College gemist: Robbert Dijkgraaf over Oneindigheid


Als je gisteravond prof. Robbert Dijkgraaf z’n college over Oneindigheid gemist heb dan kun je ‘m hieronder terugzien. Een college waarin hij ons onder andere met simpele producten uit de keuken meeneemt in de magische wereld van het eindige, het oneindige en het absolute oneindige. Onder de video de links naar de drie eerdere colleges van Dijkgraaf voor DWDD University. Veel kijkplezier!

Ruimtelander Philae op komeet 67P kan naar verwachting in maart herstarten

De ruimtevaartorganisatie ESA verwacht dat Philae over enkele maanden weer in bedrijf is. De ruimtelander zou in maart voldoende energie hebben verzameld om op te starten en na een opwarmperiode zou aan het opladen van Philae kunnen worden gedacht. De technici van de ruimtevaartorganisatie spreken

Parallelle Astrofotografie

Dit heeft niets te maken met het fotograferen van parallelle universums of iets dergelijks, maar ik vond het een leuke titel om uit te leggen hoe ik tegenwoordig probeer de sterren te fotograferen.

Sinds een tijdje gebruik ik 2 telescopen met 2 camera’s tegelijk om astrofoto’s te maken. Hoe ben ik daar zo bij gekomen?Om foto’s van de sterren te maken heb je al minstens 2 telescopen met 2 camera’s nodig. Je moet lang belichten, soms wel meer dan 20 min per plaatje. Dat betekent ook dat je zeer nauwkeurig met de draaiing van de aarde mee moet gaan om exact op de sterren gericht te blijven. Voor je het weet is zijn nl. de sterren op je foto kleine streepjes geworden. Dus 1 telescoop met camera gebruik je om de foto’s mee te maken en een 2e telescoop met camera gebruik je om precies op 1 ster gericht te blijven, zgn. guiding. Door vanaf deze 2e camera – evt. via een PC – een correctie signaal terug naar de telescoopmontering te geven, blijft deze exact gericht op het object dat je aan het fotograferen bent. Dus voor Astrofotografie heb je sowieso al 2 telescopen en 2 camera’s op 1 montering nodig.

Maar sinds ik er achter bent gekomen dat die 2e telescoop voor het guiden net zo goed de kleine zoeker kan zijn die al aan de telescoop vastzit, had ik 1 telescoop er werkeloos naast liggen en dat vond ik zonde. De montering kon het gewicht van 2 telescopen + kleine guiderscoop aan, dus deze combinatie staat nu samen op de montering met ieder een aparte camera. Zo kan ik op 1 avond 2 plaatjes maken van hetzelfde object en dan 2x zo snel meer resultaat hebben. De 2 telescopen en camera’s geven echter wel totaal verschillende beeldformaten (zgn. Field of View, FOV), maar dat is weer via nabewerkings software op elkaar aan te passen. Soms wil ik bewust 2 verschillende beeldvelden maken en soms wil ik juist deze foto’s combineren tot 1 foto en dan wil ik dat de FOV elkaar benaderen. Dat kan dan weer door camera-telescoop combinatie onderling om te wisselen. Zo kan ik bijvoorbeeld met ene telescoop continue met een Ha-filter fotograferen voor luminantie kanaal van dat object en andere telescoop voor RGB-kleuren met een kleurencamera. Deze combineer je dan uiteindelijk tot 1 plaatje.Affijn, hoop technische praat en wellicht wat ingewikkeld voor leken. Hieronder zie je het resultaat van zo’n parallele opnamen. 2 plaatjes van hetzelfde object IC410, ‘de kikkervisjes’ die te vinden is in sterrenbeeld Voerman. Dat is vlak bij de heldere ster Capella. Eerste foto is gemaakt met een kleine FOV (ingezoomd) en gefotografeerd met een RC8 telescoop en Atik383L camera met smalband filters. De tweede foto is gemaakt met een groot FOV (groot beeldveld) gefotografeerd met een ED80 telescoop en een Canon5D mark 2 camera.

Afbeelding bewaard met toegepaste instellingen.

Als ik deze twee foto’s combineer zie je dit. Dit geeft het verschil in FOV goed weer.

Onzichtbaar schild behoedt aarde voor ‘killer-elektronen’

Artist’s impression van de Van Allen-gordels rond de aarde. Ook de ligging van het recent daarin ontdekte ‘elektronenschild’ is aangegeven. (Andy Kale, University of Alberta)

Wetenschappers hebben ontdekt dat zich ongeveer 11.000 kilometer boven de aarde een onzichtbaar ‘schild’ bevindt dat elektronen tegenhoudt die met bijna de snelheid van het licht langs onze planeet suizen. Zulke ‘killer-elektronen’, die vrijkomen bij hevige uitbarstingen van de zon, vormen een bedreiging voor astronauten, satellieten en ruimtestations (Nature, 27 november). De elektronenbarriére is aangetroffen in de Van Allen-gordels, twee donutvormige ringen om de aarde die gevuld zijn met energierijke elektronen en protonen. Hij bevindt zich aan de binnenzijde van de buitenste gordel.Volgens de ontdekkers lijkt het alsof ultrasnelle-elektronen daar op een glazen muur in de ruimte stuiten. Een sluitende verklaring voor het bestaan van die scherpe begrenzing ontbreekt vooralsnog. Er zijn wel aanwijzingen dat de hevigste uitbarstingen van de zon in staat zijn om het schild te doorbreken. Een van de mogelijkheden is dat de ‘plasmasfeer’ van de aarde, een grote wolk van koud, elektrisch geladen gas die duizend kilometer boven het aardoppervlak begint en zich tot op een afstand van vele duizenden kilometers uitstrekt, er iets mee te maken heeft. Verder onderzoek moet uitwijzen of de laagfrequente elektromagnetisch golven die in de deze wolk optreden de elektronen afweren. Bron: Astronomie.nl.