25 maart 2019

Het zwaarste bekende superzware zwarte gat in het heelal: TON 618

Impressie van het zwarte gat in TON 618

Dat de superzware zwarte gaten in de kernen van sterrenstelsels héél zwaar kunnen worden dat wisten we al en dat ze steeds groter worden doordat ze niet alleen materiaal vanuit de omgeving opslorpen maar dat ze ook groeien door botsingen met andere superzware zwarte gaten van andere sterrenstelsels wisten we ook wel. Maar dat ze zó zwaar kunnen worden als het ultramassieve zware zwarte gat in de quasar TON 618 dat was in ieder geval mij tot voor kort niet bekend (ik leer nog iedere dag, hihihi). Ik had in 2012 al eens geblogd over de moloch in de kern van NGC 1277, die 17 miljard keer zo zwaar als de zon zou zijn. En in 2015 had ik een andere blog, waarin ik schreef dat theoretici berekend hadden dat 50 miljard zonsmassa zo’n beetje het maximum zou moeten zijn van de massa van superzware zwarte gaten. Maar wat wil nou het geval met dat ultramassieve zwarte gat in TON 618: dat blijkt – hou je vast – maar liefst… 66 miljard zonsmassa zwaar te zijn! TON 618 ligt in het noordelijke sterrenbeeld Jachthonden (Canis Venatici), 10,4 miljard lichtjaar van ons vandaan.

De waarnemingshorizon van TON 618 is 1300 AE.

De massa van het zwarte gat in TON 618 hebben ze kunnen bepalen door de breedte van de emissielijnen in het spectrum van de wuasar nauwkeurig te bepalen. Die breedte is een maat voor de snelheid waarmee het gas in de quasar rond het zwarte gat draait en die snelheid is vervolgens weer een maar voor de massa van het zwarte gat. Hier het vakartikel over die bepaling, voor de liefhebbers. Een massa van 66 miljard zonsmassa – ver boven dat theoretisch maximum dus, dat kan in de prullenbak – betekent dat de waarnemingshorizon (Engels: ‘event horizon’) maar liefst 1300 AE is, 1300 keer de afstand aarde-zon. Die horizon is de grens waarbinnen de ontsnappingssnelheid groter wordt dan de lichtsnelheid en niets meer kan ontsnappen, zelfs licht niet. Zie de afbeelding hierboven, waarin dat geïllustreerd wordt. Oha ja, voor de vergelijking: Sgr A*, ons eigen superzware zwarte gat in ons eigen Melkwegstelsel, is ongeveer 4,3 miljoen keer zo zwaar als de zon. TON 618 is ruim 15.000 keer zo zwaar als Sgr A*. Bron: Wiki.

Reacties

  1. Dus we hebben nu een zwart gat van 66 miljard zonmassa voor Ton 618 en Andromeda staat op: 100 miljoen zonmassas en Sagittarius op 4 miljoen zonmassas.
    Het is maar goed dat Ton 618 zo ver van ons vandaan staat, we zounden ons echt zorgen moeten gaan maken voor kanibalisme op korte termijn.

  2. http://Folkert zegt

    Theorie klopt dus niet.
    Wat zeggen de deskundigen daarover?

  3. http://megan00b zegt

    Zwaarste gat is SDSS J140821.67+025733.2

    Deze is bijna 200 MILJARD zonnemassa’s..

    even veel als ons hele melkwegje samen.

  4. http://Rudi zegt

    Ik denk, maar wie ben ik, dat er geen maat staat voor de maximale grootte van een zwart gat. Uiteindelijk zal alle materie in het heelal in één groot zwart gat terecht komen, op datzelfde moment kan het huidige heelal niet meer bestaan en is er “elders” weer een “vervolg” van het “huidige” heelal!

    Hoezo oerknal ?

  5. http://Gerda%20kerkhof%20Willems zegt

    Een zwart gat is een doorgang naar een ander heelal, een hogere demensie!

