

  • satelliettelevisie: tegenwoordig allemaal commercieel, maar het begon ooit met de eerste omroepsatelliet Telstar, gebouwd door de NASA. De eerste rechtstreekse Olympische uitzendingen in 1964 vanuit Tokio verliepen ook met satellieten van de NASA.
  • GPS: op dit moment zo’n beetje het meest bekende en meest gebruikte product van de ruimtevaart.
  • Calculators: de bemande ruimtevaart vereiste in de jaren zestig miniaturisatie van allerlei producten. Iedere gram extra die omhoog moest betekende zoveel dollars extra aan kosten. De ‘zakrekenmachines’ waren een voorbeeld van die miniaturisatie.
  • Snoerloze apparaten: de astronauten op de maan hadden geen stopcontact tot hun beschikking en dus moesten ze draadloze apparatuur hebben. Van 1963 tot 1972 werkte de NASA samen met Black & Dekker en dat resulteerde in apparaten zoals de kruimeldief en de accuboormachine.
  • Rookmelders: deze werden in de jaren zeventig door Honeywell in opdracht van de NASA ontwikkeld. De bedoeling was dat het eerste ruimtestation Skylab daarmee zou worden voorzien.
  • Oorthermometers: in samenwerking met de NASA heeft het bedrijf Diatek de oorthermometer uitgevonden, die werkt op de door het oor uitgezonden infraroodstraling.

Iets wat niet ontwikkeld is dankzij de ruimtevaart, maar dat daarmee wel altijd in verband wordt gebracht is tefal, de antiaanbaklaag. Dat is al in 1938 uitgevonden, eigenlijk per ongeluk in een laboratorium van Dupont. Het spul is wel gebruikt in ruimtepakken en dat leverde publiciteit op. Afijn, talloze voorbeelden dus van producten die er zonder de ruimtevaart (nog) niet zouden zijn. Ik ben benieuwd wat we op het volgende jubileum als spin-off kunnen noemen. :bron: Bron: NRC-Handelsblad, 8 april 2011.

15 maart: Ontdekking van de Hemel in Labyrint


Van de eerste raketlancering 85 jaar geleden tot het losbarsten van de commerciële ruimtevaart, dit jaar staat in het teken van mijlpalen in de ruimtevaart. Ter ere van alles wat in de laatste 85 jaar is bereikt, voegt Labyrint een nieuwe mijlpaal toe. Daarom komende dinsdag (15 maart 2011) in Labyrint – het wetenschapsprogramma van VPRO en NTR - om 21:20 uur op Nederland 2 “Ontdekking van de Hemel”, waarin Labyrint letterlijk de ruimte in gaat met een zelfgemaakte ruimtesonde. Een korte impressie van dat programma: 50 jaar geleden durfde de Rus Yuri Gagarin het aan zich te begeven buiten onze Aardse dampkring. Hij opende de deur voor de grote stap: datzelfde jaar nog kondigde Amerika aan naar de Maan te gaan. Het was tijd voor bemande ruimtevaart. Inmiddels willen we verder. De drijfveer om te ontdekken heeft ons nog niet verlaten en zal ons uiteindelijk weer naar de Maan brengen, deze keer permanent. Hoewel het nog even zal duren voordat u uw vakantie richting de Maan kunt boeken, wordt er nu al hard aan gewerkt. Een bemande basis op onze Maan zal in de eerste plaats een springplank vormen voor de wetenschap en ons helpen met het verder ontdekken van de hemel. Labyrint peilt bij de European Space Agency hoe ver Europa is met het reizen naar de Maan. De Russen en Amerikanen namen het voortouw in de gehele ruimtevaarttechniek, maar tegenwoordig vervult Nederland een niet weg te denken cruciale rol in space. Ons kleine land ontwikkelt ruimtevaarttechnologie die steeds beter en betrouwbaarder functioneert in het immens grote en strenge heelal. Dit is maar goed ook, want zonder ruimtevaart zouden we heel veel dagelijkse dingen kunnen vergeten. Denk maar aan het weerbericht of het gebruik van je telefoon en navigatiesysteem.

