Eerder vandaag had ik het al over de ontdekking van NASA’s Messenger dat Mercurius vulkanische activiteit heeft gekend, nu lees ik een andere ontdekking van dezelfde verkenner die mogelijk nog imposanter is: Mercurius blijkt een zeer dunne atmosfeer te bevatten met water daarin! 😯 Dát Mercurius een zeer ijle atmosfeer heeft was wel bekend, maar dat er water in voorkomt, op de planeet die ruim 400 °C warm kan worden, is echt een verrassing. De Messenger vloog 14 januari jongstleden vlak langs Mercurius. Met één van z’n instrumenten aan boord, de Fast Imaging Plasma Spectrometer (FIPS), werd de aanwezigheid van geladen deeltjes (ionen) rondom Mercurius gemeten. Van een atmosfeer rondom de planeet is eigenlijk geen sprake, men wil het liever een exosfeer noemen. Dát Mercurius geen gewone atmosfeer heeft komt door de zonnewind. Die is er zo krachtig dat alle deeltjes, ionen en moleculen gewoon weg worden geblazen, de interplanetaire ruimte in. Op een ijle exosfeer na dan. Uit het onderzoek met de FIPS blijkt de exosfeer vooral sodium te bevatten. Maar de grootste verrassing bleek toch wel de aanwezigheid van ionen uit de ‘watergroep’ te zijn: O⁺, OH^–, and H₂O⁺, in de figuur hierboven in het massabereik 17-19 te zien. Waar deze waterionen vandaan komen is nog speculatief. Mogelijk bevatten sommige kraters op Mercurius ijs en deeltjes daarvan zouden in de exosfeer terecht kunnen komen. De ionen zouden ook van kometen afkomstig kunnen zijn en een derde optie is dat chemische processen die zich afspelen tussen de zonnewind en de rotsen van Mercurius de waterionen kunnen hebben gevormd. Dat laatste schijnt mogelijk te zijn in een proces dat ze chemisch sputteren noemen. Afijn, genoeg opties om verdere studie van Mercurius’ exosfeer noodzakelijk te maken. Op 6 oktober dit jaar volgt een tweede fly-by van de Messenger, dus z’n FIPS-ogen zullen dan vast weer op Mercurius gericht zijn. Bron: Planetary.org.

De planeet die het dichtste bij de Zon staat, Mercurius, blijkt in het verleden vulkanische activiteit te hebben vertoond. Aldus nader onderzoek van de gegevens die de fly-by van de Messenger op 14 januari 2008 langs Mercurius heeft opgeleverd. Die gedenkwaardige 14e januari vloog de Messenger ^[1]staat voor MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry, and Ranging. op een minimale afstand van 200 km over het oppervlak van Mercurius. Vandaag, 4 juli 2008 (Hé, independenceday in de VS, zal geen toeval zijn), verschijnen welgeteld 11 artikelen in het Amerikaanse vakblad Science over de analyses van de gegevens van die fly-by. Dertig jaar geleden had de Mariner 10 verkenner al vlaktes op Mercurius gesignaleerd waarover gespeculeerd werd dat die een vulkanische oorsprong zouden kunnen hebben. Onderzoek van de Calorisvlakte op Mercurius door de Messenger heeft dat vermoeden nu bevestigd. In die vlakte komen kraters voor die gevuld zijn met materiaal dat alleen door lavastromen daar gekomen kan zijn. Ook heeft de Messenger een schildvulkaan ontdekt met een diameter van zo´n 95 km, die met z´n zeer geleidelijke helling niet eerder was opgevallen. Bron: Space.com.