Komt er eind april een aardbeving in Zuid-Iran?

De aardbeving van 2003. Credit: Hisada et al, 2005.

Meestal hoor je die ‘voorspellingen’ allemaal áchteraf. Economen die beweren de economische crisis te hebben zien aankomen, sterrenkundigen die zeggen de gammaflitser in sterrenstelsel X te hebben verwacht en seismologen die een aardbeving in land Y hebben voorspeld. Van die laatste categorie heb ik één exemplaar te pakken, want enkele Chinezen, waaronder Guangmeng Guo van het Remote Sensing Center in Jiangsu in China, hebben voorspeld dat eind april 2009 een aardbeving met een kracht van 5 á 6 op de schaal van Richter zal plaatsvinden in het zuiden van Iran.

Kijk, dat laat niet aan duidelijkheid te wensen over. Op 26 december 2003 was eerder al een zware aardbeving (magnitude 6,6) geweest rondom de stad Bam (zie afbeelding), waarbij ruim 26.000 mensen om het leven kwamen. Guo en consorten baseren zich op waarnemingen aan vreemde wolken die ze in het gebied hebben waargenomen. Volgens hen zijn die wolken het gevolg van de drukopbouw die momenteel ergens onderin de aarde van zuid-Iran bezig is en die electromagnetische verstoringen met gepaardgaande bewolking veroorzaken. In Italië was er ook al zo’n seismoloog, Gioacchino Giuliani geheten, die op basis van de uitstoot van radongas had voorspeld dat er in Italië een aardbeving zou plaatsvinden. Omdat de autoriteiten vonden dat Guliani paniek onder de bevolking veroorzaakte moest hij z’n waarschuwing echter intrekken. Afijn, als men met wolken inderdaad aardbevingen kan voorspellen dan krijgen we binnenkort een nieuw beroep: seismo-weermannen! Eh… en seismo-weervrouwen, excuus. 😀 Bron: Short Sharp Science.

Over de kans dat ruimteveer Atlantis wordt geraakt door ruimteafval

De kans dat Atlantis geraakt wordt. Credit: NASA

Feit 1: NASA is van plan om ruimteveer Atlantis 12 mei a.s. te lanceren voor STS-125, de missie die de ruimtetelescoop Hubble moet repareren [1]Feit is niet dát ‘ie 12 mei a.s. wordt gelanceerd, wél dat de NASA dat voornemen heeft. Héhé…. Feit 2: het wemelt in de ruimte van stukken afval, van miniklein grut tot grote brokstukken. Allemaal afkomstig van uit elkaar gevallen en op elkaar gebotste satellieten. En allemaal reuzegevaarlijk voor onschuldige astronauten die net de Hubble aan het repareren zijn. Feit 3: de NASA heeft de kans berekend dá t de Atlantis en de daarbij behorende bemanning, geraakt wordt door een stuk afval, met alle desastreuze gevolgen vandien. Die berekeningen gingen over het zogenaamde micro-meteoroid orbiting debris (MMOD) en de uitkomst is dat er een kans van 1 op 185 is dát de Atlantis komende missie geraakt wordt. Die kans was een jaar geleden ook zo hoog, dus hij is niet toegenomen als gevolg van de botsing op 10 februari j.l. tussen twee communicatiesatellieten. Bij de berekeningen werd rekening gehouden met de lengte van de missie (11 dagen) en de positie van de Atlantis (los én gekoppeld aan de Hubble). De NASA hanteert feitelijk een kans van 1 op 200 als norm voor de veiligheid, dus daar zit men overheen. Die norm is de zogenaamde Loss of Crew and Vehicle (LOCV). De bedoeling is dat op 30 april a.s., als wij hier overal in den lande het Koninginnefeescht vieren, de NASA een zogenaamde Flight Readiness Review bijeenkomst houdt met alle Shuttle-bobo’s en dan de knoop doorhakt. Er worden momenteel allerlei scenario’s doorgenomen die de LOCV kunnen verlagen, zoals één of twee ruimtewandelingen minder. Maar ja, dat betekent wel dat in de overgebleven wandelingen alle reparaties gedaan moeten worden. Feit 4: dat kan nog leuk worden op Koninginnedag! 😀  Bron: Universe Today.

 

References[+]

References
1 Feit is niet dát ‘ie 12 mei a.s. wordt gelanceerd, wél dat de NASA dat voornemen heeft. Héhé…

Een botsing van vier clusters van sterrenstelsels

MACSJ0717. Credit: X-ray (NASA/CXC/IfA/C. Ma et al.); Optical (NASA/STScI/IfA/C. Ma et al.)

De afbeelding toont een door NASA’s röntgensatelliet Chandra gemaakte foto van MACSJ0717.5+3745 (kortweg MACSJ0717 genoemd). MACSJ0717 ligt op een respectabele afstand van 5,4 miljard lichtjaar. Botsingen van clusters van sterrenstelsels zijn al vaker in detail gefotografeerd en onderzocht, zoals het geval in MACS J0025.4-1222 en de Bulletcluster. Maar de botsing die plaatsvindt in MACSJ0717 is er eentje van de buitengewone categorie, want daarin knallen maar liefst vier clusters van sterrenstelsels op elkaar. 😯 Dus niet vier sterrenstelsels die botsen, maar vier clusters van sterrenstelsels, even voor de duidelijkheid. In het plaatje hieronder zie je ze gelabeld met A, B, C en D. De pijlen geven de bewegingsrichting aan plus de snelheid (hoe langer de pijl des te hoger de snelheid). Chandra heeft het gas tussen de clusters gemeten en dat zie je met de kleuren aangegeven: roodpaars is koel gas, blauw is heet en paars zit er tussenin.

MACSJ071 gelabeld. Credit: X-ray (NASA/CXC/IfA/C. Ma et al.); Optical (NASA/STScI/IfA/C. Ma et al.)

De botsing van de clusters wordt veroorzaakt door een gigantisch lange sliert van sterrenstelsels, gas en donkere materie, die maar liefst 13 miljoen lichtjaar lang is. Die sliert, een filament genoemd, stuitte op de clusters, die zelf deels uit gas en deels uit sterren in sterrenstelsels bestaan. En dat leverde vervolgens een gigantische botsing op met een ingewikkeld patroon van bewegingen van de afzonderlijke clusters. De kern van MACSJ0717 wordt vermoedelijk gevormd door cluster C. Waarvan akte. Bron: Chandra.