John Ellis verwacht de eerste glimp van het Higgs boson te zien

John Ellis denkt dat we volgende week een glimp van het Higgs boson te zien krijgen. Credit: Open Knowledge Foundation / Wikipedia.

De beroemde Britse theoretisch natuurkundige John Ellis – vurig voorvechter van de theorieën van supersymmetrie – denkt dat we volgende week te horen zullen krijgen dat men bij CERN een glimp van het Higgs boson heeft gezien. Op dinsdag 13 december a.s. zullen de bazen van twee detectoren die verbonden zijn aan de Large Hadron Collider (LHC), ‘s werelds grootste deeltjesversneller van CERN, ieder een korte presentatie geven over de zoektocht naar het Higgs boson, ook wel het God deeltje genoemd. Eerst komt ATLAS-baas Fabiola Gianotti, en daarna CMS-baas Guido Tonelli. Het zoemt al een week van de geruchten dat er sprake zou zijn van een signaal dat men heeft gevonden bij protonenbotsingen, waarbij een Higgs boson met een energie van 125 GeV zou vervallen in twee fotonen, het zogenaamde difoton- of γγ-kanaal. Na analyse van zo’n 350 biljoen botsingen – ding dong, da’s welgeteld 350.000.000.000.000 knallen – zouden er wellicht 10 kandidaten zijn gevonden die een betrouwbaar signaal hebben afgegeven. BBC-wetenschapsredacteur Susan Watts wist deze week Ellis te spreken over de komende presentatie en klaarblijkelijk heeft hij hoge verwachtingen:

I think we are going to get the first glimpse. The LHC experiments have already looked high and low for this missing piece. It could be that it weighs several hundred times the proton mass, but that seems very unlikely, then there’s a whole intermediate range where we know it cannot be, then there’s the low mass range where we actually expect it might be. There seem to be some hints emerging there… and that’s what we’re going to learn on Tuesday. What we have at the moment is something we call the Standard Model, that describes all fundamental particle physics. You can think of it as being an enormous giant Jigsaw puzzle, but there’s a piece missing right in the middle there. We have been looking for this for 30 years now, and finally, maybe, hidden under the back of the LHC sofa”¦we are finally finding it.

In een reactie hierop heeft CERN-baas Sergio Bertolucci laten weten iets voorzichtiger te willen zijn:

It’s too early to say”¦I think we may get indications that are not consistent with its non-existence. I would be very inclined to say just that we will not give anything except an update which will tell people we are on a good path to the discovery. This hunt for the Higgs is like fishing in an ancient way”¦ instead of using modern tools you are removing the water from the pond”¦ it might look tedious but it is the only way, at the end of the day, when you have removed all the water from the pond to find the smallest fish.

Bewijs voor het bestaan van het Higgs boson – waar een betrouwbaarheid van 5σ voor nodig is – zal zeker niet worden geleverd, maar er zullen wel zeer interessante statistieken worden getoond, aldus Bertolucci. Ach, of ik nou Ellis of Bertoluci mag geloven, het klinkt allebei veelbelovend! Dinsdag maar afwachten wat Gianotti en Tonelli allemaal te melden hebben. Op de site van de BBC – zie de bron – staat trouwens nog een filmpje met John Ellis, waarin je een deel van het interview ziet. Ze leven met hun I-player nog in het stenen tijdperk en omdat ze bij de BBC nog nooit gehoord hebben van ’embedded code’ kan ik het filmpje hier niet plaatsen. Oh ja, nog even over dat difoton- of γγ-kanaal, ik heb daar al eens eerder over geblogd, toen er sprake was van een vermeend signaal bij 115 GeV, welke later ruis bleek te zijn. Een paar grafieken laten zien welke varianten er allemaal kunnen zijn, waarbij H het Higgs boson voorstelt, W het bekende W-boson, de drager van de zwakke wisselwerking en t het top-quark: [Naschrift]Op z’n blog schrijft Tomasso Dorigo – natuurkundige bij de grote CMS-detector – “The gammas we will be hearing about are those directly coming from a Higgs boson decay, and these have an energy of 62.3 GeV“, hetgeen duidt op een Higgs boson van twee keer die energie, dus 124,6 GeV. Het signaal van ATLAS bij 126 GeV is 3,5σ en dat van CMS bij deze 124,6 GeV is 2,5σ, een gewogen gemiddelde van 125,5 GeV als massa voor het Higgs boson opleverend. Bron: The Reference Frame + A Quantum Diaries Survivor. Bron: BBC.

