Wat is de kans dat we binnen 50 jaar een supernova in onze Melkweg zien?

Wat is de kans dat we binnen 50 jaar een supernova in onze Melkweg zien? Twee simpele feiten om te beginnen:

  1. de allerlaatste supernova in onze Melkweg die is waargenomen is die van 1604, welke Johannes Kepler zag in het sterrenbeeld Slangendrager (Ophiuchus) – vandaar dat ‘ie ook wel Keplers supernova wordt genoemd. [1]De een-na laatste supernova was in 1572, dus als je toen jong was had je de supernova van 1604 ook kunnen zien, twee supernovae in de Melkweg in één generatie, de gelukspiepers.
  2. de frequentie waarin supernovae in sterrenstelsels als de Melkweg plaatsvinden is naar schatting 1 per 50 jaar.

De Krabnevel, overblijfsel van de supernova die in 1054 in de Melkweg verscheen. Credit: NASAESA, J. Hester and A. Loll (Arizona State University) 

OK, stop de persen! De laatste supernova die we zagen was in 1604, bijna 410 jaar geleden, dus statistisch gezien hadden we er tussendoor al acht moeten zien! Waarom hebben we die dan niet gezien? Welnu beste lezers, dat komt simpelweg omdat de Melkweg best wel groot is – pakweg 100.000 lichtjaar in diameter – en er tussen ons en grote delen van de Melkweg dikke, donkere, verduisterende wolken vol met stof zijn. En dus zullen die supernovae vast en zeker geëxplodeerd zijn, alleen hebben we ze helaas pindakaas niet kunnen zien vanwege die cumulus galacticus interruptus. Maar niet getreurd, een team sterrenkundigen van de Universiteit van Ohio heeft uitgerekend wat de kans is dat we een supernova de komende vijftig jaar in ons Melkwegstelsel te zien krijgen, rekening houdend met soorten supernovae, de opbouw van de Melkweg, de breedtegraad op aarde, enzovoorts enzovoorts. En de uitkomst? Die is dat het 100% zeker is dat we ‘m binnen vijftig jaar te zien krijgen… tenminste in infrarood licht! Yep, licht dat we wel met infraroodkijkers kunnen zien – welke veel beter door die verduisterende wolken kunnen kijken – maar niet met het blote oog. De kans dat we een supernova binnen vijftig jaar te zien krijgen die wel met het blote oog zichtbaar is, die is… 20 tot 25%, wellicht eentje die behoort tot de Top-25 van supernova kandidaten. En daarbij aangetekend dat mensen op het zuidelijk halfrond meer kans hebben ‘m te zien dan op het noordelijk halfrond, simpelweg omdat ze daar in het zuiden ’s nachts meer Melkweg te zien krijgen. Afijn, lees het allemaal nog maar eens na in dit vol met statistieken staande wetenschappelijke artikel, dat binnenkort zal verschijnen in het vakblad The Astrophysical Journal. In de video hieronder gaat één van de auteurs van het artikel, Scot Adams, verder in op die ‘komende galactische supernova’.

Bron: Science Daily.

References[+]

References
1 De een-na laatste supernova was in 1572, dus als je toen jong was had je de supernova van 1604 ook kunnen zien, twee supernovae in de Melkweg in één generatie, de gelukspiepers.

Momenteel zijn maar liefst vier kometen zichtbaar – dit is hoe je ze kunt vinden

Vanaf links onderin, tegen de klok in: C/2013 R1 Lovejoy, 2P/Encke, C/2012 X1 en ISON.

Haal je telescoop maar onder het stof vandaan. Komende week is het perfecte moment om op kometenjacht te gaan! We weten al maandenlang dat ISON en 2P/Encke in november hun opwachting gaan maken, maar ze worden vergezeld door twee konijnen uit de kosmische hoge hoed: C/2013 R1 (Lovejoy) en de obscure C/2012 X1 (LINEAR) – twee kometen die plotseling flink helderder zijn geworden. Vooral LINEAR is een absolute verrassing: de komeet is binnen een paar dagen tijd maar liefst 250 keer zo helder geworden (!). Wereldwijd zullen waarnemers nachtrust inleveren om een glimp op te vangen van dit illustere viertal.

