Maandelijks archief: oktober 2011

VISTA ontdekt nieuwe bolvormige sterrenhopen van de Melkweg

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Credit: ESO/D. Minniti/VVV Team

Op nieuwe opnamen van ESO’s VISTA-surveytelescoop, die deel uitmaken van de Via Lactea-survey (VVV), zijn twee nieuwe bolvormige sterrenhopen ontdekt. Tot nu toe waren in ons Melkwegstelsel pas 158 van die ‘bolhopen’ bekend. Bij de survey is voor het eerst ook een open sterrenhoop opgespoord die zich ver achter het melkwegcentrum bevindt, en waarvan het licht dus dwars door het stof en gas in het hart van ons Melkwegstelsel heen moest gaan om ons te kunnen bereiken. Op de eerste van de hier getoonde infraroodopnamen van de VISTA-surveytelescoop van de ESO-sterrenwacht op de berg Paranal (Chili) is rechts de opvallende bolvormige sterrenhoop UKS 1 te zien. Maar als je goed kijkt, heeft het drukke sterrenveld nog een verrassing in petto: een zwakkere bolvormige sterrenhoop die ontdekt is in de gegevens van een van de VISTA-surveys. Deze bolhoop, die de aanduiding VVV CL001 heeft gekregen, vertoont zich als een kleine samenscholing van sterren, links van het midden. VVV CL001 is de eerste van twee bolhopen die met VISTA zijn ontdekt. De foto is hier in origineel tif-formaat te downloaden, 12,1 Mb groot.

Foto b. De met Vista ontdekte bolhoop VVV CL002. Credit: ESO/D. Minniti/VVV Team

Hetzelfde onderzoeksteam heeft ook VVV CL002 opgespoord, die te zien is op foto b – hiernaast te zien. Voor de liefhebbers is hier het origineel in tif-formaat, 23 Mb groot.  Van alle bekende bolvormige sterrenhopen zou deze kleine, zwakke verzameling sterren wel eens het dichtst bij het melkwegcentrum kunnen staan. Het komt niet vaak voor dat er een nieuwe bolvormige sterrenhoop in ons Melkwegstelsel wordt ontdekt. De laatste ontdekking vond plaats in 2010, wat het totaal toen op het schamele aantal van 158 bracht. De nieuwe bolhopen behoren tot de eerste ontdekkingen die zijn gedaan bij de ‘VISTA Variables in the Via Lactea’-survey (VVV), die het centrale deel van de Melkweg systematisch in kaart brengt in het infrarood. Het VVV-team staat onder leiding van Dante Minniti (Pontificia Universidad Católica de Chile) en Philip Lucas (Centre for Astrophysics Research, University of Hertfordshire, VK). Naast bolvormige sterrenhopen ontdekt VISTA ook veel open sterrenhopen, die doorgaans minder, maar jongere sterren bevatten dan bolvormige sterrenhopen en veel talrijker zijn. Een van die nieuwe sterrenhopen is VVV CL003, een open sterrenhoop die in de richting van het melkwegcentrum staat, maar dan ongeveer 15.000 lichtjaar daarachter. Het is voor het eerst dat zo’n cluster aan de overkant van het Melkwegstelsel is ontdekt. Gezien de geringe helderheid van de nu ontdekte sterrenhopen is het niet verwonderlijk dat ze zo lang onopgemerkt zijn gebleven. Tot een paar jaar geleden was UKS 1 (te zien op foto a), die de nieuwe aanwinsten ruimschoots in helderheid overtreft, de zwakste van alle bekende bolvormige sterrenhopen van het Melkwegstelsel. Vanwege de absorptie en roodverkleuring van sterlicht door interstellair stof zijn deze objecten alleen waarneembaar in het infrarood, en om die reden is VISTA – de grootste surveytelescoop ter wereld – bij uitstek geschikt om in het stofrijke centrale deel van de Melkweg nieuwe sterrenhopen op te sporen. Het is denkbaar dat VVV CL001 door de zwaartekracht gebonden is aan UKS 1, wat dit tweetal dan tot de eerste dubbele bolhoop van het Melkwegstelsel zou maken. Maar misschien staat de ene sterrenhoop wel veel verder weg dan de andere, en staan ze slechts bij toeval ruwweg in dezelfde richting. Deze VISTA-foto’s zijn opgebouwd uit opnamen die gemaakt zijn door nabij-infraroodfilters J (afgebeeld als blauw), H (groen) en Ks (rood). De foto’s tonen slechts een klein deel van het volledige beeldveld van de VISTA-telescoop. Op de eerste van de hier getoonde infraroodopnamen van de VISTA-surveytelescoop van de ESO-sterrenwacht op de berg Paranal (Chili) is rechts de opvallende bolvormige sterrenhoop UKS 1 te zien. Maar als je goed kijkt, heeft het drukke sterrenveld nog een verrassing in petto: een zwakkere bolvormige sterrenhoop die ontdekt is in de gegevens van een van de VISTA-surveys. Deze bolhoop, die de aanduiding VVV CL001 heeft gekregen, vertoont zich als een kleine samenscholing van sterren, links van het midden. VVV CL001 is de eerste van twee bolhopen die met VISTA zijn ontdekt. Hetzelfde onderzoeksteam heeft ook VVV CL002 opgespoord, die te zien is op foto b. Op de video hieronder wordt ingezoomd op VVV CL001.

