De 21-jarige Amerikaanse studente Kellie Wall is de eerste auteur van een artikel in het invloedrijke tijdschrift Nature Communications, waarin een nieuwe methode wordt beschreven om naar water te zoeken op Mars. Wall en haar collega’s hebben de mate van kristallisatie bestudeerd van verschillende vulkanische gesteenten op aarde, en die vergeleken met metingen van de Amerikaane Marswagen Curiosity.
Aards vulkanisch gesteente blijkt een lage mate van kristallisatie te vertonen wanneer het snel is afgekoeld door wisselwerking met water. Als er sprake is geweest van tragere afkoeling, zonder contact met water, is de kristallisatiegraad aanzienlijk hoger. Uit de Curiosity-metingen blijkt dat de onderzochte Marsgesteenten een hoge kristallisatiegraad hebben, wat doet vermoeden dat er tijdens hun afkoeling geen water in het spel was.
Het is voor het eerst dat de aanwezigheid en invloed van water in het verre verleden van Mars bestudeerd wordt op basis van de textuur van vulkanisch gesteente.
Meer dan de helft van de atheïsten denkt dat buitenaards leven bestaat. Astronoom David Weintraub kwam erachter dat de religie die wordt aangehangen voor een groot deel bepaalt of je in aliens gelooft.
Uit onderzoek van Weintraub blijkt dat 55 procent van de atheïsten denkt dat we niet alleen zijn in het heelal. Zij zijn daarmee de groep die procentueel de meeste mensen telt die in aliens geloven. Moslims staan op nummer twee. 44 procent van hen denkt dat er buitenaards leven is. Onder joden ligt dit percentage op 37.
Dat veel moslims in buitenaards leven geloven komt door een passage in de Koran, waarin staat dat er mogelijk spirituele wezens leven op andere planeten. Mocht E.T. bestaan, dan denkt Weintraub dat Aziatische religies dit het beste kunnen accepteren. Binnen het hindoeïsme denken sommige mensen namelijk dat mensen kunnen reïncarneren in aliens en het boeddhisme gelooft in het bestaan van ‘duizenden bewoonde werelden’.
Overigens geloven niet alle ondervraagden in marsmannetjes. Onder het begrip buitenaards leven verstaan sommige mensen bijvoorbeeld microscopische beestjes. De bevindingen van Weintraub staan in het boek Religious and Extraterrestrial Life.
Astronomen hebben door de enorme vooruitgang vele exoplaneten ontdekt. Daardoor krijgt de kwestie van buitenaards leven een nieuwe urgentie.
In 2000 hadden de astronomen zo’n 50 planeten rond andere sterren ontdekt. Vandaag de dag is het aantal gegroeid tot meer dan 1000 (t/m februari 2014 al bijna 1700). Als de snelheid van het ontdekken zo doorgaat, zullen er meer dan een miljoen exoplaneten in 2045 geïdentificeerd zijn.
Onder de christelijke godsdiensten denken de katholieken het meest na over de mogelijkheid van leven op andere werelden, volgens Weintraub. Er is al duizend jaar een theologisch debat daarover gaande. De ene keer geloven ze van wel, de andere keer weer niet, dan weer wel…
Weintraub: De kern van de zaak is de erfzonde. Als intelligente buitenaardse wezens niet afstammen van Adam en Eva, hebben zij dan te maken met erfzonde? Moeten zij dan gered worden? Als dat zo is, heeft Christus hen dan bezocht en werd hij gekruisigd en verrezen op andere planeten?
Nevels tonen op foto’s veel spectaculairder en kleurrijker dan dat je ooit met je oog achter de telescoop kunt waarnemen, zoals ik schreef in de blog over de zomerjuwelen M20 en M8. Dat geldt echter niet voor sterren en sterrenhopen!Een open sterrenhoop is door een kleine telescoop of zelfs een verrekijker vaak al uitstekend te zien. Als de lucht rustig is tonen sterren zich als ragfijne puntjes van licht. Het puntje licht is bij de helderste sterren even groot als bij de zwakkere sterren. Het licht is bij de heldere sterren natuurlijk wel feller. En de sterren zijn vaak helder genoeg om, als je er goed op let, met het oog kleuren in te onderscheiden.Op een foto met een grote vergroting worden de helderste sterren altijd een beetje uitgesmeerd en tonen groter dan de zwakke sterretjes. Dat geeft een andere indruk dan het beeld met het oog. De kleuren komen, vooral met een beetje hulp van Photoshop, wel beter naar voren. En op een foto kun je, omdat een foto licht kan verzamelen, véél en véél meer sterren zichtbaar maken dan je met het oog kunt zien. Maar dat wil niet zeggen dat de sterrenhoop er meer uitspringt. Vooral niet als de sterrenhoop zich in de lichtende band van de Melkweg bevindt. Op een foto vang je namelijk ook veel meer achtergrond/voorgrondsterren waar de sterrenhoop dan een beetje in verdrinkt.
