Wat gebeurt er als de mensheid plotseling verdwijnt?

Stel dat alle mensen plotseling van de aardbodem verdwijnen. Wat gaat er gebeuren nadat we verdwenen zijn? Enkele uren later verdwijnt het licht over de hele wereld. De meeste centrales werken op fossiele brandstoffen. Er zal geen mens meer zijn om de boel op te laden, zodat 48 uur na de plotselinge daling van het energieverbruik de kerncentrales zullen overschakelen op de veiligheidmodus. Molens zullen blijven werken totdat het smeermiddel opraakt. Zonnepanelen zullen uiteindelijk nutteloos worden door de afzetting van stof.
Regio’s met waterkrachtcentrales worden non-actief zonder stroom. De Hoover Dam, een betonnen boogdam in de Colorado River, wordt voor enkele maanden of zelfs jaren nog geactiveerd door de waterstroom uit Lake Mead. Lake Mead is het reservoir achter de dam. Na twee of drie dagen als we van de planeet verdwenen zijn zullen de metrotunnels in de wereld overstroomd raken omdat de pompen om het ondergronds water af te voeren niet meer werken.

Huisdieren die thuis opgesloten zitten beginnen te sterven van de honger en uitdroging. Miljarden kippen en miljoenen koeien en andere dieren op de boerderijen zullen sterven. Dieren die ontsnapten komen in de wrede wereld van echte wilde dieren terecht. Daar zullen zij een meedogenloze strijd om te overleven meemaken. Katten en honden zullen de eersten zijn die uitsterven. Een maand verder zal het koelwater in de kerncentrales verdampt en dus verdwenen zijn. Dit leidt tot een reeks ontploffingen die veel sterker zijn dan Fukushima en Chernobyl. Miljoenen dieren zullen sterven aan kanker, maar de planeet zal daarna weer vrij snel herstellen van de radioactieve besmetting.
Een jaar nadat de mensen verdwenen zijn zullen er vreemde vallende “sterren” in de lucht zichtbaar worden. Tijdens onze ruimtevaartgeschiedenis hebben we duizenden objecten in een baan rond de aarde gebracht. De hoogste satellieten zullen na vele jaren voorbij vallen.
Na 25 jaar zal driekwart van de aarde begroeid zijn met vegetatie. Pleinen, trottoirs zullen bedekt zijn met plantengroei. Waar planten groeien zijn plantenetende dieren. Roofdieren, zoals de wolven die het overleefd hebben, zoeken naar prooi. Zij zullen naar de voormalige steden trekken waar zij zich met overlevende honden gaan kruisen.

Zonder mensen is de lucht veel schoner in de stad. Steden als Dubai en Las Vegas zullen er als een woestijn uit komen te zien. Driehonderd jaar later storten metalen constructies zoals de Eiffeltoren of stalen bruggen in. Al die jaren is er geen onderhoud om te beschermen tegen corrosie. De stalen staven in gewapend beton zullen gaan uitzetten, waardoor gebouwen gaan instorten. Moerassen verschijnen en vogel- en diersoorten zullen terugkeren. Grote zeedieren zullen blij zijn met onze afwezigheid.

Over 500 jaar zien moderne steden er zo uit (afbeelding boven)
Na 10.000 jaar zijn er nog enkele stenen overblijfselen zoals de piramides in Egypte, de Chinese Muur en Mount Rushmore.
Na 50 miljoen jaar zijn plastic flessen en stukken gebroken glas de laatste sporen van onze beschaving. Nog eens 50 miljoen jaar verder is ook dat verdwenen.
Planeet aarde is krachtig en bestand tegen al ons afval. Een eventueel nieuw rationeel ras dat zich na 300 miljoen jaar gaat ontwikkelen zou niet merken dat er al lang geleden eerder een beschaving was.
Onze planeet kan perfect zonder ons, maar wij kunnen niet zonder haar.

