Bron: NASA.
Allereerste sterren toch niet zo extreem zwaar als gedacht
Bron: NASA.
Wat dacht je hier van: een ster met spiraalarmen

Dat de uit miljarden sterren bestaande sterrenstelsels spiraalarmen kunnen hebben weten we al een paar honderd jaar, sinds we er met telescopen naar kijken. Maar dat ook sterren spiraalarmen kunnen hebben is nieuw en het is nu voor het eerst aangetoond bij de ster SAO 206462, 400 lichtjaren van ons verwijderd in het sterrenbeeld Wolf (Lupus). Met het HiCIAO instrument van de Japanse Subaru 8,2m telescoop op Hawaï keken ze naar de stofschijf rondom die ster en dat leverde bijgaande foto op, waarin je duidelijk een spiraalstructuur kunt onderscheiden. Die schijf is 22 miljard km in doorsnede, twee keer zo groot als de baan van de dwergplaneet Pluto om de zon. Vermoed wordt dat de spiraalarmen ontstaan door turbulenties in de om de ster draaiende stofschijf en dat er sprake is van planeetvorming. In dit geval zouden twee planeten aan het ontstaan zijn, ieder aan een kant van SAO 206462. Een grote versie van de foto hierboven is hier verkrijgbaar. Op de foto is overigens het licht van de ster zelf afgedekt, want anders zou de stofschijf overbelicht zijn. Hieronder nog een video over deze bijzondere ontdekking:
Bron: NASA.
Je moet er maar op komen

Kijk eens goed naar de foto hierboven. Gemaakt door de Franse fotograaf Christopher Hibbert. Ja, die strepen van sterren die kennen we wel, dat krijg je als de camera een poos open staat en de sterren hun gewone loop aan de hemel – schijnbaar draaiend om de poolster – afleggen. Maar wat zijn die figuren daaronder, met software ingetekend? Nee, niks gephotoshopt. Hibbert heeft ze er ‘live’ ingetekend. Dat wil zeggen dat toen de camera open stond hij met een zaklantaarn het veld inliep en die figuren zwaaiend en bewegend heeft getekend. Hoe kom je op het idee, schitterend toch?
Bron: Bad Astronomy.
Sterkernen kunnen mogelijk wormgaten bevatten
Even een blog uit de categorie Bizarre-Ideeën-Ontsproten-Aan-Stoffige-Studeerkamergeleerden. Een viertal stoffige studeerkamergeleerden onder leiding van Vladimir Dzhunushaliev (Euraziatische Nationale Universiteit van Kazachstan) denkt dat het best zou kunnen dat zich in de kern van sommige sterren een zogenaamd wormgat bevindt. Dat is een object, dat net zoals zwarte gaten, de uitkomst is van de vergelijkingen van de Algemene Relativiteitstheorie van Albert Einstein. Ze zouden een soort tunnel zijn in de ruimtetijd tussen verschillende plekken en tijden in het heelal. Favoriet vervoersmiddel in menig sciencefictionfilm. Zo’n uitkomst hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ze ook echt bestaan. Van zwarte gaten weten we zeker dat ze bestaan, maar van wormgaten is dat allerminst het geval. Dzhunushaliev en Co denken echter dat wormgaten kunnen bestaan in de centra van exotische objecten als neutronensterren èn in gewone sterren. Voor een buitenstaander, zeg een argeloze waarnemer op aarde, zou zo’n ster er precies hetzelfde uitzien als een wormgatloze ster. Maar de Kazachstanen denken dat er een mogelijkheid bestaat de sterren met een wormgat te onderscheiden van de andere sterren. Wormgaten komen namelijk altijd als paren voor en tussen de twee uiteinden kan materie en energie heen en weer schieten. Zij denken daarom dat de sterren op de een of andere manier zullen oscilleren, krimpen en uitzetten. Hoe dat precies gaat weten ze nog niet, maar daar zullen ze binnenkort vast een rekensessie in hun stoffige studeerkamer voor gaan houden. Voor de liefhebbers van hardcore science-junkfood is hier het wetenschappelijke artikel van Dzhunushaliev et al.
Bron: Technology Review.
Heelal bevat wellicht 3x zoveel sterren als gedacht
Bron: Eurekalert.
Dit resteert als je probeert een ster na te doen
Sterren zoals de zon draaien op de fusie van waterstofkernen in hun centra. Dat gaat via de zogenaamde proton-proton cyclus. Bij de National Ignition Facility (NIF) in Livermore (Californië) proberen ze ook zo’n fusie tot stand te brengen. Een beetje waterstof in een gekoelde omgeving werd bestookt met het NIF’s 192-beam laser systeem – vermogen 1 megajoule – en dat leverde dit resultaat op, het mikpunt van de laserstraal, ter grootte van een puntenslijper:
Tot nu toe werd er meer energie op de waterstof in dit kleine ding gericht dan er uit kwam. Pas als de opbrengst groter is dan wat je er in stopt is er echt sprake van kernfusie en hebben we in het laboratorium een ster nagebootst.
Bron: Lawrence Livermore National Laboratory.
Staat de toekomst in de sterren geschreven?
Deze cartoon geeft exact het antwoord:
Niet de toekomst, wel het verleden. De Zon staat 8 lichtminuten van ons vandaan. Als we ‘m zien dan zien we ‘m zoals ‘ie er acht minuten geleden uitzag. De ster Wega in het sterrenbeeld Lier staat ruim 26 lichtjaar van ons vandaan. Bekijk ‘m en je weet hoe de ster er in 1984 uitzag. Ergo: astrologie is nonsens.
Bron: Astropixie.
VY Canis Majoris, de grootste ster die we kennen
En da’s nr. 3 van de GigaGalaxy Zoom
Vandaag is door de ESO de derde en laatste foto gepubliceerd van de Melkweg in het kader van het GigaGalaxy Zoom project. Dit keer een 370 megapixel foto van de bekende Lagunenevel (M8), een gasnevel 5.000 lichtjaren van ons verwijderd in het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius). Ietsje links van het midden van de nevel ligt de jonge sterrenhoop NGC 6530, bestaande uit zo’n 50 tot 100 sterren. Daarnaast zijn in de Lagunenevel donkere wolken – globules – te zien, die bezig zijn om onder invloed van de zwaartekracht ineen te storten, waaruit in de toekomst ook sterren zullen voortkomen. De prachtige foto werd gemaakt met behulp van de 67 megapixel Wide Field Imager camera, die verbonden is aan de MPG/ESO 2,2-meter telescoop van het La Silla Observatorium in Chili. In deel één van GigaGalaxy Zoom kan je de gehele Melkweg aan de hemel zien en in deel twee wordt ingezoomd op het centrale deel van de Melkweg. En nu dus het derde en laatste deel. De ESO heeft het drieluik over de Melkweg gepubliceerd ter ere van het Internationale Jaar van de Sterrenkunde (IYA2009). Mooier hadden ze ‘t niet kunnen doen. Bron: Eurekalert.







Social profiles Adrianus V