Ik weet niet of je nog meer in één video van slechts 52 seconden kunt proppen, maar het is de Solar and Heliospheric Observatory (SOHO) gelukt om Jupiter, z’n manen Ganymedes en Callisto, de Zon, een ‘Kreutz zonnescheerder’ komeet én een Coronale Massa Ejectie (CME) in één keer te filmen. Afgelopen zondag 13 mei stond Jupiter gezien vanaf de aarde in conjunctie met de zon en dat werd bekeken door SOHO’s LASCO C2 camera. De foto’s die de sonde daarvan maakte leverde het volgende interessante filmpje op:
Hans de Rijk tijdens de eerste opnamen. Credit: Sopa Bouman en Emily de Klerk
Bruno Ernst (pseudoniem van J.A.F. (“Hans”) de Rijk) (1926) is een Nederlands natuurkundige, leraar wis-, natuurkunde en kosmografie, publicist en wetenschapspopularisator. Hij werd internationaal bekend door zijn boeken over het werk van de graficus Maurits Escher. Voor sterrenkundigen werd hij vooral bekend door het oprichten van de eerste Nederlandse volkssterrenwacht, Simon Stevin in Oudenbosch, later Hoeven (N-B). Hij publiceerde meer dan 250 werken onder zes pseudoniemen over onderwerpen die uiteenlopen van zonnewijzers en sterrenkunde tot grafologie en kunst. Over Ernst willen de Regisseurs Sopa Bouman en Emily de Klerk een documentaire maken, genaamd “Een leven lang nieuwsgierig” en om dat te kunnen realiseren hebben ze geld nodig, € 7700 om precies te zijn. Via Cinecrowd hebben Bouman en de Klerk het initiatief genomen om sponsors te zoeken, waarbij je middels een financiële bijdrage dit project kunt ondersteunen. Een uitstekend initiatief, wat ik iedereen van harte kan aanbevelen. Hieronder een video waarin de documentaire wordt toegelicht, daaronder een beschrijving van Bruno Ernst en van de documentaire.
EEN LEVEN LANG NIEUWSGIERIG Portret van de eigenzinnige wetenschapspopularisator Hans de RijkOp zijn tiende knutselde De Rijk zijn eerste telescoop in elkaar: een tube tandpasta, een brillenglas en een lens waren genoeg om hem te kunnen laten genieten van de wonderbaarlijke sterrenhemel die hij tot dan toe alleen uit de boeken kende. Hij bleef net zo lang door zijn kijkertje turen tot hij van vermoeidheid in slaap viel. Later zou hij (op de door hem opgerichte eerste volkssterrenwacht van Nederlan) vele kinderen leren hoe je handmatig een lens kunt slijpen en een telescoop kunt bouwen. En nu, op zijn 86ste, zit De Rijk nog altijd niet stil: in 2008 won De Rijk de NWO oeuvreprijs voor zijn rol als wetenschapspopularisator. Met de prijs besloot hij een replica van de buisloze Huygens-telescoop te laten bouwen. Onder supervisie van prof. dr. Vincent Icke is de bouw daarvan momenteel in volle gang. Maar Hans de Rijk heeft méér interesses dan alleen de sterren of telescopen. Voor elke discipline koos hij een pseudoniem uit. U zou hem dus ook kunnen kennen als Bruno Ernst, als Ben Engelhart, of misschien wel als Broeder Erich. Onder die laatste naam was hij 27 jaar aan het klooster van Saint Louis in Oudenbosch verbonden. In zijn vrije uurtjes klom hij vaak het dak op, om vanonder een uitschuifkoepel de sterrenhemel te bestuderen met een zelf gebouwde telescoop. Het zolderkamertje zou uitgroeien tot de eerste volkssterrenwacht van Nederland, genaamd Simon Stevin. In dezelfde periode schreef De Rijk, samen met onder meer professor Minnaert en professor De Jager De Atlas van het Heelal. Dat boek zou voor professor Vincent Icke een belangrijke inspiratiebron vormen voor zijn sterrenfascinatie. Al De Rijk’s ideeën en plannen komen voort uit zijn grenzeloze nieuwsgierigheid. Zijn levensmotto luidt niet voor niets: ik weet niets, maar ben nieuwsgierig naar alles, en hij zou dan ook het liefst 100 worden om al zijn plannen te verwezenlijken. Zijn hele leven verwondert De Rijk zich over de meest uiteenlopende dingen: sterrenkunde, zonnewijzers, wiskunde, natuurkunde, ambachten, schriftkunde en meer. Zijn aanpak? “Een of twee jaar zelfstudie, en dan schrijf ik er een boek over, daar kun je donder op zeggen!” Dat leverde circa 250 boeken op, gepubliceerd onder verschillende pseudoniemen, zonder ooit een academische graad behaald te hebben. Zijn jarenlange vriendschap met graficus Maurits Escher resulteerde in 1976 in De toverspiegel van M.C. Escher, het eerste standaardwerk over de