Video: GoPro versie van Felix Baumgartner’s vrije valsprong

felix-baumgartner

Jullie kunnen je vast en zeker nog wel de bloedstollende vrije valsprong herinneren, die Felix Baumgartner op 14 oktober 2012 ondernam vanaf een recordhoogte van 39 km. We hebben er al vaker video’s van gezien (zoals de POV versie), maar de versie hieronder – gefilmd met zeven

Waar komt de mysterieuze Marssteen vandaan? (+ aanklacht tegen NASA!)

Credit: NASA

Vorige week zijn alle complottertjes wakker geworden, toen plotseling een mysterieuze steen verscheen voor de “voeten” van de Opportunity-rover. Allerlei vage theorieën werden opgeworpen, waaronder siliciumleven, Martiaanse reptielen en stenen-gooiende aliens. De laatste maffe theorie is dat het om een zwam of schimmel gaat, en die notie heeft zelfs gezorgd voor een rechtzaak tegen NASA!Allemaal leuk en aardig, maar wat heeft NASA eigenlijk te zeggen over de herkomst van de mysterieuze steen, die “Pinnacle Island” is gedoopt? De meest waarschijnlijk theorie luidt dat het steentje simpelweg is weggeslagen door één van de wielen van Opportunity. Dat betekent dat het steentje aanvankelijk aan het oog werd onttrokken door één van de zonnepanelen van de Marsrover. Dit idee is niet zo onwaarschijnlijk al het klinkt: met de wielen van mijn rolstoel heb ik ook wel eens steentjes “gelanceerd”.Een andere, minder waarschijnlijke, theorie luidt dat het steentje is weggeslagen door de inslag van een meteoriet, of dat het mogelijk zelf een meteoriet is. Tenslotte zou het steentje simpelweg van een helling naar beneden kunnen zijn gerold. Opportunity bevindt zich immers op Solander Point, een soort van heuveltje.Daarna liep het nogal uit de hand. De neuroloog en zelfbenoemd astrobioloog Rhawn Joseph van was mening dat NASA zaken achterhoudt. Deze man is nauwelijks serieus te nemen, aangezien hij verbonden is met het uiterst controversiële Journal of Cosmology. Hij heeft een aanklacht ingediend tegen NASA, waarin NASA wordt verplicht om uitgebreid onderzoek te verrichten naar de steen, die volgens Joseph een levend organisme zou zijn.Uit de aanklacht:”De aanklager heeft de structuur van de steen, die vanaf nu wordt aangeduid met Sol 3540, direct herkent als dat van een zwam-achtige schimmel, een composiet-organisme dat bestaat uit kolonies van korstmossen en cyanobacteriën.“Natuurlijk ziet Joseph ze vliegen. Uit spectroscopisch onderzoek blijkt duidelijk dat Pinnacle Island een steen is, en niets anders. Het object bevat zeer veel zwavel en magnesium, met twee keer zoveel mangaan dan ooit is aangetroffen in een Marssteen. Blijft natuurlijk de vraag waar die steen vandaan is gekomen. Onderstaande foto levert de mogelijke oplossing van dit vraagstuk. Je ziet duidelijk een gat in de grond, waar de steen wellicht vandaan is gekomen.

Credit: NASA / JPL

Dit is voor Joseph allemaal niet voldoende. Hij zet zijn aanklacht voort en eist het volgende:

  • 1. 100 foto’s in hoge resolutie van het object, vanaf alle hoeken, en van bovenaf, waarbij kan worden ingezoomd op de “komvorm” in het midden van het object
  • 2. Minimaal 24 microscopische focus-foto’s van het object, waarmee alle kenmerken van het object in groot detail kunnen worden bestudeerd.
  • 3. Alle foto’s moeten publiek beschikbaar gesteld worden, zonder aanpassingen

Het team achter de Marsrover wil hier trouwens best aan voldoen: ook zij willen het mysterie ontrafelen. Maar, volgens NASA is de kans dat het om een biologisch object gaat “nihil”. Wordt vervolgd! De hele aanklacht kan hier nagelezen worden. Bron: Universe Today

Mercurius blijkt bijzonder explosief te zijn geweest

Vulkanische vlakten op Mercurius. Credit: NASA.