Credit: Stellarium

Om het geheel nog leuker te maken, staan alle vier deze kometen in ongeveer hetzelfde deel van de nachthemel! Bovendien is de maan slechts een smalle sikkel, dus alle bezitters van een telescoop hebben geen enkel excuus meer. Ga naar buiten en op kometenjacht!

Op deze gedetailleerde kaart is de locatie van Komeet Lovejoy zichtbaar – de komeet zal de komende dagen door het sterrenbeeld Kreeft trekken. De sterren Beta Cancri en Procyon zullen je gids zijn!

De helderste van het stel is komeet Lovejoy. Deze komeet is met een magnitude van +8 goed zichtbaar door een verrekijker. Ga op zoek naar een wazig vlekje in de nabijheid van de heldere ster Procyon, in de Kleine Beer. In de komende dagen zal de helderheid van Lovejoy 2 tot 3 magnitudes stijgen, tijdens z’n tocht door Kreeft (richting de Grote Beer). Lovejoy zal vermoedelijk half-november met het blote oog zichtbaar worden. Mensen met een kleine telescoop zullen de komeet gemakkelijk kunnen zien, maar z’n staart is nog altijd te zwak om goed te zien.

Komeet Encke zal de komende twee weken het sterrenbeeld Leeuw gaan verlaten en door de Maagd gaan trekken. Je gids-ster Beta Leo is rechtsboven zichtbaar. De sterren zijn tot magnitude 8. Klik voor een grotere versie.

Komeet Encke reist iedere 3,3 jaar rondom de zon. Soms staat-ie op een gunstige locatie om te zien, maar soms ook niet. Vanwege z’n korte periode kunnen kometenjagers deze komeet tientallen keren in hun leven zien. De helderheid van de komeet wordt geschat op magnitude +7,5 met slechts een uiterst zwakke staart. Net als bij Lovejoy zou een 50mm verrekijker en een donkere hemel voldoende moeten zijn om ‘m bij de staart te vatten.

Een week voordat Encke z’n hoogste helderheid zal bereiken (+6,5), op 21 november, zal de komeet langzaam verdwijnen in de gloed van de ochtendschemering. Als je deze komeet wilt zien, heb je dus nog twee weken de tijd. Zorg ervoor dat je op een plaats staat met een vrij uitzicht op het oost-zuidoosten, anders zie je door de bomen het bos ehm… de komeet niet meer.

Animatie van Komeet C/2012 X1 (LINEAR), gebaseerd op opnames die gemaakt zijn tussen 25 en 28 oktober.

Komeet C/2012 X1 zou normaal gesproken niet in dit overzicht moeten staan. De komeet heeft alle regels echter aan z’n laars gelapt en is spectaculair helderder geworden. Dankzij een onverwachte uitbarsting van materiaal is de helderheid van de komeet plotsklaps gestegen van een obscure +13,5 tot een heldere +7,5! Dat is een verschil van 6 magnituden, waarmee de komeet zo’n 250 keer helderder is geworden!

Dergelijke uitbarstingen zijn zeldzaam. Het meest spectaculaire voorbeeld is Komeet 17P/Holmes, die in 2007 binnen twee dagen 500.000 keer helderder was geworden, van magnitude 17 tot 2,8.

C/2012 X1 (LINEAR) bevindt zich laag in het noordoosten in het sterrenbeeld Coma Berenices. Vanwege z’n veel groter afstand tot de aarde in vergelijking met de andere drie kometen, beweegt LINEAR zich langzaam over de sterrenhemel. Midden-november staat de komeet vlakbij de heldere ster Arcturus. Op deze kaart staat het noorden links bovenin en het westen rechts bovenin. Sterren tot magntidude 8.