Oeps, is dat een gigantische UFO bij Mercurius?

© siniXster | YouTube.

Er hoeft maar í­ets onbekends op een foto gemaakt door de NASA te staan, of de halve wereld is in rep en roer dat er een UFO of iets dergelijks op te zien is. En direct wordt er dan op gewezen dat alle ontkenningen door de NASA bewuste misleiding zijn en dat essentiële informatie wordt achtergehouden. Het gaat niet anders met de foto die deze week opdook van Mercurius, gemaakt met de Heliospheric Imager-1A, een telescoop aan boord van de STEREO A satelliet die de uitbarstingen op de zon in kaart moet brengen. Op 1 december j.l. volgde men met die telescoop een coronal mass ejection (CME), een wolk plasma vol geladen deeltjes, afkomstig van de zon. Foto’s van de HI-1A komen terecht op de US Navy’s SECCHI website [1]SECCHI staat voor Sun Earth Connection Coronal and Heliospheric Investigation., waar iedereen ze kan bekijken. Zo ook YouTube gebruiker siniXster, die op die bewuste foto de planeet Mercurius herkende. En wat was er rechts náást de planeet te zien, op het moment dat Mercurius gepasseerd werd door die wolk: een gigantische UFO! Wat siniXter zag omschrijft hij als volgt:

…definitely some sort of manufactured object. It’s cylindrical on either side, has a shape in the middle… It definitely looks like a ship to me. Very obviously it’s cloaked. There’s really, absolutely no other explanation for that than some sort of ship.

Afijn, tijd om even het filmpje van siniXter over dit vreemde object te bekijken:

En dan nu de bekende hamvraag: is die lichtvlek naast Mercurius inderdaad een UFO? Is het een niet-natuurlijk object, een ruimteschip ter grootte van de halve planeet (!), dat door het passeren van de wolk met CME oplichtte en aldus zichtbaar werd? Nou mensen, wees gerust en ga weer rustig ademhalen: het is géén UFO. Wetenschappers verbonden aan SECCHI hebben gereageerd op de speculaties en hun verklaring van hetgeen je op de video ziet is het volgende:

In these HI-1 images, a daily median is used as the best near-real-time method to get CME enhancement. This results in dark spots from planets such as Mercury. When we derive the background, we do an interpolation between two daily median images. Since we make these images the day we receive them, we do not have a daily median for the next day, just the previous day. When the interpolation is done between the previous day and the current day and there is a feature like a planet, this introduces dark (negative) artifacts in the background where the planet was on the previous day, which then show up as bright areas in the enhanced image.

Klinkt nogal techno-blabla, maar het komt er op neer dat men iedere dag foto’s maakt met HI-1 en dat die foto’s met elkaar vergeleken worden. Op het ene moment staat zo’n wolk helemaal rechts op de foto, vervolgens schuift ‘ie een tikkeltje naar links op en op alle volgende foto’s is ‘ie telkens meer naar links opgeschoven. Om de wolk van CME goed uit te laten komen worden achtergrond-signalen (bijvoorbeeld sterren en planeten) met software verwijderd, zodat alleen het signaal van die wolk overblijft. Bij SECCHI gebeurt dat analyseren en bewerken bijna real-time, zonder dat er mensenwerk aan te pas komt. De lichtvlek naast Mercurius is niets anders dan een ‘artifact’, een kunstmatig effect veroorzaakt door die computerbewerking. Op de plek van het artifact stond Mercurius de vorige dag. De software heeft met planeten altijd meer moeite om die als ‘ruis’ te verwijderen, dan sterren, die meer stilstaan. Het verwijderen van Mercurius leverde een donker (negatieve) artifact op en in de versterkte opnames kwam dat er vervolgens als een fel verlichtte vlek uit. Niets meer en niets minder. Een zeer technische verklaring van de ‘UFO’ naast Mercurius kan je hier lezen. Bron: Discovery News + Space.com.