IFLScience
YouTube

ALMA ontdekt zuurstof op recordafstand

Schema van de geschiedenis van het heelal. Credit:NAOJ

Een team van astronomen heeft de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) ingezet om gloeiende zuurstof te detecteren in een ver sterrenstelsel, dat we zien zoals het er slechts 700 miljoen jaar na de oerknal uitzag. Dit is het verste stelsel ooit waarin met zekerheid zuurstof is gedetecteerd. Het zuurstof is hoogstwaarschijnlijk geïoniseerd door de krachtige straling van jonge reuzensterren. Het sterrenstelsel waar zij deel van uitmaken was mogelijk medeverantwoordelijk voor de kosmische reïonisatie, die vroeg in de geschiedenis van het heelal heeft plaatsgevonden.

Astronomen uit Japan, Zweden, het Verenigd Koninkrijk en ESA hebben de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) gebruikt om een van de verste sterrenstelsels waar te nemen die we kennen. SXDF-NB1006-2 heeft een roodverschuiving van 7,2, wat betekent dat we het zien zoals het er slechts 700 miljoen jaar na de oerknal uitzag.

Samengestelde kleurenfoto van een deel van het Subaru XMM-Newton Deep Survey Field. Credit:NAOJ

Het team wilde meer te weten komen over de zware chemische elementen [1]In astronomische context worden alle chemische elementen zwaarder dan lithium betiteld als ‘zware elementen’.  in het sterrenstelsel, omdat die ons iets kunnen vertellen over de stervormingsactiviteit ervan. En dat levert weer aanwijzingen op over een periode in de geschiedenis van het heelal die bekendstaat als de kosmische reïonisatie.’Het zoeken naar zware elementen in het vroege heelal is een onmisbaar hulpmiddel bij het in kaart brengen van de stervormingsactiviteit in deze periode,’ zegt Akio Inoue (Osaka Sangyo Universiteit, Japan), hoofdauteur van het onderzoeksartikel dat in het tijdschrift Science wordt gepubliceerd. ‘Het onderzoek van zware elementen helpt ons ook beter begrijpen hoe sterrenstelsels zijn ontstaan, en wat de kosmische reïonisatie heeft veroorzaakt,’ voegt hij daaraan toe.

Samengestelde kleurenfoto van het verre sterrenstelsel SXDF-NB1006-2. Credit:ALMA (ESO/NAOJ/NRAO), NAOJ

In de tijd dat er nog geen objecten bestonden in het heelal, was dat gevuld met elektrisch neutraal gas. Maar toen een paar honderd miljoen jaar na de oerknal de eerste objecten gingen stralen, begon die krachtige straling de ongeladen atomen af te breken c.q. het gas te ioniseren. Tijdens deze fase, die bekendstaat als de kosmische reïonisatie, veranderde het volledige heelal dramatisch. Maar er bestaat veel discussie over welk soort objecten deze reïonisatie nu precies hebben veroorzaakt. Het onderzoek van de omstandigheden in zeer verre sterrenstelsels kan de knoop helpen doorhakken.Voordat ze het verre sterrenstelsel begonnen waar te nemen, voerden de onderzoekers computersimulaties uit die voorspelden hoe makkelijk ze sporen van geïoniseerde zuurstof met ALMA zouden kunnen zien. Daarbij werden ook waarnemingen betrokken van vergelijkbare sterrenstelsels op veel kleinere afstanden van de aarde. Dit vooronderzoek bracht de astronomen tot de conclusie dat de zuurstofemissie ook op zeer grote afstanden detecteerbaar zou moeten zijn [2]De Japanse infraroodsatelliet AKARI heeft ontdekt dat de Grote Magelhaense Wolk, waarin de omstandigheden vergelijkbaar zijn met die in het vroege heelal, een sterke bron van zuurstofemissie is..Vervolgens deden zij uiterst nauwkeurige waarnemingen met ALMA [3]De oorspronkelijke golflengte van het licht van tweemaal geïoniseerde zuurstof is 0,088 millimeter. De golflengte van het licht van SXDF-NB1006-2 is door de uitdijing van het heelal opgerekt tot … Continue reading, waarbij licht van geïoniseerde zuurstof werd ontdekt in SXDF-NB1006-2 – de verste eenduidige detectie van zuurstof ooit [4]Eerder onderzoek door Finkelstein et al. wijst erop dat er ook iets eerder al zuurstof bestond, maar daarbij was geen sprake van een directe detectie van een emissielijn, zoals bij dit nieuwe … Continue reading. Dat is een sterk bewijs dat er in het vroege heelal, slechts 700 miljoen jaar na de oerknal, al zuurstof aanwezig was.SXDF-NB1006-2 blijkt verhoudingsgewijs tien keer minder zuurstof te bevatten dan de zon. ‘Deze geringe abundantie komt niet als een verrassing, omdat het heelal nog jong was en er nog niet veel generaties van sterren waren geweest,’ merkt Naoki Yoshida van de Universiteit van Tokio op. ‘Onze simulatie voorspelde daadwerkelijk een abundantie die tien keer kleiner was als die van de zon. Maar we hebben ook nog iets onverwachts ontdekt: een zeer geringe hoeveelheid stof.’