Van alle bekende bolvormige sterrenhopen zou deze kleine, zwakke verzameling sterren wel eens het dichtst bij het melkwegcentrum kunnen staan. Het komt niet vaak voor dat er een nieuwe bolvormige sterrenhoop in ons Melkwegstelsel wordt ontdekt. De laatste ontdekking vond plaats in 2010, wat het totaal toen op het schamele aantal van 158 bracht. De nieuwe bolhopen behoren tot de eerste ontdekkingen die zijn gedaan bij de ‘VISTA Variables in the Via Lactea’-survey (VVV), die het centrale deel van de Melkweg systematisch in kaart brengt in het infrarood. Het VVV-team staat onder leiding van Dante Minniti (Pontificia Universidad Católica de Chile) en Philip Lucas (Centre for Astrophysics Research, University of Hertfordshire, VK). Naast bolvormige sterrenhopen ontdekt VISTA ook veel open sterrenhopen, die doorgaans minder, maar jongere sterren bevatten dan bolvormige sterrenhopen en veel talrijker zijn. Een van die nieuwe sterrenhopen is VVV CL003, een open sterrenhoop die in de richting van het melkwegcentrum staat, maar dan ongeveer 15.000 lichtjaar daarachter. Het is voor het eerst dat zo’n cluster aan de overkant van het Melkwegstelsel is ontdekt. Gezien de geringe helderheid van de nu ontdekte sterrenhopen is het niet verwonderlijk dat ze zo lang onopgemerkt zijn gebleven. Tot een paar jaar geleden was UKS 1 (te zien op foto a), die de nieuwe aanwinsten ruimschoots in helderheid overtreft, de zwakste van alle bekende bolvormige sterrenhopen van het Melkwegstelsel. Vanwege de absorptie en roodverkleuring van sterlicht door interstellair stof zijn deze objecten alleen waarneembaar in het infrarood, en om die reden is VISTA – de grootste surveytelescoop ter wereld – bij uitstek geschikt om in het stofrijke centrale deel van de Melkweg nieuwe sterrenhopen op te sporen. Het is denkbaar dat VVV CL001 door de zwaartekracht gebonden is aan UKS 1, wat dit tweetal dan tot de eerste dubbele bolhoop van het Melkwegstelsel zou maken. Maar misschien staat de ene sterrenhoop wel veel verder weg dan de andere, en staan ze slechts bij toeval ruwweg in dezelfde richting. Bron: ESO.

