Een Europese Vega-raket is vannacht kort na de lancering vanaf lanceercentrum Kourou voor missie VV15 neergestort in de Atlantische Oceaan. Het is voor het eerst dat een lancering met deze raket van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA mislukt. Twee minuten na de lancering in Frans-Guyana (03.53 uur Nederlandse tijd) ging er iets mis met de tweede trap van de raket (Zefiro 23). Wat precies is niet duidelijk. De lancering was al twee keer uitgesteld vanwege ongunstige weersomstandigheden.
In groen de geplande vlucht van missie VV15, in geel het daadwerkelijke traject. Die anomalie van de hoogte is ook te zien in de video onderaan de blog. Credit: Arianespace/CNES
Aan boord van de raket was FalconEye1, een observatiesatelliet van de Verenigde Arabische Emiraten. De ESA heeft besloten om een onderzoek in te stellen naar de oorzaak van de mislukte lancering. ESA heeft excuses aangeboden voor het verlies van het apparaat aan de VAE. De 30 meter lange Vega is de lichtste raket van de ESA, dat ook vliegt met Ariane 5- en Sojoez-raketten. De Vega is sinds 2012 vijftien keer succesvol ingezet. Hieronder beelden van de lancering – trois, deux, une, top…. allumage vulcan, you know the drill!
Ik ga vanavond met o.a. Astrobloggers Paul en Jan naar de film Apollo 11, die hier in Dordrecht in the Movies draait. Over negen dagen is ’t precies vijftig jaar geleden dat Neil Armstrong als eerste mens op de maan stapte, dus een goed moment om in de aanloop naar dat jubileum de film daarover te bekijken. Morgen vast en zeker een verslagje daarvan, vandaag moeten jullie ’t even doen met de trailer van de film.
Credit: A.D. Goulding et al./Astrophysical Journal Letters 2019
Een team sterrenkundigen is er in geslaagd om met de Hubble ruimtetelescoop in het sterrenstelsel SDSSJ1010+1413 op 2,5 miljard lichtjaar afstand twee superzware zwarte gaten te ontdekken die op ramkoers met elkaar liggen. Elk van die zwarte gaten heeft een massa van ongeveer 800 miljoen zonsmassa (vergelijk het met het superzware zwarte gat in ons eigen Melkwegstelsel, Sagittarius A*, die slechts 4,3 miljoen keer de massa van de zon telt!) en de sterrenkundigen denken dat als de twee zwarte gaten elkaar naderen ze al zwaartekrachtgolven zullen produceren. Die maken ze dus niet alleen als ze daadwerkelijk botsen en samensmelten tot één zwart gat, maar ook al in de miljoenen jaren daarvoor als ze elkaar spiraalsgewijs naderen.
Schatting van de GWB (‘gravitational wave background’) op grond van waarnemingen aan J010+1413. AGN zijn ‘active galactic nuclei’, z is de roodverschuiving, een maat voor de afstand. Credit: A.D. Goulding et al./Astrophysical Journal Letters 2019
Dit paar superzware zwarte gaten staat te ver weg om daadwerkelijk de zwaartekrachtgolven te detecteren, zoals LIGO en Virgo dat dagelijks proberen te doen, maar op basis van waarnemingen aan het paar in SDSSJ1010+1413 proberen de sterrenkundigen wel te achterhalen hoeveel van dergelijke paren op ramkoers er zijn en of die ook dichterbij het Melkwegstelsel liggen. Die zouden dan wel via hun continue stroom van zwaartekrachtgolven te detecteren zijn. Optimistische schattingen zeggen dat er 112 van dergelijke paren op relatief nabije afstand van de Melkweg moeten zijn (zoals te zien in de afbeelding hierboven).