De planeet Mercurius is lange tijd een raadsel geweest voor wetenschappers. Tot voor kort waren de enige beelden die we hadden de wazige foto’s die gemaakt zijn door de Mariner 10 ruimtesonde, in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Deze foto’s lieten weinig detail zien – het enige wat we met zekerheid konden zeggen, was dat Mercurius vaak het slachtoffer is geweest van kosmische bombardementen. Verder wisten we niets over de geologie en evolutie van de kleinste planeet in het zonnestelsel.

Daar is verandering in gekomen met de MESSENGER-missie, die het oppervlak van Mercurius in groot detail in kaart heeft gebracht. Hieruit blijkt dat tussen de vele inslagkraters zich ook pokdalige kenmerken bevinden die van binnenuit zijn ontstaan – vulkaankraters dus. Uit de waarnemingen van MESSENGER blijkt namelijk dat Mercurius kraters bevat die gevuld zijn met een egale substantie – deze zijn duidelijk niet het gevolg van inslagen. Deze depressies worden omringd door een helder rood materiaal, dat wellicht is afgezet door pyroclastische stromen. Dit alles vormt bewijs dat de depressies een vulkanische herkomst hebben.

De aanwezigheid van pyroclastisch materiaal, dat bestaat uit vulkaanas, wijst erop dat de erupties explosief moeten zijn geweest. In sommige gevallen is vulkanisch materiaal 50 kilometer verderop terecht gekomen. Dat is een opmerkelijke afstand en dit alles duidt erop dat de vulkanen van Mercurius veel krachtiger zijn geweest dan gedacht.

De kracht van een vulkaanuitbarsting wordt bepaalt door het gehalte aan vluchtige gassen in het magma. Om materiaal 50 kilometer weg te schieten, moet het magma van Mercurius voor vrijwel 1,5 procent uit vluchtige gassen hebben bestaan. Dat is vreemd, want Mercurius staat dusdanig dicht bij de zon dat alle vluchtige gassen (zoals waterdamp) allang zouden moeten zijn verdwenen. Wellicht dat de botsing met een waterrijke planetesimaal verantwoordelijk is voor het hoge gehalte aan vluchtige gassen in de mantel van Mercurius. Wellicht dat bij deze botsing eveneens de buitendelen van de planeet zijn weggeblazen – Mercurius heeft immers een (naar verhouding) enorme kern en een superdunne mantel.

Het woord “mercuriaal”, dat volatiel of vluchtig betekent, is afkomstig van het karakter van de Romeinse boodschappergod Mercurius. Wellicht dat deze naam nog beter is gekozen dan we dachten.

Bron: Phys.org

Zoeken naar planetaire kraamkamers

Hubble-opname van Herbig-Haro 30, een jonge ster die omgeven is door een gasrijke schijf waarin zich planeten kunnen vormen.

Het Amerikaanse ruimteagentschap NASA nodigt het grote publiek uit om planetenstelsels-in-wording te helpen opsporen. Daartoe moeten, via de website DiskDetective.org, vele duizenden opnamen van de infraroodsatelliet WISE en de Digitized Sky Survey 2 worden geanalyseerd.

WISE heeft in 2010 en 2011 twee volledige scans van de sterrenhemel gemaakt. Daarbij zijn alles bij elkaar meer dan 745 miljoen objecten op infraroodgolflengten vastgelegd. Astronomen hebben deze hooiberg aan gegevens met behulp van computers uitgevlooid en alvast een voorselectie van een slordige half miljoen interessante objecten gemaakt.

Omdat ook sterrenstelsels, interstellaire stofwolken en planeto

Supernova SN2014J vanuit Dordrecht op 29-1-2014 gefotografeerd

Gisteravond eindelijk een gaatje in het wolkendek waardoor ik 30 min heb kunnen belichten om de nieuwe supernova 2014J in sterrenstelsel M82 te kunnen fotograferen.