Griekse sterrenkunde in nood vanwege de schuldencrisis

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Het logo van NOA, met Urania in het midden. Credit: NOA.

Oeps, de voortdurende Griekse schuldencrisis dreigt nou ook al de sterrenkunde in dat land zwaar te treffen. Door de bezuinigingen die de regering aan alles en iedereen oplegt wordt het budget van het 170 jaar oude Nationaal Observatorium van Athene (NOA) met 30% gekrompen en tevens wordt het een geprivatiseerd instituut. Tot het NOA behoren vijf onderzoeksinstituten, waaronder NESTOR, waar ze onder water onderzoek aan neutrino’s, en een seismisch instituut, waar aardbevingen op de Balkan – geen zeldzaam verschijnsel in die regionen – worden bestudeerd. Er is online een petitie te vinden, waar je kenbaar kan maken dat je het niet eens bent met de bezuinigingen. Gemiddeld in Europa wordt 1,85% van het BNP besteedt aan onderzoek en wetenschap, in Griekenland is dat 0,6%. Lijkt mij dus gerechtvaardigd dat de Griekse regering eerst deze onevenredigheid recht zet en dáárna het instituut bezuinigingen oplegt. Ook het NOA zal moeten bezuinigen, maar dan wel over een eerlijker budget. Ik heb zojuist de petitie ondertekend, ben #436. Zijn jullie de volgende? Bron: The e-Astronomer.

 

Moet de GMT het veld ruimen voor de TAI?

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

De verschillende tijdzones van de wereld. Credit: Wikimedia Commons

Sinds 1884 gebruiken we wereldwijd Greenwich Mean Time (GMT), de tijd die gebaseerd is op de omwenteling van de aarde en de zonnestand ten opzichte van de nulmeridiaan, welke dwars door het Royal Observatory in Greenwich, Engeland, gaat. Momenteel ligt er een voorstel van de Internationale Telecommunicatie Unie (ITU) in Genéve om de GMT als standaard af te schaffen en daarvoor in de plaats de preciezere International Atomic Time (TAI, van de Franse afkorting van Temps Atomique International) te nemen. De TAI wordt berekend aan de hand van 200 atoomklokken, wereldwijd verspreid over 70 laboratoria, allen draaiend op het verval van het caesiumatoom. De definitie van de seconde is ook afgeleid van de seconde, dus het systeem is waterdicht. Gisteren stond er een uitstekend artikel in NRC-Handelsblad over de afschaffing van de GMT en over de weerstand die het voornemen ondervindt in Engeland – hoe kan het ook anders. In 1884 was Engeland oppermachtig – de tijd van Rule Brittania – en kon Greenwich als standaard worden neergezet. Maar wetenschappelijk gezien is GMT een ramp, want de aardse rotatie is niet precies 24 uur en af en toe zijn er zware aardbevingen, waardoor de rotatie even schokt [1]Door de aardbeving  op 27 februari 2010 in Chili verschoof de aardas bijvoorbeeld 2,7 milliboogseconden (=8 cm), resulterend in een verkleining van de lengte van de dag met 1,26 microseconde. De … Continue reading. Ook zou het smeltende poolijs, waardoor meer water van de polen naar de evenaar stroomt, van invloed zijn op de rotatie. Af en toe worden schrikkelseconden ingevoerd, zoals de laatste keer eind 2008. Veel wetenschappers zijn tegen de schrikkelseconde omdat zo’n extra seconde veel problemen geeft voor computersystemen. In 1997 raakte bijvoorbeeld het Russische Glonass-systeem voor satellietnavigaties 20 uur lang van slag door de schrikkelseconde. De ESA, de Europese ruimtevaartorganisatie, lanceert in de maand waarin een schrikkelseconde wordt ingelast geen lanceringen. In het NRC-artikel valt te lezen dat de astronomen tégen de TAI zijn en willen vasthouden aan de zonnetijd. Ik heb zelf geen idee welke argumenten ze daarvoor precies aandragen, maar ik heb wel twee voorbeelden waaruit blijkt dat een zeer precieze tijdsmeting erg belangrijk kan zijn: ten eerste is daar het voorbeeld van de superluminale neutrino’s, die de 732 km tussen CERN en OPERA sneller dan het licht zouden hebben afgelegd. Een superexacte tijdsmeting is noodzakelijk om deze waarneming te kunnen staven. En een persoonlijke ervaring met nauwkeurige tijdsmeting is de transitie van het ISS over de zon, zoals ik die zelf op 28 mei dit jaar met enkele anderen waarnam. Om klokslag 8u44m49,35s kwam het ruimtestation over. Je moet er toch niet aan denken dat we er een seconde naast zaten en de transitie hierdoor zouden missen. In januari gaat de ITU stemmen over het voorstel. Wat mij betreft OK als er een atoomtijd als standaard uit naar voren komt, zolang de astronomische en natuurkundige waarnemingen er maar niet door belemmerd worden. Bron: NRC-Handelsblad, 18 oktober 2011.