The final parsec problem: komen ze echt wel tot elkaar? Credits: Dana Berry (Skyworks Digital)
The Final Parsec problem
De twee zwarte gaten in SDSSJ1010+1413 staan 430 parsec (1400 lichtjaar) van elkaar vandaan, dus dat botsen en samensmelten zal nog wel enige tijd op zich laten wachten. En de vraag is óf ze ooit zullen botsen, want dat is nog geen uitgemaakte zaak. Op theoretische gronden heeft men namelijk het vermoeden dat de zwarte gaten elkaar zullen naderen tót een afstand van ongeveer 1 parsec (da’s 3,2 lichtjaar) en dat ze dan vertragen en vreemd genoeg van elkaar vandaan zullen blijven. Men noemt dat the final parsec problem en slechts weinig superzware zwarte gaten zullen door dat merkwaardige fenomeen daadwerkelijk komen tot die ‘merger’. Hier het vakartikel over de twee superzware zwarte gaten op ramkoers, verschenen in the Astrophysical Journal Letters. Bron: Eurekalert.
NASA heeft SpaceX gecontracteerd om de lanceerraket te leveren voor de ‘Imaging X-Ray Polarimetry Explorer (IXPE) missie. Deze missie zal astronomen helpen met het meten van gepolariseerde X-rays van bijvoorbeeld zwarte gaten, neutronensterren, pulsars en restanten van supernovae. De lancering is gepland voor april 2021. SpaceX zal hiervoor een Falcon 9 raket inzetten welke al eerder is gebruikt en lanceren vanaf het Kennedy Space Center welbekende pad 39A. De raket zal naar een hoogte van zo een kleine 500 km vliegen. Vergeleken met het ISS, deze bevindt zich op een hoogte van 375 km. De baan van de IXPE valt nog altijd onder de zogenoemde Low Earth Orbit (LEO), deze range bestrijkt een hoogte van 160 tot 1800 km boven de aarde. Het contract met SpaceX betreft 50 miljoen USD. Lees verder →
Een samengesteld beeld van onze Melkweg, boven de Engineering Development Array bij het Murchison Radio-astronomy Observatory in West-Australië. De locatie van het centrum van onze Melkweg wordt gemarkeerd naast het geïoniseerde waterstof (H+ ) signaal dat wordt gedetecteerd uit dit hemelgebied . Het wit-blauwe licht laat de sterren zien die deel uitmaken van de Melkweg en de donkere plekken die het licht verduisteren, tonen het koude gas dat zich ertussen bevindt. Credit: Engineering Development Array image met dank aan ICRAR. Afbeelding van de Melkweg met dank aan Sandino Pusta.
Voor het eerst is geïoniseerd waterstof gedetecteerd op de laagste frequentie ooit nabij het centrum van onze Melkweg. Deze ontdekking werd gedaan in een wolk die zowel erg koud is (ongeveer -230 graden Celsius) als ook geïoniseerd, iets wat nooit eerder is waargenomen. Deze ontdekking kan een verklaring zijn waarom sterren zich niet zo snel vormen als theoretisch mogelijk zou zijn.
Dr. Raymond Oonk (ASTRON/Sterrewacht Leiden/SURFsara) leidde deze studie die vandaag in MNRAS wordt gepubliceerd. Hij zei: “In eerder werk werd er gezinspeeld op het mogelijke bestaan van koud geïoniseerd gas, maar dit is de eerste keer dat we het ook duidelijk zien.”
Ionisatie is een energetisch proces waarbij atomen hun elektronen verliezen. Het atoom raakt hierdoor elektrisch geladen en kan dan een ion worden genoemd. Dit gebeurt normaal in erg heet gas (10.000 graden Celsius) waar de atomen hun elektronen gemakkelijk kunnen verliezen. Het was daarom raadselachtig om geïoniseerd waterstof van zeer koud gas te ontdekken in deze wolk. Normale energiebronnen, zoals fotonen van massieve sterren, zouden dit niet veroorzaken. Meer exotische energievormen, zoals hoogenergetische deeltjes die ontstaan in supernova schokgolven en nabij zwarte gaten, zijn waarschijnlijk verantwoordelijk.
Dr. Oonk vervolgt: “Deze ontdekking toont aan dat de energie die nodig is om waterstofatomen te ioniseren diep kan doordringen in koude wolken. Van zulke koude wolken wordt aangenomen dat ze de brandstof zijn waaruit nieuwe sterren worden geboren. We weten dat in onze Melkweg het geboortecijfer voor sterren zeer laag is, veel lager dan men in eerste instantie zou verwachten. Misschien fungeert de energie die hier waargenomen is als een stabilisator voor koude wolken, zodat de wolk niet ineen zal storten en nieuwe sterren kan vormen.”
