Een discussie tussen top-kosmologen over het multiversum

Stop Andrei Linde, Alan Guth, David Gross, Sheldon Glashow en Alex Vilenkin in een panel, benoem Paul Davies tot gespreksleider en neem de daaropvolgende discussie over het multiversum op video op, dan krijg je het volgende:

Hoogst interessante video, opgenomen tijdens het Origins symposium, begin april dit jaar! Kijken hoor! Bron: The Reference Frame.

Aftellen naar woensdag… Hubbledag!

Woensdag a.s. Hubbledag! Credit: ESA/NASA

Komende woensdag, 9 september a.s., is het zover: het is dan gehakt- Hubbledag! Dat wil zeggen dat het dé grote dag is waarop de zogenaamde Early Release Observations (ERO’s) worden geopenbaard, de eerste persing foto’s die met de ‘nieuwe’ Hubble zijn gemaakt.  Zoals jullie weten is de Hubble ruimtetelescoop in mei dit jaar door astronauten van de Atlantis (STS-125/SM4) ‘gereviseerd’, d.w.z. zijn diverse nieuwe onderdelen aangebracht om oude, kapotte onderdelen te vervangen. Een overzicht van wat precies gedaan is zie je hierzo. Ná die face-lift is de Hubble ruimtetelescoop gecalibreerd en zijn vervolgens diverse objecten gefotografeerd. En volgens de geruchten moeten die foto’s fantastisch zijn! Woensdag worden die eerste ERO’s live via NASA TV getoond. Eerst een stel foto’s om 17.00 uur Nederlandse tijd en een uurtje later een tweede zwikkie. Ik ben benieuwd! 🙂 Bron: Universe Today.

Deze ster kan ‘binnenkort’ een supernova worden

HD 49798. Credit: ESO.

Zie hier HD 49798, een ster waar iets bijzonders mee is. Eh… kleine correctie, HD 49798 is op zichzelf niet zo bijzonder, maar wél wat er in de buurt staat. In 1997 werd namelijk ontdekt dat er röntgenstraling afkomstig is van iets dat vlakbij HD 49798 staat. Dat ‘iets’ blijkt een witte dwerg te zijn, een compacte ster die rondjes draait om de ‘gewone’ ster HD 49798. En wat is er dan dat die witte dwerg zo bijzonder maakt? Dat is – zo blijkt uit recent onderzoek met behulp van ESA’s röntgensatelliet XMM-Newton – dat het een héél zware witte dwerg is. Normaal zijn witte dwergen zo’n 0,6 zonmassa’s, maar het exemplaar bij HD 49798 is maar liefst 1,3 zonmassa’s. Die massa zit gepropt in een bolletje ter grootte van de helft van de Aarde, dus reken maar uit hoe die ster is. Daarnaast draait de witte dwerg maar liefst één keer per 13 seconden een rondje om haar eigen as, een record voor witte dwergen. De Indische Indiase sterrenkundige Chandrasekhar heeft in de jaren dertig berekend dat er een maximum is in de massa van witte dwergen, namelijk 1,4 zonmassa. De witte dwerg bij HD 49798 zit daar dus maar net onder. Omdat door de sterke aantrekkingskracht continue materie vloeit van HD 49798 naar de witte dwerg groeit deze langzaam in massa. Daardoor lijkt het waarschijnlijk dat de witte dwerg binnen enkele miljoenen jaren de kritische Chandrasekhar-limiet van 1,4 zonmassa overschrijdt. In dat geval stort de witte dwerg in enkele seconden in en vindt een type 1a supernova plaats. Boem, weg witte dwerg, weg HD 49798. Vanaf de Aarde zal het verschijnsel zeer goed te zien zijn, want de supernova zal helderder dan de Volle Maan zijn. Nou is ‘binnen enkele miljoenen jaren’ uiteraard niet hetzelfde als ‘binnenkort’, in mensentermen welteverstaan. Maar voor sterrenkundigen is zo’n periode wel zeer kort en dus spreken sterenkundigen de verwachting uit dat die supernova ‘binnenkort’ plaatsvindt. 😀 Hieronder een impressie van de witte dwerg en de ster HD 49798.

Francesco Mereghetti, background image: NASA, ESA and T.M. Brown (STScI)

Bron: ESA.

En nou weer een neef van de Melkweg

NGC 4945, neef van de Melkweg. Credit: ESO.