Een goed voorbeeld hiervan is de open sterren M25 in de Boogschutter. Deze sterrenhoop is al met het blote oog te zien als een vlekje van magnitude 4,6. Door een verrekijker en een kleine telescoop is het een prachtig object. En op de foto is het ook leuk, maar niet om over naar huis te schrijven. Alhoewel, ha ha, nu doe ik het toch! Iets speciaals van een sterrenhoop maken kan door het te laten zien met een ‘bijvangst’. Dat heeft André bijvoorbeeld gedaan met de dubbelcluster in Perseus .Enneh,…ben benieuwd of Arie M25 ook in beeld van zijn elf-en-halfje heeft gehad in Grand Champ.Technische gegevens foto: Als bij M8/ M20, maar kortere belichtingstijden: L: 4x300s; R:2x150s;G2x150s;B2x150s. Tot slot nog een eigenaardig weetje over M25: William Herschel is vergeten om het in zijn General Catalog op te nemen. Zodoende is het ook niet opgenomen in de NGC-lijst. Het is wel in de IC (Index Catalog) terecht gekomen en moet daarmee denk ik een van de helderste IC-objecten zijn. Paulus B.PS: Nu komt echt die olifantenslurf aan de beurt.
Het gebied rondom Sgr A*. Credit: NASA/CXC/UMass/D. Wang et al)
Sterrenkundigen weten al tientallen jaren dat de aarde continue gebombardeerd wordt door zeer hoogenergetische deeltjes, zoals de protonen van de kosmische straling. Wat ze alleen niet goed weten is de exacte oorsprong van die deeltjes. Vermoedens zijn er zeker, zoals supernovae en accretieschijven rondom zware zwarte gaten, maar zekerheid is er niet. Maar nu hebben sterrenkundigen voor het eerst wél een bron aan kunnen wijzen. De hoogenergetische deeltjes betreffen in dit geval neutrino’s, die bij dezelfde processen ontstaan als waar de protonen van de kosmische straling vandaan komen, met energieën tussen 30 TeV en 2 PeV. Voordeel van neutrino’s is dat die ongehinderd door de ruimte vliegen, zonder ergens door gestoord te worden, terwijl de deeltjes van de kosmische straling door bijvoorbeeld magneetvelden van richting kunnen veranderen en de oorspronkelijke richting waar ze vandaan komen niet meer te traceren valt. Met de IceCube detector – gelegen vlakbij de bekende BICEP2 detector bij het Scott-Amundsenstation op de zuidpool – kan een heel klein gedeelte van de neutrino’s worden ingevangen.
Credit: NASA
Amy Barger en haar collegae van de Universiteit van Wisconsin-Madison hebben nu ontdekt dat één van die neutrino’s 2 uur 38 minuten en 29 seconden aankwam nadat door de röntgensatelliet Chandra van de NASA een uitbarsting in röntgenlicht werd waargenomen van Sagittarius A* (kortweg Sgr A), het superzware zwarte gat in het centrum van onze Melkweg. Die uitbarsting werd op 9 februari 2012 waargenomen en het neutrino (IC #25, energie 33,5 TeV) kwam uit de richting van Sgr A. Hierboven zie je de afbeelding met de door Chandra waargenomen piek, de rode verticale lijn is het moment dat IC #25 werd waargenomen. Barger en haar team denkt dat het neutrino als bijproduct ontstond, kort na de heftige uitbarsting van Sgr A*. Zij denken hiermee voor het eerst een bron te hebben geïdentificeerd van hoogenergetische kosmische straling én neutrino’s. Voor de liefhebbers is hier hun vakartikel: Neutrino Lighthouse at Sagittarius A*, dat enkele weken geleden gepubliceerd is in Physical Review D. Bron: New Scientist.