 

References[+]

References
↑1 Door de aardbeving  op 27 februari 2010 in Chili verschoof de aardas bijvoorbeeld 2,7 milliboogseconden (=8 cm), resulterend in een verkleining van de lengte van de dag met 1,26 microseconde. De aardbeving bij Sumatra van december 2004 leidde tot een verkleining van de dag van 6,8 microseconden en een verandering van de aardas met 2,32 milliboogseconden (7 centimeter).

Voorspelde terugkeer van ROSAT: 23 oktober om 08.40 uur ± 30 uur

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

De ROSAT satelliet, gefotografeerd door Ralf Vandebergh. Credit: Ralf Vandebergh

Volgens de laatste berichten van het Center for Orbital en Reentry Debris Studies zal de Duitse röntgensatelliet komende zondag 23 oktober rond 8.40 uur Nederlandse tijd terug vallen naar aarde, met een onzekerheid van 30 uren. Men denkt dat 30 onderdelen van ruim 2500 kg wegende ROSAT groot genoeg zijn om de reis door de dampkring te overleven en dat deze bij elkaar zo’n 1,6 ton wegen, inclusief de 400 kg zware spiegel (doorsnede 81 cm). Deze onderdelen kunnen neerkomen in een gebied tussen de 53e noorder- en zuiderbreedte en de kans dat iemand op aarde door die onderdelen wordt geraakt is 1 op 2000 [1]Mmmm, 1 op 2000 lijkt een erg grote kans, nietwaar? Maar het gaat om de kans dat iemand op aarde getroffen wordt. De kans dat iemand de lotto wint is groter, want die kans is 1 op 1: iemand zál die … Continue reading Op 14 oktober j.l. heeft de Nederlander Ralf Vandebergh vanuit Limburg de ROSAT gefotografeerd, terwijl deze op een hoogte van 240 km boven de aarde en 303 km van hem vandaan overvloog. Hij slaagde erin verschillende foto’s van de satelliet te maken. Bewerkt op de PC en voorzien van niet echte kleuren leverde hem dat de foto hiernaast op, waarop goed enkele onderdelen van ROSAT te zien zijn, zoals de zonnepanelen, de telescoop en de schaduw van de satelliet op de zonnepanelen. Uit de waarnemingen van Vandebergh blijkt de satelliet niet te tuimelen, hetgeen wel het geval was met de onlangs neergestorte UARS satelliet. Ik heb via Heavens Aboveook nog even gecheckt of we vanuit Nederland ROSAT komende dagen over kunnen zien komen en dat blijkt twee keer te zijn, al is het wel erg laag aan de horizon:

Bron: Reentry News + Space Safety Magazine.