Het heelal zit vol met familieleden van onze eigen trouwe Melkweg. Twee weken geleden had ik al dat verhaal over NGC 7331, een sterrenstelsel dat 50 miljoen lichtjaar van ons vandaan ligt in het sterrenbeeld Pegasus en dat door het leven gaat als de ’tweeling’ van de Melkweg. En deze week worden we op alle sterrenkunde-websites en -blogs getrakteerd op een foto van NGC 4945, geportretteerd als zijnde een ‘neef’  van de Melkweg. Kortom, gaandeweg krijgen we de gehele familie van het Melkwegstelsel in beeld. Wanneer komen pa en ma? 😉 Afijn, NGC 4945 is een spiraalstelsel dat we edge-on zien, d.w.z. vanaf de zijkant. Het ligt 13 miljoen lichtjaar verderop – da’s voor sterrenkundigen om de hoek – in het zuidelijke sterrenbeeld Centaurus. De deze week gepubliceerde foto van NGC 4945 werd gemaakt met behulp van het Wide Field Imager (WFI) instrument die verbonden is aan de2,2-meter MPG/ESO telescoop van het La Silla Observatorium in Chili. Het is een zogenaamd Seyfertstelsel, een sterrenstelsel met een actieve kern, dat gevoed wordt door een superzwaar zwart gat. Karakteristiek voor Seyfertstelsels is dat ze spectra hebben met zeer heldere en brede emissielijnen van waterstof, helium, stikstof en zuurstof. Die lijnen ontstaan in de accretieschijf rondom het zwarte gat, waarbij de rotatie van die schijf voor de verdikking van die lijnen zorgt (de zogenaamde Dopplerverbreding). Snappie? Bron: ESO.

De allersaaiste astroblog ooit

Ja ja mensen, dit wordt de allersaaiste astroblog ooit geschreven. Nee, de boog kan niet altijd gespannen zijn, zelfs in mijn geval. Haha, hoor mij nou. Eh… waar gaat dit geneuzel over? Welnu, eergisteren had ik dat bericht over een stuk papier vouwen. De vraag was hoe vaak je een stuk papier moet vouwen om de dikte te krijgen die overeenkomt met de afstand tot de maan, ruim 380.000 km dus. Met lezer Daan had ik daar een (korte) discusse over en dat zette mij ertoe het even in een tabelletje te gieten. Daarin kan je aflezen welke dikte het papier heeft na een x aantal vouwen. We gaan daarbij uit van een dikte van 0,01 cm voor één bladzijde.

vouwenpagina'sdikte kmvergelijkbaar met
120,0000002
240,0000004
380,0000008nageldikte
4160,0000016
5320,0000032
6640,0000064
71280,0000128
82560,0000256
95120,0000512
1010240,0001024breedte van een hand
1120480,0002048
1240960,0004096
1381920,0008192
14163840,0016384lengte van een mens
15327680,0032768
16655360,0065536
171310720,0131072
182621440,0262144
195242880,0524288
2010485760,1048576
2120971520,2097152
2241943040,4194304
2383886080,8388608
24167772161,6777216
25335544323,3554432
26671088646,7108864
2713421772813,4217728Voorbij de Mount Everest
2826843545626,8435456
2953687091253,6870912
301073741824107,3741824buiten de dampkring
312147483648214,7483648
324294967296429,4967296
338589934592858,9934592
34171798691841717,986918
35343597383683435,973837
36687194767366871,947674
371,37439E+1113743,89535
382,74878E+1127487,79069
395,49756E+1154975,58139
401,09951E+12109951,1628
412,19902E+12219902,3256
424,39805E+12439804,6511Joho, voorbij de maan!

Saai, he? 😉

Lezing: botsende sterrenstelsels, kosmische veelvraten

botsende sterrenstelsels. Credit: ESA/NASA.

Komende vrijdag, 4 september anno domini 2009, vindt weer de openingsavond plaats van het najaarsseizoen van sterrenkundevereniging Christiaan Huygens. En dat wordt gelijk maar ingeluid met een mooie lezing, tenminste daar gaan we van uit. 🙂 Diederik Kruijssen (Sterrenkundig Instituut in Utrecht) gaat die avond vanaf 20.30 uur namelijk vertellen over botsende sterrenstelsels, kosmische veelvraten. Ik kan daar zelf helaas niet bij zijn (andere verplichtingen, zucht..), maar de inhoud van z’n verhaal beloofd veel: “Terwijl onze Melkweg in relatieve rust ronddobbert in het heelal spelen zich op grotere afstand dramatische taferelen af. Andere sterrenstelsels, metropolen van honderden miljarden sterren, botsen met elkaar, rijten elkaar uiteen, of versmelten. Deze botsingen veranderen de omgeving van alle werelden die zich daarin bevinden op drastische wijze. Ook onze eigen Melkweg slokt af en toe een klein dwergsterrenstelsel op, maar de echte beproeving moet nog komen. Onze naaste buur, het Andromedastelsel, komt met meer dan honderd kilometer per seconde op ons af gestormd…”  Kortom, komende vrijdag allemaal naar Huygens toe, gratis en voor niks!