Net als bij iedere explosie zal de puinwolk rond LINEAR blijven groeien. Momenteel meet de wolk zo’n 8 arcminuten (een kwart van de volle maan), maar het zal blijven groeien en vervagen. Als je deze komeet wilt zien, dan moet je dat zo snel mogelijk doen. Net als bij Encke vereist C/2012 X1 een open kijk op de oostelijke horizon en biedt de vroege schemering de beste kans om ‘m te zien. Als je alle vier de kometen in dezelfde nacht wilt waarnemen, zou ik deze als laatste doen. Succes!

Mars en enkele middelmatig heldere sterren uit de Leeuw zullen je de komende twee weken leiden naar de Komeet ISON. Sterren tot magnitude 10.

Ah, ISON – de komeet waar dit jaar het meest naar uitgekeken wordt. Als de komeet z’n passage langs de zon op 28 november zal overleven, dan kan de komeet de sterrenhemel in de eerste drie weken van december aardig opleuken! De komeet ligt qua helderheid wat achter op schema, maar wanhoop niet: z’n beste dagen liggen nog voor hem!

Eén van de beste foto’s van Komeet ISON is op 27 oktober gemaakt door de astrofotograaf Damian Peach.

Van de vier kometen is ISON momenteel het zwakste, met een helderheid van magnitude 9,5. Waarnemers zullen echt een verrekijker nodig hebben van 70 tot 100 mm, mits je een donkere sterrenhemel hebt. Op plaatsen met lichtvervuiling is een telescoop van 6-inch of groter geen overbodige luxe. Ongeveer half november zal de helderheid van ISON zijn gestegen tot magntiude 6, de limiet voor het blote oog. Voordat de komeet verloren gaat in het schijnsel van de zon, zou ISON rond 21 november de derde magnitude moeten bereiken. Dat is normaal gesproken voldoende om gemakkelijk zichtbaar te zijn met het blote oog, ware het niet dat de komeet heel laag aan de horizon staat. Bron: Universe Today.

Universum was al vroeg rijk aan ijzer

Young stars, exploding supernovae, and active black holes produced powerful winds 10 billion to 12 billion years ago. These winds were the spoon that lifted the iron from the galaxies and mixed it with the intergalactic gas. Credit: Akihiro Ikeshita.

Astronomen hebben bewijs gevonden dat ijzer gelijkmatig is verspreid in de ruimte tussen de sterrenstelsels van de Perseus-cluster. Dit suggereert dat dit ijzer lang geleden moet zijn ontstaan, zo’n 10 tot 12 miljard jaar geleden. In deze periode bevond het heelal zich in een turbulente en gewelddadige fase van z’n bestaan. Men heeft gebruik gemaakt van de Japanse Suzaku-röntgentelescoop om de verspreiding van ijzer in kaart te brengen in de Perseus-cluster, een verzameling van sterrenstelsels op een afstand van 250 miljoen lichtjaar. Het blijkt dat in de ruimte tussen de sterrenstelsels het ijzer gelijkmatig is verdeeld. Dat kan maar één ding betekenen: het ijzer was al aanwezig voordat de huidige cluster werd gevormd. De gelijkmatige verspreiding van ijzer (en andere zware elementen) ondersteunt het idee dat deze elementen zo’n 10 tot 12 miljard jaar geleden gevormd zijn, tijdens een periode van superintense stervorming. In deze tijd hebben miljarden exploderende sterren de ruimte verrijkt met zwaardere elementen. Dit is ook de periode waarin de supermassieve zwarte gaten (die als ankers fungeren voor de meeste sterrenstelsels) het meest actief waren.De totale massa van het intergalactische ijzer in de Perseus-cluster wordt geschat op ongeveer 50 miljard zonnemassa’s. Om zo’n grote hoeveelheid te kunnen verklaren, moeten heel vroeg in de geschiedenis van het heelal ongeveer 40 miljard supernova-explosies in dit gebied hebben plaatsgevonden. Astronomen gaan er verder vanuit dat de Perseus-cluster geen uitzondering is op het hoge ijzergehalte – in andere clusters geldt waarschijnlijk hetzelfde. Bron: Stanford University.