 

References[+]

References
↑1 Mmmm, 1 op 2000 lijkt een erg grote kans, nietwaar? Maar het gaat om de kans dat iemand op aarde getroffen wordt. De kans dat iemand de lotto wint is groter, want die kans is 1 op 1: iemand zál die lotto winnen. OK, de kans dat jij of ik dat zijn is vele malen kleiner, maar iemand gaat ‘m winnen. Dus de kans dat jij of ik getroffen zullen worden door een brokstuk van de ROSAT is 1 op zoveel biljard of zoiets. Gerustgesteld? .

UV-straling sterren jonge Melkweg fataal voor nabije dwergstelsels

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Deze heeft het ‘overleefd’, het Fornax dwergsterrenstelsel. Credit:ESO/Digitized Sky Survey 2

Computerberekeningen van twee sterrenkundigen – Pierre Ocvirk en Dominique Aubert, leden van het Light in the Dark Ages of the Universe (LIDAU) collectief, mmmmm… klinkt ‘spooky’ – aan de vroegste stadia van het Melkwegstelsel laten zien dat nabije dwergsterrenstelsels de dupe waren van de ultraviolette straling van de eerste sterren van de Melkweg. Die sterren verschenen al 150 miljoen jaar na de oerknal, meer dan 12 miljard jaar geleden. De Melkweg en nabije dwergstelsels zaten vol met neutraal waterstofgas, bestaande uit paren van positief geladen protonen en negatief geladen electronen. De krachtige UV-straling van die eerste sterren gaf de electronen genoeg energie om de protonen te verlaten en het neutrale gas in een plasma te veranderen, een fase in het heelal die het tijdperk van de reïonisatie [1]‘Re’ omdat zeer kort na de oerknal 13,7 miljard jaar geleden ook al een ionisatie plaatsvond. Lees deze Astroblog er nog maar een keertje over na. wordt genoemd en die onlangs nog is onderzocht met de Very Large Telescopes in Chili. Volgens het door Ocvirk en Aubert ontwikkelde computermodel van de jonge Melkweg zorgde de UV-straling er voor dat het neutrale waterstofgas in de dwergstelsels niet alleen werd verhit en geïoniseerd tot plasma, maar ook dat het gas de zwakke gravitatiekracht van de dwergstelsels kon weerstaan en eruit kon ontsnappen. Daardoor raakten de kleine sterrenstelsels rondom de Melkweg hun gas kwijt, hét ingrediënt voor hun stervorming. Dat betekende onherroepelijk hun dood en dat is volgens het tweetal de oorzaak van de ‘missing satellites problem’.  Vorig jaar was de sterrenkundige Diederik Kruijssen bij ons op de club om te praten over het probleem van de verdwenen bolhopen rondom de Melkweg. Wie weet dat de oorzaak daarvan verband houdt met de suggestie die Ocvirk en Aubert nu aandragen. Hun onderzoek verschijnt binnenkort in het vakblad Monthly Notices of the Royal Astronomical Society en voor de hardcore-liefhebbers is het hier te lezen. Bron: Science Daily.

References[+]

References
↑1 ‘Re’ omdat zeer kort na de oerknal 13,7 miljard jaar geleden ook al een ionisatie plaatsvond. Lees deze Astroblog er nog maar een keertje over na.

ICARUS: neutrino’s gaan NIET sneller dan het licht

Geplaatst op door Arie Nouwen
1

Het energiespectrum van neutrino’s, gemeten met ICARUS. Credit: ICARUS Collaboration

Met dezelfde – superluminale, woehahaha – snelheid als waarmee het OPERA-experiment neutrino’s een snelheid toekende die hoger lijkt te liggen dan de lichtsnelheid lijkt het ICARUS-experiment (Imaging Cosmic And Rare Underground Signal) de neutrino’s weer terug te bonjouren tot de normale wereld, waar de lichtsnelheid de allerhoogste snelheid is en waar Einstein’s Speciale Relativiteitstheorie gewoon nog geldig is. En het mooie is dat beíde experimenten diep onder de grond worden uitgevoerd onder dezelfde massieve rotsen van het San Grasso gebergte in Italië. Net als bij OPERA wordt de ICARUS-detector bestookt met neutrino’s die afkomstig zijn van de 730 km verder gelegen SPS deeltjesversneller van CERN bij Genéve. Een paar weken geleden werd een artikel op het wetenschapsarchief arXiv gepubliceerd van het duo Andrew Cohen en nobelprijswinnaar Sheldon Glashow, waarin betoogd wordt dat neutrino’s die sneller gaan dan het licht een karakteristiek energiespectrum moeten hebben, dat eenvoudig te meten moet zijn. En wat blijkt: op grond van het gemeten energiespectrum bij aankomst van 100 muon-neutrino’s in de ICARUS-detector – zie de afbeelding ervan hiernaast – blijkt dat de neutrino’s NIET sneller gaan dan de lichtsnelheid. Kans dat ze er naast zitten: 4 op 10 miljard. Kans bij OPERA dat ze er naast zitten: 1 op 50 miljoen. Kortom, exit superluminale neutrino’s. Bron: Quantum Diaries Survivor.

 

Onderzoek straks zelf het heelal met het telescopen-netwerk GLORIA

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Logo van GLORIA. Credit: GLORIA

Deze week is op een driedaagse bijeenkomst in Madrid het project GLORIA [1]GLObal Robotic telescopes Intelligent Array for e-Science. gelanceerd, bedoeld om iedereen die dat wil in de gelegenheid te stellen een netwerk van automatisch functionerende telescopen verspreid over de hele wereld te besturen en daarmee het heelal te bestuderen. Er zullen 17 telescopen in vier verschillende werelddelen worden gebruikt, die aan elkaar zijn gekoppeld en die via Ciclope Astro software en een webinterface op Internet door iedereen te besturen zijn. Binnen een jaar zullen de eerste van de 17 telescopen geïnstalleerd zijn en kunnen de waarnemingen starten. De coördinatie van GLORIA is in handen van de Universiteit van Oxford, waar ze eerder al het zeer succesvolle Citizen Science Project Galaxy Zoo hebben opgezet, dat nu met talloze andere projecten deel uit maakt van de Zooniverse – “Real Science Online”. Nou kan je bedenken dat als je met 100 man een netwerk van telescopen wil besturen het een regelrecht zooitje wordt, want de ene wil op moment x planeet y bekijken, terwijl een ander op hetzelfde moment gasnevel z wil zien. Om dat soort problemen te voorkomen wil men de zogenaamde Web 2.0 Karma techniek gebruiken, waarbij gebruikers punten kunnen vergaren, waarmee ze hoger in de ranglijst kunnen komen en dan meer recht op gebruikerstijd krijgen. De bedoeling is dat met GLORIA zowel waarnemingen worden gedaan aan objecten in het heelal als dat de verkregen resultaten door het publiek worden geanalyseerd, net zoals het geval is met die vele Citizen Science Projecten. Eh… als je trouwens geen geduld hebt om een jaar te wachten voordat je met GLORIA aan de slag kunt: er zijn al gratis online telescopen te gebruiken, zoals via Global Rent-a-Scope. Bron: Science Daily.

 

References[+]

References
↑1 GLObal Robotic telescopes Intelligent Array for e-Science.

Virgin Galactic’s Gateway to Space geopend door Richard Branson

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Credit: Virgin Galactic/Mark Greenberg