Deze opname toont het Dubbel Cluster in Perseus. Het Dubbel Cluster (ook bekend als Caldwell 14) is de naam voor de open clusters NGC 869 en NGC 884 (ook wel h Persei and ? Persei), die dicht bij elkaar aan de hemel liggen. Beide open sterrenhopen liggen op ongeveer 7500 lichtjaar afstand. NGC 869 heeft een massa van ongeveer 3700 zonsmassa’s en NGC 884 zo’n 2800 zonsmassa’s. Recent onderzoek laat zien dat de clusters omringd zijn door een zeer uitgebreide halo van sterren, wat het complex een totale massa geeft van zo’n 20.000 zonsmassa’s.
Uit onderzoek van de sterren in de clusters blijkt dat ze relatief jong zijn, zo’n 12.8 miljoen jaar. In vergelijking, de Pleiaden hebben een geschatte leeftijd van tussen de 75 en 150 miljoen jaar. In elk cluster bevinden zich zo’n 300 blauw-witte superreuzen. De clusters vertonen ook een blauwverschuiving, waarbij NGC 869 de aarde nadert met een snelheid van zo’n 39 km/s en NGC 884 met een snelheid van zo’n 38 km/s. De heetste sterren in de clusters zijn van klasse B0.
Ik ben begonnen deze opname te maken met mijn TMB92SS en de QSI583ws in LRGB.
Op het internet vond ik een fantastische opname van Fabian Neyer van dit gebied in H-alpha (http://www.starpointing.com/ccd/ngc869_ngc884.html). Na wat mailcontact met Fabian heb ik besloten mijn opname te combineren met zijn H-alpha laag om deze regio te laten zien op een manier die je bijna nooit ziet. Grote wolken van waterstof lijken de clusters te omringen en tonen de complexe interacties in dit gebied.
Goed nieuws voor de fans van de familie Tracy en hun International Rescue: er komt een nieuwe serie van de Thunderbirds aan, de Britse science fiction serie uit de jaren zestig, die door Gerry Anderson en zijn vrouw Sylvia werd gemaakt. Volgend jaar is het precies vijftig jaar geleden dat de serie begon en dat leverde ons 32 prachtige afleveringen van ongeveer 50 minuten en twee films (Thunderbirds Are Go en Thunderbird 6) op. In de nieuwe serie krijgen we geen poppen aan touwtjes te zien, maar een ‘mix of cutting-edge CGI animation and live action miniature sets’, gemaakt door de studio’s die ook verantwoordelijk zijn voor Lord of the Rings en Avatar. De Britse omroep ITV denkt dat de serie lente 2015 op de televisie te zien zal zijn. FAB! 😀 Voor de ‘jonkies’ onder de lezers van de Astroblogs, die nog nooit van de Thunderbirds gehoord hebben, is hieronder een korte intro tot de activiteiten van deze helden te zien:
Op het moment dat ik dit tik is het nog 282 dagen, vier uren, 39 minuten en 8 seconden tot de New Horizons sonde van de NASA bij de dwergplaneet Pluto zal arriveren – zie hier de countdown clock. Als het aan sterrenkundigen van de Universiteit van Harvard ligt zal New Horizons niet bij een tweede klasse dwergplaneet arriveren, maar bij een volwaardige planeet. Op 18 september j.l. werd op het Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics een debat gehouden over de simpele vraag ‘wat is een planeet’, met drie vooraanstaande deelnemers:
Dr. Owen Gingerich, die de discussie vanuit historisch oogpunt voerde.
Dr. Gareth Williams,die het standpunt van de IAU verdedigde, de Internationale Astronomische Unie, die in haar algemene vergadering op 26 augustus 2006 Pluto degradeerde van planeet tot dwergplaneet.
Dr. Dimitar Sasselov, die planeten in het licht van de vondst aan exoplaneten bekeek.