Astro-gadgets bij Chr. Huygens

Credit: Astro Eye Planetarium

Vrijdagavond 1 november a.s. is er een thema/waarneemavond bij sterrenkundevereniging Chr. Huygens in Papendrecht. De spreker is dan Paul Bakker en die zal de clubleden en andere aanwezigen uitdagen om een gadget dat met astronomie te maken mee te nemen. Welke astro-onderdeel vind je handig en gebruik je graag? Oftewel, over welke aankoop ben je extra tevreden? Denk aan bijvoorbeeld dat handige statief, een mooie flip-mirror, etc. Of wie weet heb je een leuk, gek hebbedingetje. Neem mee! Met z’n allen zullen we de meegebrachte spullen bekijken en ervaringen uitwisselen.

Kleine, hete exoplaneet Kepler-78b blijkt ‘aardse’ dichtheid te hebben

Credit: David A. Aguilar (CfA)

In augustus dit jaar maakten onderzoekers van het MIT bekend een kleine, maar hete planeet te hebben ontdekt, die 400 lichtjaar van ons af staat, een omloopperiode van slechts 8½ uur om z’n centrale ster heeft en die met een diameter van 1,2 keer die van de aarde ietsje groter dan de aarde is: Kepler-78b. Het enige wat toen niet bekend was dat was de massa van Kepler-78b. Maar nu heeft dezelfde groep onderzoekers bekendgemaakt dat z’n massa ongeveer 1,7 aardmassa’s telt, hetgeen een gemiddelde dichtheid oplevert van 5,3 gram per kubieke cm, vergelijkbaar met de aardse dichtheid van 5,5 gr/cm³. De massa kon worden bepaald door onder andere met de grote Keck telescoop op Hawaï heel nauwkeurig naar het spectrum van de ster te kijken, Kepler-78 (zonder die ‘b’). Door bestudering van de spectraallijnen gedurende maar liefst acht dagen zag men de ster een klein beetje heen en weer schommelen, een zogenaamde Dopplerverschuiving, veroorzaakt doordat Kepler-78b door z’n massa iets trekt aan de ster. Uit dat schommelen kon men de massa van de planeet bepalen. Men denkt dat Kepler-78b grotendeels uit rotsen en ijzer bestaat. Ondanks z’n gelijkenis op de aarde qua afmeting, massa en dichtheid lijkt de planeet verder niet op de aarde. Dat komt vooral door de temperatuur aan de oppervlakte: tussen de 2.300 en 3.100 K. 😯 Bron: Science Daily.

LUX detector ziet nog geen spoor van donkere materiedeeltjes

Op indirecte wijze is donkere materie al waargenomen, zoals hier in de cluster van sterrenstelsels abell 1689. Credit: NASA, ESA, E. Jullo (JPL), P. Natarajan (Yale), & J.-P. Kneib (LAM, CNRS)

’s Werelds meest gevoelige detector van deeltjes donkere materie – de Large Underground Xenon (LUX) detector, 1480 meter diep onder de grond in een goudmijn van de Sanford Underground Research Facility, in het Amerikaanse South Dakota – heeft na drie maanden van speuren nog geen resultaat opgeleverd. En da’s eigenlijk wel teleurstellend, want het grootst opgezette ‘media event’ dat vandaag rondom de bekendmaking van de resultaten werd gehouden gaf de impressie dat er iets te melden zou zijn en het laatste waar aan werd gedacht was de melding dat men niets gevonden heeft. De eerste 90-dagen durende speurtocht, waarbij een tank gevuld met 370 kg van het edelgas xenon middels 122 gevoelige ‘photomultiplier’ sensoren in de gaten wordt gehouden, wachtend tot een passerende WIMP – een Weakly Interactive Massive Particle , het vermeende donkere materiedeeltje – zou reageren met een xenon-atoom, heeft nog geen positief resultaat opgeleverd.

