Site pictogram Astroblogs

Hoe kan een meteoor eigenlijk “exploderen”?

Meteor Germany

Credit: Arne Danielsen

Vandaag onfplofte een meteoriet boven Rusland, met flinke schade en 500 gewonden tot gevolg. In 1908 vond er iets soortgelijks plaats, maar dan op veel grotere schaal: de zogenaamde Toengoeska-explosie. Toen werd een enorm stuk bos met de grond gelijk gemaakt – de explosie was 200 kilometer verderop te voelen en was vanuit Londen zichtbaar! Deskundigen schatten dat de Toengoeska-explosie een kracht gehad moet hebben van 10 Megaton TNT (vergelijkbaar met eent typische atoombom). Kan een relatief kleine ruimtesteen, die niet eens het aardoppervlak raakt, dit werkelijk op z’n geweten hebben?

Het antwoord is: mákkelijk! Als een meteoor de aardatmosfeer binnendringt, dan gaat dit met een enorme snelheid ten opzichte van de aarde. Een meteoor kan een relatieve snelheid bereiken van 40.000 tot 260.000 km/u: dit is enorm snel. Door middel van wrijving wordt een binnendringende meteoor afgeremd en verhit, waardoor het gaat gloeien. Wat veel mensen niet weten, is dat wrijving niet eens de grootste kracht is dat inwerkt op het projectiel. Een groot deel van de warmteproductie is het gevolg van ram pressure. Hierbij doet de meteoor de lucht voor zich uit samenpersen. Hierdoor wordt de lucht verhit, hetgeen weer resulteert in het verhitten van de meteoor. Als de meteoor echter relatief veel waterijs en/of bevroren kooldioxide bevat, zal dit gaan koken. Als je een vast stuk rots hebt, met daarin een holte vol kokend water, is het slechts een kwestie van tijd voordat de druk voldoende oploopt om een krachtige explosie te veroorzaken. Stel dat je een meteoor hebt, dat met de maximale snelheid de dampkring binnendringt: 260.000 km/u. Je kunt dan uitrekenen hoe zwaar zo’n steen moet zijn om een explosie van 10 Megaton te veroorzaken: iets meer dan 1000 ton. Dat betekent dat een rots van tien meter doorsnede voldoende is!

Credit: Diane Neisius

Mobiele versie afsluiten