In het kielzog van Galaxy Zoo maakt NASA steeds vaker gebruik van ‘burgerwetenschappers’ om ontdekkingen te doen. In het kader daarvan hebben bezoekers van de website DiskDetective.org zo’n
Deze intrigerende nieuwe ESO-opname lijkt een donker gat te vertonen. Maar in werkelijkheid is het geen gat, maar een gebied in de ruimte waar zich veel gas en stof heeft verzameld. De donkere wolk heet LDN 483, wat staat voor Lynds Dark Nebula 483. Wolken als deze zijn de kraamkamers van toekomstige sterren. De opname is gemaakt met de 2,2-meter MPG/ESO-telescoop van de ESO-sterrenwacht op La Silla in Chili.
LDN 483 [1]De Lynds Dark Nebula-catalogus is samengesteld door de Amerikaanse astronoom Beverly Turner Lynds, en werd in 1962 gepubliceerd. Deze donkere nevels werden opgespoord door de fotografisch platen van … Continue reading
References
| ↑1 | De Lynds Dark Nebula-catalogus is samengesteld door de Amerikaanse astronoom Beverly Turner Lynds, en werd in 1962 gepubliceerd. Deze donkere nevels werden opgespoord door de fotografisch platen van de Palomar Sky Survey nauwkeurig te bekijken. |
|---|
Credit: David A. Aguilar (CfA)
Kleine exoplaneten, met afmetingen tot ca. 34.000 kilometer (2,7 keer zo groot als de aarde) blijken in de meeste gevallen ook echt op de aarde te lijken, met een kern van metalen en een mantel van gesteenten. Dat blijkt uit precisiemetingen aan de massa’s van deze aarde-achtige planeten, vandaag gepresenteerd op de 225ste bijeenkomst van de American Astronomical Society in Seattle.
Uit planeetovergangen, waarbij een exoplaneet gezien vanaf de aarde voor zijn moederster langs beweegt, kunnen de afmetingen van de planeet worden afgeleid. Maar daarmee is nog niet bekend uit welke materialen de planeet is opgebouwd. Om daar een idee van te hebben, moet ook de massa bekend zijn. Die volgt uit de mate waarin de planeet zijn moederster aan het wiebelen krijgt.
Met de onlangs in gebruik genomen Europese HARPS-North spectrograaf op de Italiaanse Galileo-telescoop op La Palma zijn deze minieme wiebelingen heel nauwkeurig opgemeten. Zo blijkt exoplaneet Kepler 93b, die anderhalf keer zo groot is als de aarde, een massa van 4 aardmassa’s te hebben. Dat betekent dat hij ongeveer dezelfde dichtheid heeft als de aarde, en dus ook uit gesteenten en metalen moet bestaan. Volgens Courtney Dessing van het Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics geldt hetzelfde voor het overgrote deel van de kleine exoplaneten waarvoor nauwkeurige massa’s bekend zijn. Anders gezegd: kleine exoplaneten zijn volgens hetzelfde ‘recept’ bereid als onze eigen aarde.
Bron: Astronomie.nl
Credit: K. Olsen (NOAO/AURA/NSF), SMASH team, Roger Smith, and McClure-Griffiths.
De Magelhaanse Wolken zijn de grootste en helderste satellietstelsels van onze Melkweg. Ze vormen een opvallende verschijning aan de sterrenhemel van het zuidelijke halfrond en zijn gemakkelijk met het blote oog zichtbaar. Ze zien eruit als wazige vlekjes die in het verlengde liggen van het vlak van de Melkweg – bijna alsof het afgeknipte delen zijn van ons eigen sterrenstelsel. In het kader van het SMASH-onderzoek [1]Survey of the MAgellanic Stellar History heeft men getracht de beide Wolken in ongeëvenaard detail in beeld te brengen. Aan de hand van de gegevens heeft men nu sterren gevonden op grote afstand van de Wolken, maar die er desondanks tóch deel van uitmaken. Dat betekent dat beide dwergstelsels veel groter moeten zijn dan gedacht. De Grote Magelhaanse Wolk blijkt, met een omvang van 55.000 lichtjaar, bijvoorbeeld twee keer groter te zijn dan gedacht!! Het onderzoek is trouwens nog lang niet klaar – de komende jaren zal de structuur van de Wolken nog beter bepaald worden en daarnaast zal men ook de telescopen gaan richting op de Magelhaanse Stroom – een gasbrug die beide Wolken met elkaar én met de Melkweg verbinden. Aan de hand daarvan hoopt men meer te weten te komen over de geschiedenis van de Wolken. Bron: National Optical Radio Astronomy Observatory.