De lichtgevoelige photomultiplier detectoren van de Large Underground Xenon (LUX) donkere materie detector. Credit: LUX Collaboration

Er werden 160 kandidaat-WIMP’s gevonden, maar dat aantal stijgt niet uit boven de statistische ruis, die door bijvoorbeeld passerende ‘gewone’  kosmische deeltjes of door het radioactieve verval van de rotsen in de omgeving wordt veroorzaakt. Het team van natuurkundigen betrokken bij LUX heeft zich door de resultaten allesbehalve laten ontmoedigen, want ze gaan met volle moed door met de experimenten. Begin 2014 zal een nieuwe waarneemperiode starten, welke dit keer maar liefst 300 dagen zal duren. Ook proberen ze de financiën bij elkaar te sprokkelen – $ 30 miljoen om precies te zijn – om de detector uit te breiden, hetgeen de LUX-ZEPLIN detector moet opleveren, waar maar liefst 7 ton xenon in zit en die 1000 keer gevoeliger zal zijn als LUX. Bron: Universe Today + LBL.[Update 31 oktober 2013] Ondanks het NIET waarnemen van WIMP’s hebben de waarnemingen met LUX wel limieten opgeleverd aan de massa van zo’n WIMP-deeltje. Het blijkt dat het massabereik tussen 5 en 20 GeV/c² kan worden uitgesloten. Dat was eerder ook al met de concurrent bepaald – XENON100 – maar LUX bevestigd dat nog even dunnetjes. Hieronder in paarsblauw de daadwerkelijke waarneming van LUX, de massagebieden aangevend, die uitgesloten zijn.

Credit: LUX, DAMA/LIBRA, COGENT, CMDS and CRESST

Bron van deze update: Of Particular Significance.

Nieuwe theorie voor het ontstaan van het leven

Credit: Texas Tech University

Het is een van de grootste vraagstukken voor de wetenschap: hoe is het leven op aarde begonnen? Nieuw onderzoek van de Texas Tech University suggereert dat het uit de hemel is komen regenen en begonnen is in de ingewanden van de hel. Sankar Chatterjee, professor in de aardwetenschappen, beweert het antwoord te hebben gevonden, door theorieën van chemische evolutie te combineren met aanwijzingen die verband houden met de vroege geologie van onze planeet.Dankzij het voortdurende bombardement van kometen en meteorieten, zo’n 4 miljard jaar geleden, zijn talloze diepe kraters gevormd aan het aardoppervlak. Deze kraters bevatten niet alleen water en organische verbindingen, maar vormen ook de perfecte smeltkroes om deze ingrediënten te mixen tot levende organismen.Het onderzoek van Chatterjee heeft uitgewezen dat kosmische inslagen zowel het leven kunnen nemen als het leven kunnen brengen. “Toen de aarde zo’n 4,5 miljard jaar geleden ontstaan was, was het aanvankelijk een steriele planeet, compleet vijandig voor levende organismen.”, aldus Chatterjee. “Het was een ziedende heksenketel, vol met vulkaanuitbarstingen, kosmische inslagen en giftige gassen. Een miljard jaar later was het een kalme, natte planeet, waarin het krioelde van de microben – de voorouders van alle levende wezens”.