De waarneming werd uitgevoerd met de Engineering Development Array (EDA), een prototype station van de Square Kilometre Array (SKA), ’s werelds grootste radiotelescoop. A/prof. Randall Wayth (Curtin University / ICRAR) zegt: “Deze detectie werd mogelijk gemaakt door de brede bandbreedte van de EDA en de extreem ruis vrije locatie van het Murchison Radio-astronomy Observatory. Het laagfrequente deel van de Square Kilometre Array zal worden gebouwd op deze locatie in de komende jaren, dus dit uitstekende resultaat geeft ons een glimp van waar de SKA toe in staat is als deze eenmaal gebouwd is.”
De datareductie werd geleid door Emma Alexander (University of Manchester) als onderdeel van haar zomerstudentenstage bij ASTRON: “Het is een zeer opwindende tijd om je te begeven in de wereld van de radioastronomie, en het was geweldig om aan de eerste hoge resolutie spectroscopische gegevens van dit SKA prototype station te werken. De technologieën die worden ontwikkeld voor de SKA, en de wetenschappelijke resultaten die daaruit voortkomen, zullen een drijvende kracht zijn voor mijn generatie radioastronomen. ”
Dit onderzoek werd uitgevoerd als een samenwerking tussen het Nederlands Instituut voor Radioastronomie (ASTRON), de Universiteit Leiden, the International Centre for Radio Astronomy Research (ICRAR), University of Manchester en de Square Kilometre Array. Bron: ASTRON.
NASA-technici voeren een extreem lange-afstandsconfiguratie uit van de twee 42-jarige Voyager deep-space sondes, om hun levensduur te verlengen. Beiden bevinden zich op ruim 21 miljard km van de aarde. Door warmtebronnen op een andere manier te gebruiken en de warmtetoevoer iets terug te brengen alsmede stuwraketten opnieuw te activeren die al decennia niet zijn gebruikt, is het de bedoeling om de beide Voyagers nog enkele jaren gegevens uit de grenzen van het zonnestelsel te laten terugsturen. Gelanceerd in 1977, zijn de Voyager 1 en 2 missies niet alleen een groot succes in de annalen van deep-space exploratie, maar duren ze nog steeds voort. Terwijl ze op slingshot-trajecten vlogen die hen uit het zonnestelsel stuurden, zonden ze spectaculaire beelden terug van Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus en momenteel in de interstellaire ruimte sturen ze instrumentgegevens terug.
Al sinds Edwin Hubble eind jaren twintig van de vorige eeuw ontdekte dat het heelal steeds groter wordt stellen sterrenkundigen zich deze fundamentele vraag: hoe snel dijdt het heelal nou precies uit? En na negentig jaar weten we nog steeds het exacte antwoord niet, sterker nog, we zitten met de zogeheten Hubble spanning, die twee verschillende antwoorden geeft op die vraag. Het ene antwoord wordt geleverd door de instrumenten, zoals de Planck satelliet, die kijken naar het alleroudste licht van het heelal, de kosmische microgolf-achtergrondstraling, die dateert van 380.000 jaar na de oerknal, waarmee 13,8 miljard jaar geleden het heelal onstond. Het andere antwoord wordt geleverd door de instrumenten die Cepheïden en supernovae van type Ia bekijken en die zich gedurende de gehele evolutie van het heelal hebben voorgedaan – zie de genoemde pagina voor de precieze antwoorden.
Credit: Kenta Hotokezaka / Princeton.