Superzwaar zwart gat in reuzensterrenstelsel op recordafstand ontdekt

Het sterrenstelsel CFHQSJ2329-0301. Credit: Tomotsugu Goto, University of Hawaii at Manoa

In een sterrenstelsel met de poëtische naam CFHQSJ2329-0301 hebben Tomotsugu Goto en diens collega’s (Universiteit van Hawaï) een superzwaar zwart gat ontdekt. Op zich is het geen bijzonderheid dat superzware zwarte gaten zich in de centra van sterrenstelsels bevinden, maar het is wel bijzonder dat dat sterrenstelsel 12,8 miljard lichtjaar ver weg staat. Het sterrenstelsel is ongeveer net zo groot als ons eigen Melkwegstelsel. Ook weer niet zo bijzonder, ware het niet dat sterrenstelsels in het vroege heelal – we hebben het over de situatie ‘slechts’ 700 miljoen jaar na de oerknal – gemiddeld een stuk kleiner waren. Voor die periode was CFHQSJ2329-0301 een gigantisch sterrenstelsel. Met behulp van de Suprime-Cam camera op de Subaru telescoop op Mauna Kea (Hawaï) keek men naar dat stelsel en ontdekte men dat 40% van het in het infrarood ontvangen licht afkomstig is van het sterrenstelsel zelf en de overige 60% van gas dat door het nabije zwarte gat wordt verhit. Dat zwarte gat blijkt maar liefst 1 miljard zonmassa’s op de kosmische weegschaal te tellen, voor die periode uit het heelal gigantisch zwaar. De sterrenkundigen breken zich dan ook het hoofd over de vraag hoe CFHQSJ2329-0301 en diens centrale zwarte gat zo vroeg al tot deze omvang hebben kunnen komen. Verder onderzoek moet uitwijzen of dit zwarte gat tot stand is gekomen door het samengaan van verschillende kleinere zwarte gaten, bijvoorbeeld nadat kleinere sterrenstelsels tegen elkaar botsten, of dat er andere oorzaken zijn. Wie precies wil weten hoe de vork in de steel zit, of het mes in het lemmet van mijn part, kan terecht bij het artikel van Goto et al, dat binnenkort verschijnt in het vakblad Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Dat plaatje van CFHQSJ2329-0301 hierboven is overigens in valse kleuren hoor, maar dat zal je vast wel begrepen hebben. Bron: RAS.

 

Mt Wilson lijkt gered, maar ’t scheelde een haar

Volgens de laatste berichten lijkt de situatie van de bosbranden rondom het historische observatorium van Mount Wilson aan de betere hand. 😀 De wind is gaan liggen, de luchtvochtigheid is iets toegenomen en de brandweer lijkt de situatie onder controle te hebben. Maar veel scheelde het niet, kijk maar naar deze foto:

Credit: KCAL 5 / annotated by Emily Lakdawalla

😯 (foto via Emily Lakdawalla op Twitpic). Wat die branden bij Los Angeles betreft kwam ik nog een time lapse video tegen, waarin je op indrukwekkende wijze zie hoe die branden zich aan de horizon uitbreiden, overdag en ‘s nachts. De video is op 29 augustus opgenomen vanaf Mulholland Drive, in de buurt van de beroemde Universal Studio’s.

Bron: Astroengine.

Een stuk papier vouwen om de Maan te bereiken

Vouwen maar! Credit: Andrys/Pixabay.

Ik kwam vandaag een interessant artikel tegen van Ethan Siegel op diens astroblog Starts with a Bang. De vraag die hij daarin aan de orde stelt is eenvoudig: hoe vaak moet je een stuk papier vouwen om de dikte te krijgen die overeenkomt met de afstand Aarde-Maan, gemiddeld zo’n 384.000 km. Uitgaande van een dikte van één bladzijde van bijvoorbeeld krantenpapier van 0,01 cm zóu je denken dat je de krant 3,84 x 1012 keer moet vouwen om die enorme dikte te krijgen. Máár dat is dus niet het geval. Want als je de krant 1x vouwt heb je 2 bladzijden dikte, als je 2x vouwt heb je 4 bladzijden dikte en als je 3x vouwt heb je 8 bladzijden dikte. De dikte van de krant loopt dus exponentieel op! Dat zorgt er voor dat die krant na 20 keer vouwen al dikker is dan de hoogte van de Mount Everest, de hoogste berg ter wereld. En nou komt het: na 42 keer wordt een hoogte van 439.804 km bereikt! 😯 Daarmee ben je al 55.804 km voorbij de Maan geschoten. Tweeenveertig keer een stuk papier vouwen en je bent voorbij de maan. Goh, waar hebben we dat getal 42 meer gehoord? Yep, het antwoord tot het leven, het universum en alles. Het getal zit al verscholen in de kosmische achtergrondstraling, maar nou komen we het ook hier tegen bij het papiervouwen. 😀 Bron: Starts with a Bang.