M82 met supernova SN2014J

Sinds de ontdekking van deze supernova 1,5 week geleden zat ik te wachten op een kansje om deze te fotograferen. De weersvoorspellingen voor 2e helft van deze week waren veelbelovend: veel zon, matige vorst, dus ’s nachts verwachtte in een heldere hemel. En het is ook nog eens nieuwe maan, dus ideaal (dacht ik). Maar dat viel allemaal erg tegen. Veel te veel wolken. En het volgen wilde ook bij uitzondering niet werken waardoor ik noodgedwongen opnames van slechts 1 minuut kon maken. Hoe dan ook: toch op de foto gekregen.

De opname bestaat uit 31x 1 minuut luminance met een Atik383L camera en RC8 telescoop. De kleuren heb ik toegevoegd uit een eerdere opname van 29 december jl.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PS: ik had ook nog een poging gedaan om de supernova in M99 te fotograferen, maar toen kwam er al teveel bewolking opzetten.

De zonsverduistering die niemand zag – behalve SDO

Vandaag – donderdag 30 januari 2014 – is het Nieuwe Maan en zoals we weten kan het dan gebeuren dat de maan precies tussen de zon en de aarde inschuift, een zonsverduistering veroorzakend. Zo’n zonsverduistering of eclips vond vandaag inderdaad plaats, alleen werd deze nergens op aarde waargenomen – niet gevreesd, je hebt niets gemist. Er was maar

Kijk nou eens, drie Yutu maanrovers

Ik kwam deze door Ken Kremer gemaakt panoramafoto tegen van de omgeving van de Chinese maanlander Chang’e 3 in de Regenboogbaai (Sinus Iridum) op de maan – dubbelklikken a.u.b. voor de grotere 1316 x 550 px versie. Kremer heeft voor de panorama vele foto’s gebruikt die door Chang’e 3 gemaakt zijn. Op drie daarvan stond de Yutu maanrover op drie verschillende posities. Kremer had ze natuurlijk weg kunnen photoshoppen, maar het leek hem nou juist leuk om ze alle drie te laten staan en daarmee het gevoel te geven dat Yutu inderdaad rijdt op de maan en van plek verandert. Eigenlijk moeten we zeggen ‘reed op de maan’, want bij het invallen van de laatste maannacht ging er iets fout bij het voorbereiden van de Yutu en gevreesd wordt dat ‘ie de lange (14,77 dagen) en ijskoude (-160

Uniek: een maansonde die een andere maansonde fotografeert

Credit: NASA/Goddard/Arizona State University

We kenden al de foto’s gemaakt met NASA’s maansonde Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) van de achtergelaten instrumenten van de diverse Apollomissies op het maanoppervlak. Maar nog niet eerder was er een foto van een maansonde gemaakt door een andere maansonde, beiden rondjes draaiend om de maan en daarmee een stuk ingewikkelder dan niet bewegende objecten op het maanoppervlak. Tot deze week, want de NASA heeft nu een foto gepubliceerd die door dezelfde LRO gemaakt is van de op 7 september 2013 gelanceerde Lunar Atmosphere and Dust Environment Explorer (LADEE), eveneens van de NASA. Op 15 januari j.l. kwamen beide sondes in hun baan om de maan erg dicht bij elkaar in de buurt, 9 kilometer van elkaar verwijderd, waarbij LADEE ónder de LRO door vloog. Beiden draaien met een snelheid van 1,6 km per seconde om de maan en omdat de LRO-camera (LROC) enige tijd nodig heeft om de foto te maken is LADEE – op de foto hierboven in de gele cirkel – iets langgerekt. Hieronder een uitvergroting:

Credit: NASA/Goddard/Arizona State University

Via photoshopping werd het uitgerekte beeld van LADEE teruggebracht tot z’n daadwerkelijke afmeting. Het resultaat was dat daardoor het maanoppervlak – op de foto hierboven nog vrij scherp – onscherp werd. Op de foto werd vervolgens een afbeelding gelegd van LADEE en dat heeft de volgende animatie opgeleverd:

Credit: NASA/Goddard/Arizona State University

Bron: NASA.