Een mogelijke oplossing voor het vraagstuk van die Hubble spanning wordt geleverd door zwaartekrachtgolven afkomstig van botsende neutronensterren. Zwaartekrachtgolven zijn al vaak waargenomen, in de meeste gevallen van botsende zwarte gaten. Maar botsende zwarte gaten produceren alleen maar zwaartekrachtgolven, niets anders. Anders is het met botsende neutronensterren: naast zwaartekrachtgolven (rimpels in de ruimtetijd) zien we daarvan ook allerlei vormen van electromagnetische straling. De eerste waargenomen botsing van neutronensterren was op 17 augustus 2017, dat was de zogeheten kilonova GW170817. Sterrenkundigen kunnen aan de hand van de waargenomen zwaartekrachtgolven bepalen wat de afstand van de botsende neutronensterren is. En op basis daarvan kon een groep sterrenkundigen vorig jaar vaststellen dat de snelheid waarmee het heelal expandeert tussen 65,3 en 75,6 km/s/Mpc is, met een gemiddelde van 70,3, dat wil zeggen dat voor iedere megaparsec (da’s een afstandsmaat) die je verder gaat in het heelal met dat getal sneller uitdijt, een bereik dat aardig zit tussen de twee antwoorden van de Hubble Spanning. Probleem is alleen – zo blijkt uit een recente studie van een team onder leiding van said Kenta Hotokezaka (Princeton, VS) – dat je wel precies moet weten hoe de stand van de twee botsende neutronensterren was ten opzichte van de aarde, dus hoe waren die twee in hun draairichting georiënteerd t.o.v. de aarde, kijken we er vanaf de zijkant tegenaan, van bovenaf of ergens daartussen?
Om meer te weten te komen over de oriëntatie van de neutronensterren van GW170817 heeft de Princeton-groep allerlei simulaties uitgevoerd, waarvan je de resultaten hierboven ziet. Deze ene kilonova geeft de sterrenkundigen nog geen uitsluitsel over de precies snelheid van de uitdijing van het heelal, maar men denkt dat als er 15 van dergelijke botsingen worden waargenomen óf tussen de 50 en 100 waarvan alleen maar zwaartekrachtgolven worden waargenomen, dat men dan met zekerheid iets kan zeggen over de snelheid waarmee het heelal uitdijt en dat dan de Hubble spanning kan worden opgelost. Bron: Princeton.
Precies vijftig jaar na de iconische maanlanding van Apollo 11 presenteren Claudia de Breij en André Kuipers een speciale avond om het grote maanavontuur opnieuw te beleven en gaan ze samen op zoek naar welke nieuwe ‘giant leap’ we als mensheid de komende decennia gaan meemaken in de ruimte. Het decor van ‘De maanlanding: 50 jaar na de eerste stap’ (zaterdag 20 juli, 20.30 u, NPO 1) is ESTEC, het technisch centrum van European Space Agency (ESA) in Noordwijk.
In de zomer van 1969 leeft de hele wereld mee wanneer Neil Armstrong en Buzz Aldrin de eerste stappen op de maan zetten. Astronaut André Kuipers is pas tien jaar oud als Apollo 11 op de maan landt: “De zwart-witbeelden maakten grote indruk op me. Het was een kennismaking met een nieuwe wereld die aan de basis stond van mijn eigen ruimtevaartdroom. Over niet al te lange tijd zullen er opnieuw mensen op de maan zijn voor verder onderzoek.”
Presentatrice en cabaretière Claudia de Breij fantaseert erover de eerste vrouw op de maan te zijn: “Mijn voorstelling Teerling ging daar niet voor niets over. André Kuipers heeft me toen geweldig geholpen en geadviseerd. Nu brengen we zíjn kennis en míjn verwondering samen in dit programma.“
Claudia en André maken opnieuw de meest avontuurlijke reis uit de geschiedenis van de mensheid. Claudia zit vol vragen over de maanmissie. Waarom zette Neil Armstrong als eerste een stap op de maan? Wat is er gebeurd met de beroemde vlag? En waarom stopten de bemande maanmissies na 1972? Bijzondere gasten halen herinneringen op aan dit belanghebbende moment en de betekenis daarvan voor ons allemaal.
Claudia en André beginnen deze avond ook aan een nieuwe reis. Gaan we binnenkort terug naar de maan om ons daar voor langere tijd te vestigen? Zetten we straks de eerste stap op Mars? En als het zover is, wie treden dan in de voetsporen van Neil en Buzz? Bron: KRO/NCRV.
De gasschijf rondom G353. Credit: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO), Motogi et al.