    • http://Robert%20Heijd zegt

      Oh, wat voor demensie is dat dan? Vertel.

    • http://Theo%20Prinse zegt

      Er is een kwantum verstrengeling theorie dat er een tunnel of wormgat bestaat tussen zwarte gaten.
      Zwarte gaten zijn massieve super zware sterren waar fotonen niet meer ontsnappen.
      Als men dus met een sonde in de event horizon naar dat aanknopingspunt van de wormhole kan scheren en dan in de worm hole tunnel zelf en aan de andere kant niet op het zwarte gat zelf te pletter vliegt maar daar uit de event horizon kan ontsnappen is er mogelijk een veel snellere reis mgelijk dan met de lichtsnelheid.

      • http://HC zegt

        Als fotonen niet kunnen ontsnappen uit de event horizon hoe zou je dat dan zelf kunnen doen? Bovendien, mocht het wel kunnen: in een zwaartekrachtsveld verloopt de tijd trager, ver er vandaan niet. Wat voor jou snel lijkt te gaan, verloopt voor de buitenwereld supertraag: het lijkt een eeuwigheid te duren voor je de event horizon (van het ene zwarte gat) passeert, en het duurt ook een eeuwigheid voor je weer tevoorschijn komt (uit het andere zwarte gat). Laat het dan nog zo wezen dat, verstrengelingsgewijs, het transport van het ene naar het andere zwarte gat ‘onmiddellijk’ is, het in- en uitvliegen is dat niet. Kortom, er zal een eeuwigheid verstreken zijn voor je reis ten einde is en je weer in ‘de gewone wereld’ terechtkomt. Wat voor jou een snelle reis is, is voor de buitenwereld een supertrage bedoening, die eonen kost. Tel uit je winst …

  6. http://Robert%20Heijd zegt

    Ik probeer nu al 2 dagen te begrijpen hoe de Schwarzschild radius in verhouding staat tot de doorsnee maar ik kom er niet uit. Bij superzware zwarte gaten wordt de dichtheid dan op minder dan een ster geschaald bij het bepalen van een Schwarschild, valt er te lezen. Maar Ton 618 zal geen ‘werkelijke’ doorsnee van 1300 AE hebben neem ik aan. Kan iemand hier duidelijk in scheppen? Wat is nu de verwachte doorsnee van Ton 618?

    • http://megan00b zegt

      Hangt van je precieze vraag af; de doorsnede van de ‘eventhorizon’ is 1300 AE; dus als je maar buiten die afstand blijft; en snel genoeg gaat; zul je kunnen ‘ontsnappen’.

      De waarnemingshorizon is een EFFECT; niet het echte zwarte gat.

      De echte doorsnede van het zwarte gat is 0.

      Immers; oneindige dichtheid in een punt samengetrokken; oneindig veel zwaartekracht in het middelpunt (en dat kan niet volgens onze theorieen, een oneindig; dus moet er iets raars gebeuren daar). De door ons bedachte wetten doen het daar niet 🙂

      • http://Robert%20Heijd zegt

        Zoals de doorsnee van Sagittarius A van onze Melkweg is bepaald op 44 miljoen kilometer (0,3AE) is de doorsnee van Ton618 wél 1300 AE, ik had de wiskunde verkeerd berekend.

        Wat ik ook nooit begrepen heb is dat superzware zwarte gaten een snelheid hebben (ze bewegen immers van elkaar af in het heelal) maar de tijd zou erin stil moeten staan. Beweging zou toch niet moeten bestaan zonder tijd.

        Ook kunnen zwarte gaten groeien en samensmelten, maar ook zo’n proces zou toch tijd moeten vergen.

        Waarom men een zwart gat als puntsingulariteit met een event horizon beschouwt en niet als gewoon een hele, hele zware stervorm begrijp ik ook nog niet. Ik begin pas met astronomie en heb ook nog niet het geduld om hele vakartikelen door te spitten haha.

Laat wat van je horen

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: