M45…ofwel astrofotografie als nieuwe olympische sport!

Zeer geachte Astrobloglezers en lezeressen, laten we het toch vooral eventjes voor eens en voor altijd vaststellen: Astrofotografen zijn binken en binkerinnen!!!……Wat er allemaal niet nodig is aan fysieke en mentale inspanning om “zomaar een leuk eigengemaakt sterrenplaatje te produceren” is soms echt bij de Grote Zwijnen/Beren af!! Ja…hoewel ik met het grootste genoegen der Aard mijn zogenaamde zwaarge-automatiseerde collega “borrelnoot astrofotografen” voor de leut  mag afzeiken als zij al heftig fraterniserend met Klaas Vaak (lees: liggen te maffen!!) hun apparatuur buiten in hun achtertuintje  het ECHTE werk laten doen, ben ik me wel degelijk natuurlijk zeer bewust van het feit dat de nabewerking van al die des nachts vergaarde data tot zo’n “leuk eigengemaakte sterrenplaatje”  nog een enorm heidens karwij is, vele uren gezeten achter de computer! Net zoals het voor “old school astrofotografen like me”  zo’n hele expeditie in het vrije veld soms echt olympische proporties kan aannemen. De expeditie van gisteravond was er weer zo eentje. Om 22.00 uur de deur uit en om 02.30 pas weer onder de wol….en dat allemaal voor één best wel aardig “pretplaatje” van de Plejaden ofwel Messier 45. De weersverwachtingen voor gisteravond klonken bij het acht uur journaal bepaaldelijk gunstig en dus…ook al hingen er hier en daar nog wel een PAAR wolkjes……inladen en hup de Biesbos in met het hele circus. Aldaar aangekomen……onbegrijpelijk….zat de hele f…ing hemel grrrrr potdicht……eh, zucht, waar kwamen die “cumulus astronomicus irritantus” opeens vandaan?? Nu had ik natuurlijk gewoon weer naar huis kunnen gaan, maar ja….als je dat doet dan geldt weer de astronomische variant wet van Murphy…..bij het thuis uitladen wordt je dan namelijk altijd vrolijk bijgelicht door een kraakheldere sterrenhemel…aarrgghhh!!!!!! De andere optie is dan maar braaf wachten totdat dat ene ozo hinderlijke “cumulus irritantus” wolkenveldje zijn heil gaat zoeken naar de nachthemel van een collega/concurent amateur astronoom…..”de ene z’n  brood is…bla..bla”…..ha..ha…!! Het spannende hieraan is natuurlijk dat nooit helemaal precies kan inschatten hoelang dat wachten gaat duren……maar goed…tot mijn grote genoegen ende opluchting trok na een dik uurtje “klaverjassen met de lokale konijnen” den hemel alsnog open en kon ik eindelijk beginnen met het opstellen van telescoop etc..etc…. Drie kwartier later was alles aangesloten en uitgeballanceerd. Oh ja, Neem van mij maar aan dat een dikke twee uur lang “een beetje rondhangen” in open en vochtig terrein zoals de Biesbos “wonderen doet” voor je arme (51 jaar) oude “kadaver”……en hoewel ik tegenwoordig door schade en schande wijsgeworden niet meer zoals vroeger, toen ik nog jong en dom was,…in T-shirt en korte broek dit soort expeditie’s onderneem, is zelfs een outfit met de isolatiewaarde van een ruimtepak geen garantie dat de kou toch  nog zijn/haar kwade weg vind naar handen en voeten. Eigenlijk zou je het liefst alles gewoon  hermetisch  willen “dichtspijkeren” maar ja….ik heb nog steeds geen tweedehands ruimtepak in de kast hangen enne…met zo’n glazen vissekom op je harsens is het ook wel weer..eh..erg lastig als je door een volgoculair wil  loeren! Afijn….uitendelijk toch “aan de slag geraakt”……7 x 3 minuten belichten plus 3 x 3 minuten dark frames…….geen vuiltje (meer) aan de lucht?!….  NIet dus…want ergens halvewege het belichten/volgen toen ik even omhoog keek om de hemelconditie te checken leek het alsof mijn bril beslagen was geraakt………maarre…ik had GEEN bril op mijn neus en spontaan beslagen hoornvliezen  zo ook een “first” zijn……noppes….typisch gevalletje van rap overrompelende mist!! Tja, wat te doen? Toch maar doorgaan???  Die mistbank was niet hoger dan 1,5 meter en het zicht omhoog leek OK genoeg en dus maar gewoon braaf doorgegaan met plaatjezzz schieten onder, toegegeven, bijkans betoverende (incluis net opgekomen maan) zij het lichtelijk bitterkoude omstandigheden!! Na “de daad” gedaan te hebben alles weer netjezzz ingepakt en hup…zonder problemen naar huis???……Neen, want “vriend Murphy” had nog een laatste geintje in petto…..omdat mijn onderbenen nog behoorlijk bevroren waren toen ik wegreed, schoot mijn voet van de koppeling en wist ik slechts met een “Michael Schumacher-achtige beweging” ter nouwernood te voorkomen dat ik de waterkippen achterna ging de sloot in..oeps!!!  Maar goed..all is well that ends well??…..maar neen, zelfs veilig thuis was  deze beproeveing nog niet voorbij want daar ontdekte ik dat ik….grrrrr…… vergeten was om mijn camera op RAW in te stellen. OK, er zijn ergere dingen in het dagelijks leven….enne….JPEG’ jes kan je uiteindelijk ook stacken….zij het dan dat netjes callibreren er dan niet bij zit….maarre…dat kan mij nu echt effe geen ene ree..eh..bips schelen…..Ik heb een plaatje van M45 incluis de reflectienevels waarvan men nu inmiddels weet dat deze GEEN restanten zijn van de vormings-gas-wolk waaruit M45 ontstaan is..edoch deze nevels zijn slechts “gewone interstellaire gaswolken” waar M45 zich toevallig doorheen beweegt. De 14 grote heldere blauwe superreuzen van deze uit een dikke 1000 sterren bestaande jonge sterrenhoop op een afstandje van zo’n 500 lichtjaar zorgen voor de tijdelijke verlichting van deze interstellaire gaswolk. DAAR heb ik nu zo’n “leuk zelfgemaakt sterrenplaatje”van enne….daar ging het mij uiteindelijk allemaal om.  Zo….en nu ga ik lekker als een ware “astrofotografische Epke Zonderland” aftrainen op de bank, heb ik wel verdient, dunkt mij……ha..ha..!!’, ‘M45…ofwel astrofotografie als nieuwe olympische sport!