Credit: Texas Tech University

De laatste jaren is de discussie over het ontstaan van het leven vooral gefocust op de chemische evolutie van organische moleculen tot levende cellen. Volgens Chatterjee is het leven ontstaan via vier stappen van toenemende complexiteit: kosmisch, geologisch, chemisch en biologisch.Tijdens de kosmische fase is de pasgeboren aarde voortdurend bestookt met rotsachtige planetoïden en ijzige kometen. Dit kosmische bombardement bereikte tussen 4,1 en 3,8 miljard jaar geleden z’n hoogtepunt. Plaattektoniek en erosie hebben deze sporen vrijwel geheel uitgewist, maar de oeroude kraters op Mercurius, de maan en Mars laten zien hoe gewelddadig deze meteorietenregens geweest moeten zijn.Grotere inslagen hebben kraters van 500 kilometer breed gecreëerd, waarbij de aardkorst plaatselijk is weggeblazen. Deze kraters hebben zich vervolgens gevuld met water (dat door kometen is aangeleverd). Doordat de bodem van zo’n krater direct aan de aardmantel grenst, kunnen hier gemakkelijk hydrothermische schoorstenen ontstaan: vulkanische structuren die voortdurend heet en chemisch verrijkt water uitbraken. Vandaag de dag kunnen deze schoorstenen nog altijd gevonden worden op de bodem van de oceanen. De meteorieten hebben niet alleen de kraters gevormd, maar hebben ook de bouwstenen voor het leven gebracht, die in de kraterbasins geconcentreerd raakten, waarbij polymeren gevormd zijn.

Credit: Texas Tech University

Hiermee is de geologische fase begonnen. Dankzij de relatief korte afstand tot de zon, zijn de kometen die op de aarde terecht zijn gekomen gaan smelten, waardoor de inslagbassins gevuld raakten. Geothermische bronnen hebben dit water verhit, waardoor convectie op gang is gekomen. Hierdoor blijft het water voortdurend in beweging en wordt een dikke oersoep gevormd.”Tijdens de geologische fase hebben de donkere en hete bodems van de kraterbasins gefungeerd als broedmachines voor het leven”, aldus Chatterjee. “Hier vond het concentreren en herschikken van organische moleculen plaats, als gevolg van de convectieve stromingen – vergelijkbaar met de hydrothermische schoorstenen die nog altijd op de oceaanbodem gevonden kunnen worden, hoewel niet helemaal hetzelfde”. Het was een bizarre en geïsoleerde hellewereld, gevuld met de stank van waterstofsulfide, methaan en stikstofoxiden, de samen met stoom de energiebron voor het leven gevormd hebben.

Credit: Texas Tech University

Hiermee is de chemische fase begonnen. Door de hitte is het water in de kraters gaan “roeren”, waardoor simpele verbindingen zijn samengevoegd tot grotere, meer complexe verbindingen.Waarschijnlijk hebben de poriën en spleten in de kraterbasins gefungeerd als “bouwsteigers” voor simpele RNA- en eiwitmoleculen. In tegenstelling tot de theorie dat RNA pas na de eiwitten ontstaan is, zijn beide moleculen volgens Chatterjee tegelijk ontstaan, waarna ze zijn ingebed in een membraan en beschermd zijn tegen de omgeving.”De duale herkomst van RNA en eiwitten is in een geothermische omgeving waarschijnlijker dan de populaire ‘RNA-wereld‘”,aldus Chatterjee. “RNA-moleculen zijn zeer instabiel en vallen gemakkelijk uiteen. Sommige catalysators, zoals eiwitten, zijn noodzakelijk om primitief RNA te laten repliceren en metaboliseren. Aan de andere kant zijn aminozuren, de bouwstenen voor eiwitten, veel gemakkelijker te maken dan RNA-componenten”.

Credit: Texas Tech University

De vraag blijft natuurlijk hoe losse RNA- en eiwitmoleculen, die ronddrijven in deze soep, zichzelf beschermd hebben met een membraan. Mogelijk biedt de hypothese van David Deamer uitkomst. Volgens hem hebben membranen altijd al rondgedreven in de oersoep. Vettige blaasjes, vergelijkbaar met vesikels, zijn inderdaad aangetroffen in meteorieten. Deze vetblaasjes doen in de verte denken aan celmembranen.”Meteorieten hebben deze vettige lipiden naar de jonge aarde gebracht”, zegt Chatterjee. “Dit vettige lipide materiaal heeft aanvankelijk bovenop de kraterbasins gedreven, maar zijn door convectie naar de bodem gebracht. Op een bepaald moment, na vele miljoenen jaren, zou zo’n vettig membraan simpele RNA- en eiwitmoleculen hebben ingesloten, ongeveer zoals een zeepbel. Het RNA en de eiwitten zijn met elkaar gaan wisselwerken en communiceren. Uiteindelijk heeft het RNA plaatsgemaakt voor het veel stabielere DNA, waarna de eerste cellen zich zijn gaan delen”.De laatste fase – de biologische fase – vertegenwoordigt het ontstaan van celdeling, waarbij de allereerste cellen genetische informatie hebben opgeslagen, verwerkt en doorgegeven aan dochtercellen. Er hebben een oneindig aantal combinaties plaatsgehad, waarvan de meeste niet gefunctioneerd hebben. Uiteindelijk is het geheim van voorplanting gekraakt, waarna normale selectie van start is gegaan.

