Hoe lang duurt het voordat we iets horen en zien van Marsrover Curiosity?

Maandag a.s. om 07.31 uur landt de Marsrover Curiosity in de Gale krater op Mars – dat zal inmiddels wel bekend zijn. Op het moment dat ik dit schrijf is dat over 18 uren en 35 minuten. Grote vraag is hoe snel we weten of het allemaal goed verlopen is en wanneer we de eerste beelden te zien zullen krijgen? Het verlossende “Yes, I’m alive” signaal zal op aarde worden opgevangen door NASA’s Deep Space Network (DSN), diverse grondstations in Australië, Californië en Spanje. De Curiosity zal dat signaal doorgeven via NASA’s Mars Odyssey en Mars Reconnaissance Orbiter, twee satellieten die om Mars draaien en met het DSN in contact staan. De stand van de Mars Odyssey moet een uur voor de landing wel worden aangepast, een manoeuvre die nooit eerder is gedaan. Mocht de beoogde rotatie niet lukken dan zal de communicatie met het thuisfront iets vertraagd worden. In de video hieronder meer informatie over de communicatie van de Curiosity met aarde middels de twee satellieten.

Dan de vraag hoe snel we de eerste foto’s vanaf Mars gemaakt met de Curiosity kunnen verwachten, mits de landing uiteraard slaagt en de communicatie goed verloopt. Dat blijkt al snel te zijn: al enkele minuten na de landing zouden we de eerste beelden kunnen zien. 🙂 Dat zouden dan zwart-wit foto’s zijn, gemaakt met de Hazard-Avoidance cameras (Hazcams) aan de voor- en achterzijde van de Marsrover, met een lage resolutie van 50 x 50 pixels. Op die camera’s zitten in eerste instantie beschermingshoesjes tegen stof en het zou kunnen dat de eerste foto’s genomen worden dóór de hoesjes heen. Op dinsdag 7 augustus – een dag na de landing – zouden hogere resolutiefoto’s beschikbaar komen, gemaakt met de Mars Descent Imager (MARDI) camera. Weer een dag later zouden we de eerste 360° panoramafoto kunnen zien, gemaakt met de higher resolution cameras, plus de eerste kleurenfoto’s gemaakt met de Mars Hand Lens Imager (MAHLI). Nou, we zijn benieuwd. Bron: Space.com + Universe Today.

Opeten ster door superzwaar zwart gat Swift J1644+57 in detail bekeken

Credits: NASA’s Goddard Space Flight Center

Op 28 maart van het vorige jaar werd door NASA’s röntgensatelliet Swift een nieuwe röntgenbron ontdekt, die de naam Swift J1644+57 kreeg. In eerste instantie werd gedacht aan een ‘gewone’ gammaflitser, maar later bleken de kenmerken niet overeen te komen. Al gauw kregen de sterrenkundigen in de gaten dat Swift J1644+57  iets bijzonders moest zijn, namelijk een uitbarsting van een superzwaar zwart gat in het sterrenbeeld Draak, 3,9 miljard lichtjaar verwijderd van de aarde, dat uit z’n slaaptoestand werd gewekt doordat een complete ster iets te dichtbij de rand van het zwarte gat was gekomen en in één keer werd verorberd. De röntgenstraling van de uitbarsting van het zwarte gat werd niet alleen door de Swift satelliet bekeken, maar ook door z’n Japanse en Europese collegae, de Suzaku respectievelijk XMM-Newton satelliet. Onderzoek van de waarneemgegevens door een team van sterrenkundigen onder leiding van Rubens Reis (Universiteit van Michigan in Ann Arbor) heeft laten zien dat men niet alleen de straling heeft waargenomen van de straalstroom (‘jet’), die vanaf de rotatiepool van het zwarte gat precies op de aarde was gericht, maar dat ook de zogenaamde quasi-periodieke oscillatie (QPO) is waargenomen, de straling die afkomstig is uit de innermost stable circular orbit (ISCO), de binnenkant van de accretieschijf rondom het zwarte gat, die nog net stabiel is en de grens vormt met diens waarneemhorizon, het punt waarbinnen je niet meer kunt ontsnappen uit de zwaartekracht van het zwarte gat. Die QPO’s traden iedere 3,5 minuten op en hun afstand tot de kern van zwarte gat Swift J1644+57 bleek tussen de 4 en 9,3 miljoen km te zijn, da’s ongeveer drie tot zes keer de diameter van de zon. Hieronder zie je de lichtsterkte van de röntgenstraling tot 100 dagen na de eerste uitbarsting op 28 maart 2011, zoals waargenomen door Swift.

Credits: NASA’s Goddard Space Flight Center

Het zwarte gat zelf moet ongeveer 450.000 tot 5 miljoen keer zo zwaar als de zon te zijn. Voor sterrenkundigen blijkt Swift J1644+57 daarom een uitstekend object te zijn aan de hand waarvan ze de voorspelde effecten van de Algemene Relativiteitstheorie van Albert Einstein kunnen testen. In de video hieronder krijg je een impressie van wat er met de gedupeerde ster moet zijn gebeurd.

Bron: NASA.