Barnard 33 en IC 434 “gezien” door de “ogen” van een Elfje.
E
Elf en Paard…….yihaaaa!!
8
Maandelijks archief: februari 2016
“Het is mogelijk om binnen een paar dagen naar Mars te reizen”
Mars, de Rode Planeet, blijft tot de verbeelding spreken. NASA is van plan om in de jaren ’30 een bemande missie naar de planeet te sturen, maar hoe kunnen we daar het beste heen? In een nieuwe NASA-video wordt de mogelijkheid verkend om gebruik te maken van lasers! Hierbij wordt eerst een vloot van satellieten gelanceerd, met krachtige lasers aan boord. Met die lasers ‘schiet’ je dan op een ruimteschip, waarbij de laserfotonen het ruimteschip kunnen voortstuwen tot wel 30 procent de lichtsnelheid. Hiermee ben je binnen een paar dagen bij Mars! Ik ben me ernstig aan het afvragen hoe je weer moet afremmen, maar dat terzijde. Ook interstellaire reizen behoren met die technologie tot de mogelijkheden, aangezien je daarmee in 20 jaar tijd bij de dichtstbijzijnde ster kunt arriveren. Interessant, maar of het er ooit van gaat komen? Ik weet het niet. Het is in ieder geval wél interessante materie 🙂
Bron: CNET
ExoMars 2016 is klaar voor de lancering in maart naar Mars
De Trace Gas Orbiter. Credit: ESA–D. Ducros.
De Europese ExoMars 2016 missie is klaar om naar Mars te gaan. De lancering zal ergens tussen 14 en 25 maart dit jaar plaatsvinden en de twee delen van ExoMars 2016 – de Trace Gas Orbiter en de lander Schiaparelli – zullen met een Proton-M/Breeze-M raket vanaf lanceerbasis Bajkonoer Cosmodrome in Kazachstan worden gelanceerd. Zeven maanden na de lancering zal ExoMars 2016 aankomen bij Mars – op 19 oktober 2016 om precies te zijn. ExoMars 2016 is het eerste deel van de ExoMars missie. Het tweede deel is de Europees-Russische ExoMars 2018 missie. Hieronder een video waarin we zien wat er allemaal tijdens de reis van ExoMars 2016 naar Mars gebeurt.
Bron: ESA.
Pluto’s ‘Hulk-achtige’ maan Charon had ooit wellicht ondergrondse oceaan
Op basis van foto’s gemaakt door de ruimteverkenner New Horizons – vorig jaar op 14 juli tijdens de passage langs Pluto en diens manen – denken onderzoekers van de NASA dat Pluto’s grootste maan Charon ooit wel eens een ondergrondse oceaan kan hebben gehad. Op foto’s van Charon zien we een landschap vol met lange scheuren, dalen, ravijnen, die soms een diepte van wel 7,5 kilometer kunnen hebben en die tektonisch van aard lijken te zijn. Het zou best wel eens kunnen dat Charon vroeger een vloeibare oceaan onder z’n oppervlakte had, die op een gegeven moment bevroor en uitzette. Daardoor zette ook de voornamelijk uit bevroren korst van waterijs uit en dat veroorzaakte scheuren, net zoals de Hulk scheuren op z’n gezicht krijgt als ‘ie kwaad wordt, groen kleurt en uitzet. De kern van Charon was vroeger warmer dan nu, zowel door verval van radioactieve elementen als van restwarmte van de formatie van de maan uit de oertijd van het zonnestelsel. Die warmte zorgde er voor dat water in de mantel, gelegen onder de korst, vloeibaar was en een oceaan vormde. Toen de kern afkoelde bevroor de oceaan, zette het uit, en vormde het scheuren in het oppervlak, zoals de scheur die je hierboven op de door de Long-Range Reconnaissance Imager (LORRI) gemaakte
Ook India en China gaan zich begeven op het pad van de zwaartekrachtsgolf-detectie