References[+]

References
1 SECCHI staat voor Sun Earth Connection Coronal and Heliospheric Investigation.

Nieuwe camera brengt donkere heelal in beeld


Credit: JAC / UBC / Nasa

Op de James Clerk Maxwell Telescope op Hawaii is een nieuwe camera in gebruik genomen die onder andere onderzoek gaat doen aan koude, donkere stofwolken in het heelal. SCUBA-2, zoals de 4500 kilogram zware camera heet, is honderden malen gevoeliger en efficiënter dan zijn voorganger. Met SCUBA-1 zijn stofrijke sterrenstelsels aan de rand van het waarneembare heelal ontdekt, alsmede zogeheten ‘puinschijven’ rond andere sterren, vergelijkbaar met de planetoïdengordel en de Kuipergordel in ons eigen zonnestelsel. De James Clerk Maxell Telescope (JCMT) is een submillimetertelescoop met een schotelmiddellijn van 15 meter die al tientallen jaren lang actief is op de Mauna Kea-sterrenwacht op Hawaii. JCMT is een gezamenlijk project van het Verenigd Koninkrijk, Canada en Nederland. De nieuwe SCUBA-camera registreert straling op golflengten van 0,4 tot 1 millimeter. Om die submillimeterstraling te kunnen opvangen, zijn de detectoren zelf gekoeld tot slechts een tiende graad boven het absolute nulpunt. Daarmee is het hart van SCUBA-2 een van de koudste plekken in het heelal; zelfs in de intergalactische ruimte bedraagt de temperatuur van de kosmische achtergrondstraling altijd nog ca. 2,7 graden boven het absolute nulpunt. TNO en NLR leverden de speciale freeform mirrors voor het SCUBA2 instrument. De foto hierboven toont het bekende spiraalstelsel M51 (de Draaikolknevel), een combinatie van zichtbaar licht in groen gemaakt met de Hubble ruimtetelescoop en submillimeterlicht gemaakt met SCUBA-2 in rood (golflengte 0,85 mm) en blauw (0,45 mm). Bron: Nova.

Opportunity ontdekt door water afgezette minerale ader op Mars

Homestake, de door Opportunity ontdekte minerale gips-ader op Mars. Credit: NASA/JPL-Caltech.

Met behulp van NASA’s Mars Exploration Rover (MER) Opportunity – de voorganger van de onlangs gelanceerde Marsrover Curiosity – hebben wetenschappers op Mars een minerale ‘ader’ gevonden, die met zekerheid is afgezet door water. Het is een soort gips, met een duimdikte van 1 á 2 cm en een lengte van 40 tot 50 cm, iets uitstekend boven de rest van de Marsbodem. Opportunity bevindt zich momenteel bij de rand van de grote krater Endeavour en dat is waar de ader werd gevonden. ‘Homestake’ – zoals de ader wordt genoemd – werd afgelopen tijd uitvoerig onderzocht met de Microscopic Imager and Alpha Particle X-ray Spectrometer op een arm van de Marsrover en met diverse filters van diens Panoramische Camera. De ader blijkt bijna geheel uit calcium sulfaat te bestaan, in dit geval uit gehydrateerd calcium sulfaat, dat we beter kennen als gips. Het zou ontstaan kunnen zijn doordat calcium in vulkanische rotsen door de aanwezigheid van water wordt opgelost. Dat calcium – zeg maar kalk – combineerde vervolgens ondergronds met sulfaat – zeg maar zwavel – en dat resulteerde in het ontstaan van Homestake, die later aan de oppervlakte terecht kwam. Bron: NASA/JPL.