kunstenaar, vertaald in 16 talen. Als oprichter van het nog steeds bestaande wiskundetijdschrift voor jongeren Pythagoras wist hij hele generaties te enthousiasmeren voor de wiskunde.Later volgden Archimedes (het ‘natuurkundige broertje’ van Pythagoras), de Zonnewijzerkring, Mercator (vereniging ter bevordering van het schrift) en Ars et Mathesis (vereniging die zich bezig houdt met het grensvlak tussen kunst en wiskunde. Jarenlang zou De Rijk actief redactielid zijn voor de verschillende tijdschriften. En nog steeds is De Rijk redactielid voor het natuurkundige tijdschrift Zenit en schrijft hij maandelijks een online column voor Ars et Mathesis. De documentaire Een leven lang nieuwsgierig zal een intiem portret vormen van deze nieuwsgierige autodidact, die weliswaar aan het eind van zijn carriére is gearriveerd, maar nog steeds vol enthousiasme een inspiratiebron voor velen vormt.WAAROM DEZE FILM NU?De Rijk is dit jaar 86 geworden. Nog steeds kan hij vol overgave en precisie vertellen over wat hij in zijn lange leven allemaal geschreven, geknutseld, bedacht en uitgevonden heeft, maar zijn conditie en geheugen gaan langzaam maar zeker achteruit. De hoogste tijd om zijn ‘intellectuele erfenis’ en bijzondere levensverhaal veilig te stellen in de vorm van een documentaire. Hij is immers de enige die nog kan uitleggen wat al zijn bijzondere objecten en kunstvoorwerpen voorstellen en betekenen, de enige die kan vertellen hoe het was om Escher jarenlang één keer per week uit te horen over zijn werk, hoe het was om met plakband en schaar de eerste jaargangen van Pythagoras samen te stellen, hoe hij zijn leven in het klooster combineerde met zijn wetenschappelijke belangstelling en – last but not least – die kan uitleggen waardoor hij tot op de dag van vandaag geboeid kan raken over een onderwerp en daar vervolgens alles van wil weten.
A.s. donderdag 17 mei (Hemelvaartsdag) zal op den Vaderlandsche televisie, Nederland 3 bij de VPRO “DWDD University: de Oerknal” worden uitgezonden. Daarin geeft professor Robbert Dijkgraaf, die vaak in “De wereld draait door” aanschuift om wetenschappelijk nieuws te duiden, een college over het ontstaan van het heelal, live vanuit de Koepelkerk in Amsterdam. Onder de noemer “DWDD University” zullen meer van deze “tv-colleges” volgen. Hieronder een promo van deze bijzondere versie van DWDD.
Dus niet vergeten om te kijken: 19.30 – 20.25 uur op Nederland 3. Herhaling 24.10 – 01.05 uur.
Het vreemde elliptische sterrenstelsel Centaurus A. Credit:ESO
Zo mensen, ik ben weer terug uit het verre Brazilië, waar ik een weekje met vrouwlief was om het huwelijk van m’n zwager bij te wonen. Daar op 6 graden zuiderbreedte kon ik mooi de zuidelijke sterrenbeelden zien, die in Nederland niet te zien zijn, zoals het Zuiderkruis en Centaurus. Hé, over Centaurus gesproken: laat daar nou net nieuws over zijn, goh wat toevallig. De nieuwe opname – dubbelklikken voor een grotere versie en hier klikken voor de superduper-versie van 165 Mb – hiernaast van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht toont het vreemde sterrenstelsel Centaurus A. Met een totale belichtingstijd van meer dan vijftig uur is dit waarschijnlijk de langst belichte opname die ooit van dit merkwaardige en spectaculaire object is gemaakt. Bij de opname is gebruik gemaakt van de Wide Field Imager van de 2,2-meter MPG/ESO-telescoop van de ESO-sterrenwacht op La Silla, in Chili. Centaurus A, ook bekend als NGC 5128, is een uitzonderlijk, zwaar elliptisch sterrenstelsel met een superzwaar zwart gat in zijn hart. Het bevindt zich op een afstand van bijna 12 miljoen lichtjaar in het zuidelijke sterrenstelsel Centaurus en is het meest opvallende radiostelsel aan de hemel. Astronomen denken dat de heldere kern, de sterke radiostraling en de jetstructuren van Centaurus A moeten worden toegeschreven aan een centraal zwart gat dat honderd miljoen keer zo zwaar is als de zon. Materie uit de dichte centrale delen van het stelsel straalt enorme hoeveelheden energie uit terwijl zij naar het zwarte gat toe valt. Deze opname van de Wide Field Imager (WFI) geeft een goede indruk van het elliptische karakter van het stelsel, die tot uiting komt in de langwerpige vorm van de zwakke buitenste delen.