Een week na het bekend worden dat de Advanced LIGO (‘Laser Interferometer Gravitational-wave Observatory’) in de Verenigde Staten op 14 september 2015 zwaartekrachtsgolven heeft ontdekt heeft de regering van India besloten om groen licht te geven voor de bouw van een Indiase LIGO. Met de bouw van LIGO-India, die eind 2023 gereed moet zijn, wordt het netwerk van detectoren voor zwaartekrachtsgolven steeds gevoeliger en zal men beter in staat zijn om ze te detecteren
Gedwongen verhuizingen door bouw grootste radiotelescoop ter wereld in China
Voorstelling van FAST in China. Credit: FAST
Vanaf 2008 zijn ze in China in de provincie Guizhou in het zuidwesten van het land bezig met de bouw van wat ’s werelds grootste enkelvoudige radiotelescoop moet worden, de Five-hundred-meter Aperture Spherical Telescope (FAST). In september dit jaar moet ‘ie klaar zijn en met een diameter van 500 meter is ‘ie veel groter dan bijvoorbeeld de radiotelescoop van Arecibo op Puerto Rico, welke 305 meter groot is. Nou hebben ze in China vaker van dit soort grote projecten en kenmerk daarvan is meestal dat ze gepaard gaan met gedwongen verhuizingen. Dat was bij de bouw van de beroemde Drieklovendam, die in 2006 gereed was, en dat is ook het geval bij de bouw van FAST. De radiotelescoop zelf ligt in een ‘karst’, een natuurlijke kom, in een vrij dun bevolkt gebied, maar de autoriteiten hebben een strook met een diameter van 5 km ingesteld vanaf de radiotelescoop, waarbinnen niemand meer mag wonen. Ze willen namelijk een gebied waar absoluut geen storende radiosignalen zijn en bewoners zouden met hun telefoons, magnetrons en televisies teveel elektromagnetische straling produceren, die door FAST wordt opgevangen. Vandaar dat pakweg 10.000 mensen moeten verhuizen, waarvoor de meesten een ‘verhuispremie’ van zo’n € 2250 krijgen. Als FAST eenmaal in gebruik is genomen wil men er allerlei objecten mee bestuderen, die radiostraling uitzenden. Daar horen ook exoplaneten bij die wellicht hoogbeschaafde buitenaardse beschavingen herbergen en die signalen uitzenden – SETI dus. Hieronder een video, waarin je ziet hoe gebouwd wordt aan de enorme telescoop.
Bron: Universe Today.
Voor het eerst directe rotatie gemeten van een ‘super-Jupiter’ – door Hubble
Voorstelling van 2M1207b en op de achtergrond 2M1207. Credit: NASA, ESA, and G. Bacon (STScI)
Sterrenkundigen zijn er in geslaagd om met de
“Val in een zwart gat is wellicht niet dodelijk”
Credit: Wikipedia/Commons
Zwarte gaten spreken bijzonder tot de verbeelding, niet alleen in de wetenschap maar ook in de media. Zo draait de film Interstellar (2014) rond een roterend supermassief zwart gat, waarin de held van het verhaal moet springen om het centrum te onderzoeken. Zoiets zou wellicht méér kunnen zijn dan een staaltje Hollywood-magie, zo blijkt uit onderzoek. In het centrum van een zwart gat worden zowel de dichtheid als de zwaartekracht uiteindig en verliezen de natuurwetten hun geldigheid. Wetenschappers maken gebruik van supercomputers om de eigenschappen van zwarte gaten te onderzoeken, maar hierbij wordt vooral gekeken naar niet-roterende zwarte gaten. Bij een nieuw computermodel zijn de zaken anders aangepakt: er wordt gekeken wat er zal gebeuren met een object dat richting een roterend zwart gat valt. Wat blijkt nou? Zo’n object zal helemaal niet door de zwaartekracht uit elkaar getrokken worden (spaghettificatie), maar het zwarte gat intact binnentreden! Dat betekent dat het resultaat van het onderzoek overeenkomt met populaire scenario’s binnen de science fiction, waarin zwarte gaten gebruikt kunnen worden voor zaken als sneller-dan-licht reizen 😉 Bron: Georgia Gwinnett College.