Labyrint de ruimte in

Fragment uit Ontdekking van de Hemel

Ruimtevaart is dichterbij dan je zou denken en Labyrint wil dat laten zien. In samenwerking met Noorderlicht, het KNMI en NIKHEF lanceren we onze eigen missie. Labyrint gaat de ruimte in, met camera en meetapparatuur, volledig low-budget en wetenschappelijk verantwoord. We werkten in een zeer kort tijdbestek toe naar een echte ruimtereis. Tegen welke technische problemen loop je aan als je een camera al filmend, stabiel omhoog wilt sturen? Hoe bescherm je de apparatuur tegen kou, wind en druk? Hoe hoog kunnen we komen? Wat gaan we meten en hoe vinden we onze camera en meetresultaten weer terug? Het zijn uitdagingen als deze die de ruimtevaart zelfs tot de dag van vandaag bezig houden. Zal het Labyrint lukken de reis te overleven? Direct na de uitzending kun je doorpraten met wetenschappers in de wekelijkse Labyrint live online discussie. Kijk mee op de site en stel je vragen via Twitter of chat op www.labyrint.nl.

Wat gaan we allemaal beleven in 2011?


Zo, 2011 is begonnen en dat begint over een paar dagen – 4 januari om precies te zijn – al gelijk goed met kosmisch vuurwerk in de vorm van een gedeeltelijke zonsverduistering, welke wij voor een gedeelte kunnen meemaken. Er valt dit jaar – het Internationale Jaar van de Scheikunde – nog meer te beleven op het gebied van sterrenkunde en ruimtevaart. Hier een kort overzicht van de hoogtepunten:

Wat?Wanneer?
Gedeeltelijke zonsverduistering, zichtbaar in West-Europa4 januari 2011
Stardust vliegt langs komeet Tempel 114 februari 2011
De Messenger-sonde komt in een definitieve baan om Mercurius18 maart 2011 om 03.14 uur Nederlandse tijd
Saturnus in oppositie3 april 2011
Totale maansverduistering, gedeeltelijk zichtbaar in de Benelux15 juni 2011
Dawn sonde in baan om Vestajuli 2011
Maximum Perseïden11 augustus 2011
Lancering van de Juno missie naar Jupiteraugustus 2011
Lancering GRAIL missie naar de maanseptember 2011
Jupiter in oppositie29 oktober 2011
Lancering van enkele missies naar Mars: Curiosity (=Mars Science Laboratory), Phobos-Grunt, Yinghuo-1november 2011
Totale maansverduistering, waarvan wij in de Benelux een klein gedeelte kunnen zien10 december 2011

:bron: Bron: Sterrengids 2011 en Planetary Society.

Sex in de ruimte? Poindexter denkt van niet

Een jaar of twee geleden schreef ik al eens over de vraag of we gaan meemaken dat astronauten sex gaan bedrijven in de ruimte. Het zijn per slot van rekening ook maar mensen van vleesch en bloedt en af en toe een beetje ontspanning kan geen kwaad – iedere dag alleen maar boeken lezen en TV kijken gaat op den duur zo vervelen, óók in de ruimte, waar astronauten soms maandenlang verblijven. Afijn, een poosje terug was er een persconferentie in Tokio met astronaut Alan Poindexter, commandant van missie STS-131 met Space Shuttle Discovery, en daar kwam de vraag aan de orde of hij dacht dat ‘het’ ooit zal gaan gebeuren. Nou, Poindexter is daar helder over, over ‘het’ dus. Even een quote van Poindexter uit die genoemde persconferentie in het verre Japan:

We are a group of professionals. We treat each other with respect and we have a great working relationship. Personal relationships are not … an issue. We don’t have them, and we won’t.”

Kortom, onder zíjn commando is het kosmisch celibaat een feit, geen sex aan boord, nu niet, nooit niet. Eh… wat natuurlijk niet wil zeggen dat ànderen de allereerste kosmische wip niet kunnen gaan maken. Per slot van rekening zit de commerciële ruimtevaart er aan te komen, met onder andere Paris Hilton als één van de eerste reizigers, en die hebben niet allemaal dezelfde ‘professionele’ houding als Poindexter. ;-) :bron: Bron: Cosmic Log.