Credit: Texas Tech University

“Deze eerste cellen, die zichzelf in stand houden en voortplanten, waren in staat tot Darwinistische evolutie”, zegt hij. “Het ontstaan van de eerste cellen op aarde was het resultaat van een lange geschiedenis van chemische, geologische en kosmische processen”.Chatterjee denkt ook dat moderne RNA-virussen en eiwitrijke prionen waarschijnlijk een reliek zijn van deze vroege geschiedenis van het leven. Zodra de echte cellen ontstaan waren, werden RNA-virussen en prionen overbodig. Ze hebben echter standgehouden als parasieten van levende cellen.Het probleem met theorieën over het ontstaan van het leven is dat ze lastig getest kunnen worden. Chatterjee stelt echter een experiment voor om zo’n prebiotische wereld te herscheppen. “Als dan inderdaad RNA en prionen in membranen gevat kunnen worden, dan hebben we een synthetische protocel gecreëerd. In dat geval zou mijn theorie dus plausibel geworden zijn.”

Bron: Texas State University

Verplichte kost: vlieg over het oppervlak van Mars!

Credit: NASA

Heb je ooit over het oppervlak van Mars willen vliegen? Een nieuwe video van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA maakt dit bijna mogelijk. “Mars Showcase” is een geweldig gedetailleerde 3D-visualisatie van de Rode Planeet, die gemaakt is aan de hand van gegevens die verzameld zijn door de Mars Express ruimtesonde gedurende 12.500 rondjes rond Mars. Het resultaat is een magische trip over een wereld die de meeste van ons nooit met eigen ogen zullen zien.

Bron: Huffington Post

Kleine spaceshuttle komt naast de landingsbaan terecht

Left landing gear tire visibly failed to deploy as private Dream Chaser spaceplane approaches runway at Edwards Air Force Base. Credit:  Sierra Nevada Corporation (SNC) Space Systems

Een nieuwe, kleine shuttle van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA is zijn eerste testvlucht afgelopen weekeinde niet geheel ongeschonden doorgekomen. De Dream Chaser, die over vier of vijf jaar in staat moet zijn astronauten naar het internationale ruimtestation ISS te brengen, kwam stuiterend tot stilstand naast de landingsbaan.Een helikopter liet de Dream Chaser zaterdag van een hoogte van ruim 3800 meter vallen om de vrije val te simuleren. Het ging lange tijd goed, totdat het landingsgestel moest uitklappen. De wielen aan de linkerkant klapten te laat uit, waardoor de Dream Chaser naast de landingsbaan belandde.De schade viel volgens ingenieur Mark Sirangelo mee. Het landingsgestel is niet afgebroken en zelfs het wiel is niet vernield. Ondanks de onfortuinlijke storing vond Sirangelo de test een succes. Zodra de Dream Chaser is opgelapt kan hij worden ingezet voor verdere proefvluchten.De Dream Chaser is één van de drie projecten die NASA is aangegaan met private investeerders, met als doel om opnieuw astronauten van en naar het ISS te kunnen vervoeren zonder afhankelijk te zijn van bv. de Russen. Dream Chaser, van SNS Space Systems, heeft de beste papieren om daadwerkelijk een contract te krijgen. Ondanks het ongelukje lijkt dat niet te zijn veranderd.