Het sterrenbeeld Centaurus. Credit:ESO, IAU and Sky & Telescope
De gloed die een groot deel van de foto vult, is afkomstig van honderden miljarden koele, oude sterren. Maar anders dan bij de meeste elliptische stelsels wordt de egale vorm van Centaurus A doorbroken door een brede, vlekkerige band van donker materiaal die het centrum van het stelsel aan het zicht onttrekt. De donkere band bestaat uit grote hoeveelheden gas, stof en jonge sterren. De heldere jonge sterrenhopen aan de rechter bovenrand en linker onderrand van de donkere band vertonen de rode gloed van wolken waterstofgas waarin sterren worden geboren, terwijl hier en daar stofwolken donker afsteken tegen de sterrenachtergrond. De combinatie van deze kenmerken en de krachtige radiostraling wijst erop dat Centaurus A het resultaat is van een samensmelting van twee sterrenstelsels. De stofband is waarschijnlijk het vervormde restant van een spiraalstelsel dat bezig is om door de zwaartekracht van het elliptische reuzenstelsel vermorzeld te worden. De nieuwe reeks WFI-beelden omvat lang belichte opnamen door rood-, groen- en blauwfilters, en door filters die speciaal zijn ontworpen om het licht van gloeiende waterstof en zuurstof door te laten. Deze laatste verduidelijken de reeds bekende jetstructuren rond Centaurus A, die op een eerdere opname van de Wide Field Imager nauwelijks te zien waren. Linksboven het stelsel zijn twee groepen van roodachtige filamenten te zien, die ruwweg samenvallen met de enorme ‘jets’ die een prominente verschijning zijn op radiobeelden van het stelsel. Deze filamentgroepen zijn stellaire kraamkamers van hete jonge sterren. Boven de linkerkant van de stofband treffen we de binnenste filamenten aan, die ongeveer 30.000 lichtjaar van de kern verwijderd zijn. Verder naar buiten, op ongeveer 65.000 lichtjaar van de kern en dicht bij de linkerbovenhoek van de foto, zijn de buitenste filamenten te zien. Mogelijk is rechtsonder ook het veel zwakkere spoor van een tegengesteld gerichte jet waarneembaar.
Centaurus A is op alle golflengten, van radio- tot gammastraling, uitgebreid onderzocht. Voor het onderzoek van de interactie tussen de enorme energie-uitstoot van het centrale superzware zwarte gat en zijn omgeving zijn vooral radio- en röntgenwaarnemingen cruciaal gebleken. Het onderzoek van Centaurus A met ALMA is nog maar net begonnen. Veel van de opnamen van Centaurus A die voor deze foto zijn gebruikt, zijn gemaakt om te zien of het mogelijk was om bij een survey vanaf de vaste grond veranderlijke sterren op te sporen in stelsels buiten de Lokale Groep. Daarbij zijn meer dan tweehonderd nieuwe veranderlijke sterren in Centaurus A ontdekt. Bron: ESO.
Wowie, kan het nog mooier? Tommy Eliassen nam deze foto met z’n Nikon D700 op 25 september 2011 vanuit Ifjord, Finnmark in Noorwegen. Phil Plait – the Bad Astronomer – noemt de foto ‘parallel worlds‘ en gelijk heeft ‘ie: dichtbij zien we een meteoor door het beeld schieten, ergens in de bovenlagen van de atmosfeer zien we het noorderlicht – die groene verticale band rechts – daarboven weer een drietal satellieten die door de lucht bewegen en tenslotte links van het noorderlicht zien we de Melkweg, die véééél verder weg is. Meer foto’s van Tommy Eliassen zijn te bewonderen op z’n Facebook pagina en op 500px. Kijken! Bron: Bad Astronomy.
NGC 6791...open sterrenhoop in het sterrenbeeld de Lier
Het zijn “zware tijden voor het astronomisch klootjesvolk”……terwijl “de grote roerganger” nog heerlijk lui en ontspannen met z’n r…eh…achterwerk op een warm tropisch strand ergens ver in het zonnige zuiden zit te zitten, moet het “personeel” werkelijk alles uit de kast..eh…telescoop halen om de werkdruk nog
Stel je stapt met een paar andere mensen in een lift en bijna bij de tiende verdieping aangekomen breekt de kabel. Foutje, kan gebeuren. Wat is dan het beste dat je kan doen? Nee, niet één seconde voordat de lift de grond raakt springen. Wat wel? Lees dat hier. Bron: NY Times.
Ik kwam deze afbeelding van Max Planck tegen, de grondlegger van de quantumtheorie. Waarom ik ‘m hier plaats? Geen idee, vond het gewoon wel grappig om te zien, zo met die achtergrond. En bovendien heb ik een zwak voor die man, heb ik het idee dat hij een tikkeltje onderschat wordt. Bron: Physicist need love too.