22 oktober 2018

Hoe astronaut Mike Massimino bijna de reparatie van de Hubble ruimtetelescoop verknalde

Mike Massimino

Astronaut Mike Massimino was in mei 2009 één van de vijf astronauten die met missie STS-125 van space shuttle Atlantis een reparatie uitvoerde aan de Hubble ruimtetelescoop – de vijfde ‘servicing mission to Hubble‘, vreemd genoeg HST-SM41 geheten. Onlangs gaf Mike Massimino een openhartig en ook onthullend interview met Esquire magazine – hier volledig te lezen – en daarin zegt hij onder andere dat hij de reparatie van de Hubble ruimtetelescoop bijna verknalde, “how he nearly broke Hubble”. Hieronder een fragment uit het interview, waaruit blijkt hoe eenzaam astronauten zich daarboven tijdens een ruimtewandeling kunnen voelen:

And through this nightmare that had just begun, I looked at my buddy Bueno, next to me in his space suit, and he was there to assist in the repair but could not take over my role. He had his own responsibilities, and I was the one trained to do the now broken part of the repair. It was my job to fix this thing. I turned and looked into the cabin where my five crewmates were, and I realized nobody in there had a space suit on.They couldn’t come out here and help me. And then I actually looked at the Earth; I looked at our planet, and I thought, There are billions of people down there, but there’s no way I’m gonna get a house call on this one. No one can help me.I felt this deep loneliness. And it wasn’t just a Saturday-afternoon-with-a-book alone. I felt detached from the Earth. I felt that I was by myself, and everything that I knew and loved and that made me feel comfortable was far away. And then it started getting dark and cold.\n\nBecause we travel 17,500 miles an hour, ninety minutes is one lap around the Earth. So it’s forty-five minutes of sunlight and forty-five minutes of darkness. And when you enter the darkness, it is not just darkness. It’s the darkest black I have ever experienced. It’s the complete absence of light. It gets cold, and I could feel that coldness, and I could sense the darkness coming. And it just added to my loneliness.

Het bijna verknallen van de reparatie had te maken met het vervangen van een onderdeel van een instrument waarmee de atmosfeer van andere planeten kon worden bestudeerd. Het kapotte onderdeel zat met 117 piepkleine schroefjes vast en bij de constructie was er nooit van uitgegaan dat dát onderdeel vervangen moest worden. Maar het moest dus wel en dat was Massimino’s taak. Van tevoren had hij veel geoefend om de STIS (de Space Telescope Imaging Spectrograph) te vervangen, zoals je op de foto hieronder ziet.

STIS

Afijn, wat er daarboven gebeurde tijdens één van die ruimtewandelingen – dat was ‘Extra-vehicular activity’ (EVA) nummer 4 op 17 mei 2009, Massimino samen met astronaut Michael Good, bijgenaamd Bueno – leek in het begin een soort Wet-van-Murphy-Dag te worden, alles wat fout kon gaan dat ging fout. Zo moest Massimino om bij het paneel van de STIS te komen eerst een plaat met een beugel weghalen. Maar dat ding bleek muurvast te zitten. Na vijf jaar van voorbereidingen leek de reparatie te gaan stranden op een plaat die in de weg zat – of zoals Massimino het in het interview zegt:

The first thing I had to do was to remove a handrail from the telescope that was blocking the access panel. There were two screws on the top, and they came off easily. And there was one screw on the bottom right and that came out easily. The fourth screw is not moving. My tool is moving, but the screw is not. I look close and it’s stripped. And I realize that that handrail’s not coming off, which means I can’t get to the access panel with these 117 screws that I’ve been worrying about for five years, which means I can’t get to the power supply that failed, which means we’re not gonna be able to fix this instrument today, which means all these smart scientists can’t find life on other planets.

Afijn, lees het interview om er achter te komen hoe het precies afliep, een afloop waar ik diezelfde 19e mei 2009 ook over blogde. Interessant in dit verhaal is dat Massimino voor de reparatie heel veel gebruik maakte van de ‘mean power tool’, een instrument dat speciaal voor missie SM4 ontwikkeld was. Toen juni 2009 Massimino in een live vragensessie op internet was – hij was inmiddels met beide benen weer terug op aarde – heb ik (alias Adrianus V) hem de vraag gesteld wat voor hem het meest waardevolle instrument was dat hij tijdens de missie had gebruikt en daar heeft ”ie toen dit op geantwoord, scroll naar 14m 35s in de video.



Video streaming by Ustream

Bron: The Planetary Society.’, ‘

Noten
  1. Yep,SM4 was de vijfde reparatiemissie aan de Hubble! Er waren vier eerdere service missions geweest: 1, 2, 3A en 3B. Aha, die splitsing van de derde missie is de oorzaak van deze verwarring! SM1 door STS-61 was december 1993, SM2 door STS-82 was februari 1997, SM3A door STS-103 was december 1999 en SM3B door STS-109 tenslotte was maart 2002. De splitsing van de derde reparatiemissie had iets met gyroscopen te maken. []

Laat wat van je horen

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.