Artist’s impression van het verre sterrenstelsel SXDF-NB1006-2

Het team slaagde er niet in om emissie van koolstof in het sterrenstelsel te detecteren, wat erop wijst dat dit jonge stelsel heel weinig niet-geïoniseerde waterstofgas bevat. Ook blijkt het slechts heel weinig stof te bevatten – materiaal dat uit zware elementen bestaat. ‘Er is iets bijzonders aan de hand met dit sterrenstelsel,’ zegt Inoue. ‘Ik vermoed dat bijna al het gas sterk geïoniseerd is.’De detectie van geïoniseerde zuurstof wijst erop dat zich in het sterrenstelsel talrijke zeer heldere sterren hebben gevormd, die tientallen keren zoveel massa hebben als de zon. Deze reuzensterren zenden de intense ultraviolette straling uit die nodig is om de zuurstofatomen te ioniseren.Het gebrek aan stof in het sterrenstelsel stelt het intense uv-licht in de gelegenheid om te ontsnappen en grote hoeveelheden gas buiten het stelsel te ioniseren. ‘SXDF-NB1006-2 zou het prototype kunnen zijn van de lichtbronnen die verantwoordelijk zijn voor de kosmische reïonisatie’, aldus Inoue.’Hiermee is de beantwoording van de vraag welk soort objecten de kosmische reïonisatie heeft veroorzaakt een stap dichterbij gekomen,’ legt Yoichi Tamura van de universiteit van Tokio uit. ‘Onze volgende waarnemingen met ALMA zijn al begonnen. Nog nauwkeurigere waarnemingen zullen ons in staat stellen om de verdeling en de beweging van geïoniseerde zuurstof in het stelsel te zien, en cruciale informatie opleveren over de eigenschappen van het sterrenstelsel.’ Bron: ESO.

References[+]

References
1 In astronomische context worden alle chemische elementen zwaarder dan lithium betiteld als ‘zware elementen’. 
2 De Japanse infraroodsatelliet AKARI heeft ontdekt dat de Grote Magelhaense Wolk, waarin de omstandigheden vergelijkbaar zijn met die in het vroege heelal, een sterke bron van zuurstofemissie is.
3 De oorspronkelijke golflengte van het licht van tweemaal geïoniseerde zuurstof is 0,088 millimeter. De golflengte van het licht van SXDF-NB1006-2 is door de uitdijing van het heelal opgerekt tot 0,725 millimeter, wat dit licht waarneembaar maakt voor ALMA.
4 Eerder onderzoek door Finkelstein et al. wijst erop dat er ook iets eerder al zuurstof bestond, maar daarbij was geen sprake van een directe detectie van een emissielijn, zoals bij dit nieuwe onderzoek.