ISS vanuit Dordrecht deel 2

OK…..het even een harde leerschool geweest maar ik begin nu toch wel dit “interplanetaire voyeurskunstje” redelijkerwijze onder de digitale knie te krijgen. Het plaatje hiernaast laat toch een aanzienlijke hoeveelheid aardige details zien??!! Ik ben nog niet helemaal bekend met de exacte opbouw van het ISS…ga ik zometeen op het net eens op mijn gemakkie opsnorren,  maar volgens mij zie daar links bijvoorbeeld toch duidelijk de contouren van de aan het ISS vastgekoppelde russische Soyuz (Progress)??? Nou ja….hoe dan ook, ‘k begin steeds happier te worden met de geproduceerde output. Dit plaatje is geschoten met een 2x barlowlens tussen de telescoop en de webcam om zo kunstmatig de brandpuntsafstand te verdubbelen naar 240 cm. Voorts heb ik de frame-rate (het aantal plaatjes per seconde) op maximaal gezet=60 fr.per sec en de belichtingstijd per plaatje veel korter (1/500) genomen om de bewegingsonscherpte het hoofd te bieden. Om maar eens aan te geven hoe moeilijk dat volgen is, tussen de uiteindelijke 1800 frames zaten er slechts twee die OK genoeg waren!!  Omdat het ISS zoveel licht uitstraalt ga ik vanavond eens kijken hoeveel korter die belichtingstijd nog mag zijn wil ik onderbelichte plaatjes krijgen. Ik ben niet ontevreden over de scherpte van dit specifieke plaatje maar wellicht kan het nog veel scherper……droom er natuurlijk van om ook “mijn eigen ruimtewandelaar te vangen”…..en ik ga nog eens proberen wat een 3x barlow doet. Aangezien het ISS nog zeker tot 8 juli (zie het tabelletje op de heavens above-site) leuke overtochtjes gaat maken over Nederland kan ik voorlopig nog lekker door-experimenteren. De uiteindelijke “heilige graal” is natuurlijk de spaceshuttle “vastgeplak”t aan het ISS….enne…aangezien dat nog slechts twee (drie??) gaat gebeuren wil ik voor deze gelegenheden wel graag zeer beslagen ten ijs komen!!

ISS vanuit Dordrecht!

Jahoe!!! Dit plaatje uit eigen astro-keuken stond al een tijdje heel hoog op mijn sterrenkundige verlanglijstje..en gisteravond is het me, bij de tweede poging, dan toch gelukt om vanaf mijn nedrige Dordtse dakterrasje een “detailplaatje” te maken van het overkomende Internationale ruimtestation ISS. Duidelijk zichtbaar zijn de “mainbody”van het ISS en een paar zonnepaneeltjes….oh yes!!

OK, het is nog niet te vergelijken met die spetterplaatjes van die knakker uit (alweer!!) Zuid Limburg waarvan mij de naam even ontschoten is, maar toch…. het begin is er!!  Hmmm, wat is dat toch trouwens met die astronomisch geniale “Limlanders”…..ik bedoel maar, eerst kwam “onze” (sorry voor deze frase!) Hanny uit het verre zuiden ons verassen met haar wereldberoemde “voorwerpje” en vervolgens verschenen, ook weer uit het zalige zuiden, opeens die weergaloos gedetailleerde plaatjes (o.a. incluis duidelijk zichtbare ruimtewandelaar!!)  van het ISS   in ZENIT.

Maar goed dit terzijde…Ik ben in elk geval erg happy met dit eigen plaatje. Om tot dit resultaat tekomen heb ik mijn philips ToU pro webcam in het primaire brandpunt van mijn 20 f6 Newton geplaatst. Op het internet kan je op de Heavens above site precies bepalen wanneer,waar en hoe lang het ISS te zien zal zijn vanaf je waarneemplek….In dit geval kwam het ISS  gisteravond zo rond half twee ‘s nachts op een hoogte van zo’n 60 graden maximaal “over Dordrecht” heen zeilen. Vanuit mijn ommuurde dakterrasje kon ik vervolgens, al trachtend het ISS precies (en wat een rotwerk is dat toch!!) op het kruisdraad van de zoeker (en dus hopelijk ook  op dat webcamchippie!!) te houden,  een AVI filmpje maken van een klein minuutje. Uit die dikke 1800 frames heb ik vervolgens het beste plaatje uitgekozen ter publicatie op dit eerbiedwaardige Blog! HET grootste probleem met het plaatjes maken van zoiets als het ISS is het heel lang precies op de piepkleine chip van de webcam  gericht weten te houden van het ozo snel langs de hemel bewegende ISS. Ik was eerst van plan om nog een twee keer Barlowlens voor de webcam te plaatsen met de bedoeling om de standaard brandpuntsafstand van 120 cm te verdubbelen tot 240 cm…..maarre dan word het met de,  al soepel handmatig (!!) volgend met de in ”Dobson-mode” opgestelde telescoop,  wel heel erg lastig om het ISS midden op de chip te krijgen en te houden. Nu had ik van die 1800 frames uiteindelijk maar een stuk of 30 waar het ISS redelijk op te zien was. Maar goed…ik ben nog pas net begonnen met deze tak van “sport”….heb nog tijd zat om (ook??) wereldkampioen te worden…ha..ha… Vanavond hoop ik nog een poging te wagen…..zo rond een uurtje of twaalf (effe precies opzoeken op heavens above) komt het ISS pal door het ZENIT hollen….en dat betekent dat “ie” dus erg dichtbij gaat komen!! Wish me luck !!

Switch to our mobile site