References
| ↑1 | Survey of the MAgellanic Stellar History |
|---|
Credits: NASA
Vandaag werd op de 225e bijeenkomst van de American Astronomical Society (#aas225 op Twitter) bekend gemaakt dat met de Kepler ruimtetelescoop van de NASA inmiddels meer dan 1000 exoplaneten zijn ontdekt én bevestigd. De teller staat nu op 1004! Kepler heeft nog veel meer exoplaneten ontdekt – met de toevoeging van nog eens 554 exoplaneten kwam het totaal op maar liefst 4175 – maar de meesten daarvan moeten nog door een onafhankelijk ander instrument worden bevestigd. Tot de acht nieuwe bevestigde exoplaneten behoren er twee die tot de leefbare zone van hun ster behoren en die kleiner zijn dan 1,5 keer de diameter van de aarde: Kepler-438b en Kepler-442b, beiden gelegen in het sterrenbeeld Lier. Kepler-438b ligt 475 lichtjaar van de aarde, is 12% groter dan de aarde en draait een keer per 35,2 dagen om z’n ster. Kepler-442b, 1.100 lichtjaar van ons vandaan gelegen, is 33% groter dan de aarde en deze draait om de 112 dagen om z’n ster. Beide sterren – Kepler-438 en -442 (zonder de ‘b’) – zijn kleiner en koeler dan onze zon. Hierboven alle exoplaneten die met Kepler ontdekt zijn en die kleiner zijn dan twee keer de aarde én die gelegen zijn in de leefbare zone bij hun ster, de zone waar water in vloeibare vorm voor kan komen en waar leven zóu kunnen voorkomen. Kepler zelf is inmiddels aan een nieuwe fase in z’n bestaan bezig, de K2 fase, noodgewongen door enkele niet werkende gyroscopen. Ook in de K2 fase heeft Kepler inmiddels z’n eerste exoplaneet ontdekt.
Bron: NASA.
Credit: NASA/CXC/Amherst College/D.Haggard et al
Sterrenkundigen hebben met behulp van de Chandra röntgenruimtetelescoop van de NASA bij het superzware zwart gat Sagittarius A* (kort: Sgr A) in de kern van de Melkweg de grootste uitbarsting in röntgenstraling ooit waargenomen. Die uitbarsting gebeurde op 13 september 2013 en het zwarte gat produceerde toen 400 keer meer röntgenstraling dan normaal. Hierboven zie je het gebied rondom Sgr A, een gebied van 61 lichtjaar in doorsnede, de uitbarsting zie je in de uitvergroting. Een klein jaar later – op 20 oktober 2014 – werd een tweede uitbarsting gezien, die met 200 keer de normale röntgenstraling de helft kleiner was. Sterrenkundigen hebben twee verklaringen voor deze ‘megavlammen’: de ene is dat een planetoïde te dicht in de buurt van het zwarte gat kwam en verslonden werd. De resten van de planetoïde moeten kort daarvoor verhit zijn en dat leverde de röntgenuitbarsting op. De andere verklaring heeft met het magnetisch veld van het zwarte gat te maken: er zou tussen de magnetische veldlijnen een soort van kortsluiting kunnen zijn ontstaan, met de uitbarsting als gevolg. Er lijkt geen verband te zijn met de gaswolk G2, die vorig jaar zomer Sgr A* dicht gepasseerd heeft. Hieronder een video, waarin wordt ingezoomd op Sgr A* met beelden van Chandra.
Bron: Chandra.
Met de Hubble-ruimtetelescoop heeft men een belachelijk gedetailleerde opname gemaakt van ongeveer
Jupiter, 5 Januari 2015
Zo, de “boom” is met ballen en al precies tijdens het kerstdiner tegen de vlakte gegaan, de zelfgemaakte vuurwerkbom heeft “de auto van pa” tot ruimteschroot “gepromoveerd”…enne… als dat zo’n leuke(??)
De eerste trap van de Lange Mars 3A raket stort vlakbij het dorp Gaopingsi neer (credit: Chinanews.com).
Op 31 december j.l. werden vanaf het Xichang Satellite Launch Center in de Sichuan provincie in het zuidwesten van China de Lange Mars 3 draagraket en de Fengyun-II 08 satelliet gelanceerd. De satelliet kwam netjes in de ruimte terecht, precies volgens de planning, de eerste trap van de raket kwam vlakbij het dorp Gaopingsi in de provincie Guizhou terecht, geheel niet volgens de planning. Er was een journalist van de China New Service (CNS) aanwezig, die alles zag en die heeft bovenstaande foto weten te maken. Vervolgens liep het hele dorp uit om naar de eerste trap te gaan kijken, hieronder enkele foto’s daarvan.
credit: Chinanews.com
😯 En wat dacht je van deze foto:
credit: Chinanews.com
Meer opmerkelijke foto’s in de bron van deze blog. Eh… de hamvraag is natuurlijk: is dit de bedoeling, zo’n landing bij bewoonbaar gebied? Nee uiteraard niet, ook de Chinezen zijn niet blij met deze landing. Normaal gesproken moet de raket een stukje over land vliegen en dan vervolgens in de zee terechtkomen, maar kennelijk was er ergens iets fout gegaan. Bron: Universe Today.
