Joe Taylor opent met een druk op de knop de radiotelescoop van Dwingeloo.
De radiotelescoop van Dwingeloo is vanmiddag na een restauratie van zo’n anderhalf jaar heropend door prof. Joseph Taylor, ontvanger in 1993 van de Nobelprijs na de indirecte ontdekking van zwaartekrachtsgolven, die met een druk op de knop de 25 meter grote schotel van de telescoop liet draaien. In het brandpunt van de telescoop hing een grote zak met 100 op de aarde gelijkende exoplaneten, die met enige getouwtrek – letterlijk en figuurlijk – in de schotel terechtkwamen. Doordat de schotel naar de horizon werd gedraaid rolden alle ballen op een gegeven moment de schotel uit en werden ze opgevangen door honderd kinderen, waarvan het grootste gedeelte van de scouting was. De kinderen mochten allemaal zo’n exoplaneet meenemen. Eerder op de middag was van alle vrijwilligers die met de restauratie mee hadden geholpen een groepsfoto gemaakt, hieronder mijn eenvoudige versie:
De openingsverrichting met de exoplaneten werd voorafgegaan door een uitgebreid programma in de naast de radiotelescoop gelegen tent, waarbij Peter Bennema van het organiserende ASTRON, de projectleider van de restauratie, alles aan elkaar praatte. Zo waren er de nodige toespraken, zoals van André van Es, voorzitter van CAMRAS, de stichting van vrijwilligers die de radiotelescoop beheert, en Michael Garrett, directeur van ASTRON. Er werd een film getoond, die ons onder andere terugvoerde naar de bouw van de telescoop en de opening ervan in 1956 door Koningin Juliana, die op verzoek van sterrenkundige Jan Oort – “Majesteit, wilt u op de knop drukken” – de radiotelescoop in gebruik stelde. Bij de heropening vanmiddag had prof. dr. Hugo van Woerden, emeritus hoogleraar sterrenkunde aan de Universiteit van Groningen, destijds in 1956 ook aanwezig, de rol van Oort overgenomen en diens woorden iets aangepast: “Nobelity, would you push the button?” 🙂 Je ziet Van Woerden hieronder, met de oranje pullover.
Er was ook kunst in het programma, dat op twee manieren te zien was. Eerst was er een optreden van de bekende zangeres Fay Lovski – yep, die van Christmas was a friend of mine – die vanuit de controlekamer van de radiotelescoop een performance deed, waarin effecten van moonbounce verweven waren.
Fay Lovski tijdens haar performance.
Nou ja, beter is: waarin effecten van moonbounce verweven hadden moeten worden. Maar dit kwam door allerlei redenen niet helemaal uit de verf, dus wellicht dat we hier later nog wel iets in een verbeterde versie van terug zien. Het moonbouncen kwam even later opnieuw aan bod, dit keer door degene die het Visual Moonbouce bedacht heeft, de Italiaanse kunstenares en Astroblogger Daniela de Paulis. Zij had een foto van de Blue Marble, de beroemde foto van de aarde, die op 7 december 1972 was gemaakt door de bemanning van de Apollo 17 bemanning, een foto die vaak gebruikt wordt om het zogenaamde Overview-effect te verbeelden. Daniela had de foto maar liefst tien keer naar de maan gestuurd en weer ontvangen, telkens een portie kosmische ruis opleverend. Tijdens haar toespraak werd die steeds waziger wordende foto op het scherm geprojecteerd, waarbij op de laatste foto de maan nauwelijks nog herkenbaar was.
Na Daniela was collega-Moonbouncer Jan van Muijlwijk nog even aan het woord, die aan de hand van het huwelijk van André van Es en Marit Gant – ’s werelds eerste Moonbounce-huwelijk, eerder in februari dit jaar – uitlegde wat dat moonbouncen precies is. En met dezelfde techniek toverde hij daarmee de volgende afbeelding tevoorschijn, ‘Joe Taylor was here‘.
Nou ja, Joe Taylor was er nog steeds, maar dat mocht de pret niet drukken. Afijn, het was een geweldige middag, met naast de officiële blabla, de officiële openingshandelingen, de groepsfoto’s, vele andere leuke dingen, zoals ontmoetingen met oude bekenden, ontmoetingen met nieuwe bekenden, ontmoetingen met onbekenden, enzovoorts. Ik zou er nog een halve blog over vol kunnen schrijven, maar daar heb ik nu na dit drukke weekend geen fut meer voor. Ik sluit af met dit item op RTV Drenthe over de opening.