Hier de video van het debat:
Volgens het IAU-besluit van 24 augustus 2006 [1]Dat besluit wordt door natuurkundige en blogger Lubos Motl de Vierde Defenestratie van Praag genoemd, het woord komt uit het Latijn en betekent iets of iemand uit het raam gooien, na deze drie … Continue reading is Pluto geen planeet omdat het niet voldoet aan de derde voorwaarde van de definitie van planeten:
Een planeet:
bevindt zich in een baan rond een ster;
heeft genoeg massa om met zijn eigen zwaartekracht de interne krachten van zijn eigen lichaam te overwinnen zodat daarmee een hydrostatisch evenwichtbewerkstelligd wordt (met andere woorden gedraagt zich als een vloeistof en is daardoor nagenoeg rond);
heeft de omgeving van haar baan schoongeveegd van andere objecten.
Het publiek tijdens het Harvard-debat op 18 september was het duidelijk niet eens met dit argument: van exoplaneten is niet bekend of zij hun baan hebben schoongeveegd, mogen zij dat ook geen planeten worden genoemd? En over die benaming ‘dwergplaneten’: is een dwergplaneet niet gewoon een kleine planeet, net zoals een dwerghamster gewoon een kleine hamster is? Afijn, het debat eindigde met een stemming onder de aanwezigen en de meesten kozen voor de definitie van planeten die Sasselov hanteerde, namelijk dat planeten ‘de kleinste sferische opeenhoping van materie zijn, die zich rond sterren of restanten van sterren hebben gevormd.’ En laat Pluto nou voldoen aan deze materie – tsjonge wat een verrassing. Maar even voor de duidelijkheid: de vraag of een object planeet mag worden genoemd of niet wordt niet door de Universiteit van Harvard bepaald, maar door de IAU. En geloof mij nou dat die het niet kan maken om binnen tien jaar na het genomen besluit daar weer op terug te komen. Promotie van Pluto naar de eredivisie van de planeten betekent ook dat talloze andere objecten, zoals Eris, dat nog groter is dan Pluto én een maan heeft, ook planeet moeten worden genoemd.
Het is niet zo gek dat het Pluto-debat in de Verenigde Staten wordt gevoerd. Al vanaf het moment dat de IAU het besluit in 2006 nam was er sterke weerstand tegen in de VS en dat heeft alles te maken met het feit dat Pluto de enige planeet was die ontdekt was door een Amerikaan, dat was Clyde Tombaugh in 1930. De hernieuwde discussie levert ook gelijk verwarring op. Gisteren kwam mijn oudste dochter naar mij toe en zei ‘zeg pap, is Pluto nou weer een planeet?’ Ik: ‘nee hoor, hoezo?’. Roos: ‘nou, dit zag ik op Facebook:’Tsja, dat krijg je er dan van. 😀 Bron: CfA + The Reference Frame.’,
Dat besluit wordt door natuurkundige en blogger Lubos Motl de Vierde Defenestratie van Praag genoemd, het woord komt uit het Latijn en betekent iets of iemand uit het raam gooien, na deze drie eerdere defenestraties:
De Sterrengids 2015 is verschenen! Hierboven de voorkant van de gids en daarop staan maar liefst twee foto’s die gemaakt zijn door Astroblogs-auteurs! De foto van de Orionnevel (M42) linksboven is gemaakt door Paul Bakker en de foto ernaast van de Draaikolknevel (M51) is van Andr
Astronaut André Kuipers heeft sinds afgelopen vrijdag zijn eigen handafdruk op de Walk of Space op de boulevard van Noordwijk. Op zijn tegel staat ook informatie over zijn ruimtereis. Ook werd een tegel met de handafdruk van astronaut Lodewijk van den Berg toegevoegd. Wubbo Ockels opende vorig jaar de Walk of Space met de afdruk van een astronautenlaars. Komende jaren volgen nog voet- en handafdrukken van diverse astronauten. Noordwijk wil met de tegels de aandacht vestigen op ruimtevaart. Bron: ANP.
De NASA is bezig om te kijken of het mogelijk is om astronauten die de lange reis tijdens een toekomstige missie naar Mars moeten maken in een soort kunstmatige diepe slaap te brengen. Dat zou een enorme reductie in kosten met zich meebrengen. Zo’n diepe slaap wordt torpor genoemd, een toestand van verminderde fysiologische activiteit die in de natuur wordt waargenomen bij enkele kleine zoogdieren en vogels, zoals spitsmuizen en gierzwaluwen. Therapeutische torpor wordt al sinds 2003 toegepast bij pati