’s Werelds eerste commerciële ‘ruimtehaven’ Gateway to Space in de woestijn van New Mexico in de Verenigde Staten is gisteren – 17  oktober 2011 – feestelijk geopend door multimiljonair Sir Richard Branson, baas van Virgin Galactic. De opening was erg spectaculair – met een dans van dansers op de glazen buitenwand van de ruimtehaven en Branson die daartussen een fles champagne open spoot. Dat allemaal onder het toeziend oog van 800 toeschouwers en genodigden en in de nabijheid de ‘vlaggeschepen’ van Virgin Galactic SpaceShipTwo raket Enterprise en het WhiteKnightTwo moederschip Eve. De bedoeling is dat vanaf de Gateway to Space, voor de opening Spaceport America genoemd, met de VMS Enterprise + VSS Eve combi vanaf 2012 of 2013 twee uur durende suborbitale vluchten worden gemaakt. Er zijn momenteel al 450 reserveringen voor zo’n vlucht – kosten € 130.000,- per stuk, inclusief een hapje en een drankje. 🙂 Hier een video, waarin je een indruk krijgt van deze toeristische ruimtevluchten. En hieronder een video van de opening van Gateway to Space, met de dansers van Project Bandaloop, Branson en z’n kinderen Sam en Holly bungelend aan koorden tegen de glazen wand van de Gateway to Space.

Bron: Cosmic Log.

Astronomy.FM: 24 uur per dag astronomie op je radio

Geplaatst op door Arie Nouwen
Beantwoorden

Credit: Astronomy.FM

Als je verslaafd bent aan astronomie en je wilt de hele dag luisteren naar informatie over sterren, planeten, zwarte gaten, donkere materie en andere interessante onderwerpen dan kan je via internet luisteren naar Astronomy.FM. AFM*Radio werd in 2009 gestart door een enthousiast groepje amateur-astronomen. Hier een kort stukje wat ze over zichzelf zeggen.

“AFM*Radio is the only 24-hour internet radio station in the Known Universe dedicated to astronomy and other sciences. The fundamental mission of our organization is to educate and inspire our listening audience through original AFM*Radio programming, live event coverage, and selected syndicated content. We currently broadcast to approximately 20,000 unique English-speaking listeners, in 85 countries, every month.”

Bron: Astronomy.FM.

En hierna wil ik het niet meer over die komeet Elenin hebben

Geplaatst op door Arie Nouwen
1

Nou, waar is Elenin? Een foto van Ian Musgrave, gemaakt met een Global Rent-a-Scope. Credit: Ian Musgrave

Bij sommige mensen was de afgelopen maanden heel wat angst, zweet en tranen merkbaar. Komeet Elenin kwam er aan en op diverse momenten – 11 september bij het perihelium, 16 oktober bij de dichtste nadering tot de aarde (afstand: 34 miljoen km) – zouden aardbevingen, tsunami’s, stormen en ander mensonvriendelijk natuurgeweld als een Gesel God’s ons deel zijn. De komeet zou op cruciale momenten op één lijn staan (‘alignments’) met aarde en zon en de daaruit volgende catastrofes als gevolg van de gravitatiewerking zouden enorm zijn. Elenin was volgens sommige doemdenkers helemaal geen komeet, nee het was een regelrechte planeet (Niburu) of misschien zelfs een bruine dwergster. Woehahaha, wat hebben we hier op de Astroblogs heen en weer gediscussieerd en wat werden er talloze links naar doemvideo’s op YouTube geplaatst, met ‘deskundigen’ – ahum – die precies wisten welke gruwelijkheden ons te wachten stond. OK, het is nu maandag 17 oktober – we leven nog, ffffeeewwww – en het is tijd om de balans op te maken:

Deze week nog deed de sterrenkundige Nick Howes pogingen om met de 2 meter Faulkes telescoop  een glimp op te vangen van komeet Elenin. Hij zag objecten tot een helderheid van 20,5, maar geen spoor van de doemkomeet. En bovenstaande foto, gemaakt door Ian Musgrave met een Global Rent-a-Scope, van de plek waar Elenin zou moeten staan laat ook niets zien. Kortom lieve mensen, willen jullie het alsjeblieft nooit meer over die komeet Elenin hebben? Bron: Universe Today.

Even wat anders: lezers melden mij dat niet alle reacties leesbaar/zichtbaar zijn. Ik weet nog niet of dit probleem wordt veroorzaakt door m’n cache-plugin (WP-Supercache) of dat het ligt aan mij  ‘comments-plugin’. Morgen zal ik er naar kijken.