Verre ster speelt 3,5 jaar lang verstoppertje
Credit; Jeremy Teaford / Vanderbilt University
Stel je eens een wereld voor waarop de zon iedere 69 jaar zo’n 3,5 jaar lang zal verdwijnen. Dat is precies wat is waargenomen bij een naamloze dubbelster op een afstand van 10.000 lichtjaar, die slechts bekend staat onder de catalogusnaam TYC 2505-672-1. Deze dubbelster heeft twee records te pakken: de langst durende eclips en de langste periode tussen twee eclipsen in een dubbelstersysteem.
De voorgaande recordhouder was Epsilon Aurigae, waarbij een reuzenster iedere 27 jaar zo’n 2 jaar lang verduisterd wordt door zijn begeleider. Epsilon Aurigae staat veel dichterbij (2200 lichtjaar) en is daarom vrij uitgebreid bestudeerd. Volgens de meeste modellen bestaat die dubbelster uit een gele superreus, die wordt vergezeld door een zonachtige ster met een omringende gas- en stofschijf.
Maar toen kwam TYC 2505-672-1 om de hoek kijken. Deze dubbelster is in de jaren ’80 ontdekt en vertoont hetzelfde merkwaardige gedrag als Epsilon Aurigae. Door 9000 waarnemingen van deze ster (die in de laatste acht jaar verricht zijn) te combineren met 1432 waarnemingen die ruim een eeuw teruggaan, zijn astronomen tot de volgende conclusie gekomen. TYC 2505-672-1 bestaat uit twee rode reuzensterren, waarvan er eentje inmiddels is gekrompen tot een relatief kleine kern, omringd door een uitzonderlijk grote schijf vol uitgestoten materiaal.
Om een interval van 69 jaar tussen twee eclipsen te verklaren, moeten de sterren op een flinke afstand van elkaar vandaan staan: zo’n 20 AU (vergelijkbaar met de afstand tussen de zon en Uranus). Helaas zijn de twee componenten van TYC 2505-672-1 zelfs met de beste telescopen niet van elkaar te onderscheiden. Hopelijk zal dat door de technologische vooruitgang wel mogelijk zijn als de volgen de eclips zal plaatsvinden in 2080.
Bron: Vanderbilt University
Massieve dubbelster is een bron van krachtige kosmische straling
CREDIT: NASA/C. Reed
Russische astronomen zijn erachter gekomen dat dubbelsterren met krachtige sterrewinden een aparte en voorheen onbekende bron vormen van hoogenergetische gammastraling. Massieve dubbelsterren die bestaan uit een hete Wolf-Rayetster en een zware (minimaal tien zonnemassa’s) OB-begeleider produceren flinke sterrewinden. Als de twee componenten dicht bij elkaar staan, zodat de sterrewinden met flinke kracht op elkaar beuken, resulteert dit in een heftige fotonenflux met een energiepotentie van meer dan honderd mega-elektronvolt.Astronomen vermoeden al langer dat hierbij krachtige gammastraling geproduceerd zou kunnen worden. Helaas is dergelijke straling alleen waargenomen bij de massieve dubbelster Eta Carinae, die bestaat uit een Wolf-Rayetster van 80 zonnemassa’s en een zware begeleider van 30 zonnemassa’s.Eta Carinae is het meest nabije voorbeeld van een dergelijke dubbelster, hoewel de afstand tot de aarde nog altijd een respectabele 8000 lichtjaar beslaat. Als je Eta Carinae op 30 lichtjaar van de aarde zou zetten, zou ze even helder stralen als een volle maan!Hoe dan ook, bij andere dubbelsterren van hetzelfde type is nooit gammastraling opgevangen – tot nu toe. De Russen hebben namelijk ontdekt dat de massieve dubbelster Gamma Velorum (met componenten van respectievelijk 30 en 10 zonnemassa’s) eveneens een bron van gammastraling is!Dit vormt een bevestiging voor wat astronomen al langer vermoeden: massieve dubbelsterren met minimaal één Wolf-Rayetster kunnen gammastraling produceren en hiermee dient bij toekomstige onderzoeken rekening gehouden te worden. Bron: EurekAlert!.