‘Drie keer is scheepsrecht’, ik zei het toch?

Credit: NASA/JPL/Space Science Institute.

Eerst liet ik jullie die prachtige samenstand zien van Titan en Rhea, twee van Saturnus’ manen, in beeld gebracht door Cassini. Vervolgens – koud een week geleden – de samenstand van Titan en Tethys, verwikkeld in een kosmisch spelletje kiekeboe. Die laatste blog sloot ik af met een verwijzing naar ‘t aloude gezegde van drie keer is scheepsrecht. En rara waar worden we vandaag op getrakteerd: yep, een mooie foto waarop we Dione voorlangs Tethys zien schuiven, ook weer twee manen van Saturnus en (uiteraard) in beeld gebracht door Cassini. De derde van twee elkaar passerende manen. 🙂 Beide manen zijn ongeveer even groot (Dione ongeveer 1123 km, Tethys ongeveer 1062 km), maar op het moment van deze foto’s – bij elkaar in krap twee minuten gemaakt – stond Dione een stuk dichterbij Cassini dan Tethys, 400.000 km resp. 2,6 miljoen km om precies te wezen. Je ziet mooi dat Tethys’ donkere kant verlicht wordt door Saturnus, terwijl dat niet het geval is bij Dione. Puur een kwestie van wáár die manen precies staan ten opzichte van Saturnus op het moment dat Cassini de foto maakt. Wat je op Tethys linksboven ziet is die enorme krater Odysseus, waar ik de vorige keer over schreef. Hoe luidt het gezegde ook alweer, ‘vier keer is scheepsrecht’? 😉 Bron: Bad Astronomy.

Video: waarom dwergstelsels een centrale schijf hebben

Dwergstelsel in wording. Credit: F.Governato et al.

De meeste dwergstelsels blijken een centrale roterende schijf van sterren te bevatten, omgeven door een halo van niet-zichtbare ‘donkere materie’. Alle modellen met donkere materie voorspellen dat dwergstelsels een ‘bulge’ zouden moeten hebben, een centrale bolvormige verdikking, en géén centrale schijf. Onderzoek van Fabio Governato (Universiteit van Washington) en z’n collega’s heeft laten zien hoe de combi van donkere materie en supernovae er voor zorgt dat dwergstelsels toch worden voorzien van een schijf en niet van een verdikking. De volgende animatie, gemaakt door Governato’s team, laat mooi zien hoe dat gegaan is, majestueus begeleid door Strauss’ Wiener Waltz (tenminste, dat denk ik):

Rechtsonder in beeld zie je zo’n tellertje lopen met ‘Gyrs’ erbij: dat zijn miljarden jaren. Je kijkt dus niet naar een simulatie die in een namiddag in de kosmische achtertuin plaatsvindt. 😉 Mocht je d’r meer over willen weten: hier is een in-depth artikel van Governato et al over het onderwerp. Bron: Living the scientific Life.