Door het bestuderen van de gasschijf rondom een zeer jonge zware ster zijn Japanse sterrenkundigen er achter gekomen dat zware sterren op dezelfde manier ontstaan en groeien als lichte sterren, alleen is het bij die zware sterren allemaal een tandje groter en zwaarder. Door met de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) radiotelescoop in Chili te kijken naar de zware protoster genaamd G353.273+0.641 (kortweg G353), gelegen op een afstand van 5500 lichtjaar in de richting van het sterrenbeeld Schorpioen, konden Kazuhito Motogi (Yamaguchi University, Japan) en z’n team de gasschijf uitgebreid bestuderen. Vanaf de aarde gezien kijken we ‘face-on’ naar die schijf, dus we zien ‘m recht van boven. De roterende schijf is zo’n acht keer groter dan de straal van de baan van Neptunus om de zon. Klinkt als erg groot, maar het is één van de kleinste gasschijven om protosterren die we kennen. De schijf wordt weer omringd door een wolk van gas, die drie keer groter dan de schijf is. Op de met ALMA gemaakte foto van G353 zie je alle drie in kleur afgebeeld, de protoster zelf (die pakweg tien keer zwaarder dan de zon is) in rood, de schijf in geel en de wolk van gas in blauw. Duidelijk te zien is dat de schijf asymmetrisch is, de zuidoostelijke rand (in een omkerende telescoop welteverstaan) is helderder. Het is voor het eerst dat sterrenkundigen een asymmetrische gasschijf rondom een protoster zien.
Artistieke impressie van de gasschijf rondom G353. Credit: National Astronomical Observatory of Japan.
De sterrenkundigen waren in staat om aan de hand van de toevoer van gas naar de ster toe te bepalen hoe oud eh… hoe jong deze is: nog geen 3000 jaar oud, voor een ster is dat pieperdepiep jong. De schijf rondom de ster blijkt niet alleen asymmetrisch te zijn, maar ook instabiel. Men denkt dat ‘ie aan het fragmenteren is, iets wat ook bij gasschijven rondom lichte sterren is gezien. De sterrenkundigen denken daarom dat de wijze waarop zware én lichte sterren groeien hetzelfde is, alleen dat het bij de zware sterren allemaal groter is. Hier het vakartikel over de waarnemingen met ALMA aan de gasschijf rondom de protoster G353, op 29 mei verschenen in the Astrophysical Journal Letters. Bron: ALMA.
NGC 7000, de Noord Amerikanevel gekiekt met een russische 500mm F8 Maksutov. Credit: J. Brandt.
Zucht…..moet je nou toch eens kijken wat voor schoons je krijgt als je de twee grote supermachten onzer Moedertje Aard astrofotografisch met malkander verbindt. Ik bedoel maar….de wonderschone emissienevel NGC 7000, beter bekend onder de naam Noord Amerikanevel op de gevoelige digitale plaat gezet met een oldtimer telelens uit het woestschone land van Oom Vladimir, een 500mm F8 Maksutov, van oerdegelijke optische en mechanische kwaliteit!! Dat is pas…detente…..dat is pas een plezante warme vrede in plaats van die duffe hernieuwde koude oorlog!!
Maar goed, zo gaan die dingen helaas nu eenmaal in de grote boze mensenwereld maar gelukkig is het in mijn kleinknusse astrofotografiewereldje allemaal net effe iets “gezelliger”. Het zijn de beruchte grijze nachten maanden zo rond de 21ste Juli en dus is het “lanceervenster” voor het maken van goede hemelfoto’s deze periode helaas een beetje erg ongemakkelijk laat en ook nog eens erg kort. Dit is dan ook de tijd dat ik eigenlijk meer bezig ben met het bouwen en daar waar nodig verbouwen van mijn astrospeelgoed, dan dat ik al dit optisch-mechanisch schoons mee de Biesbos in wens te sleuren. Normaal gesproken bestaat mijn standaard astrofotogereedschap uit mijn brave 20cm F6 high spec Orion Optics Newton geplaatst op een oude zwarte EQ6 montering, sedert een maandje of wat geleden aangevuld met een Lacerta Mgen stand alone autoguider gekoppeld aan een 7 x 50 zoeker.
Bij die zoeker is het oculair plus kruisdraadgedeelte vervangen door een speciale adapterring waarmee de Mgen autoguider aan het zoekertje kan worden bevestigd…..enne….zoals U weet ben ik uitnemend en nog steeds best wel een beetje stomverbaasd tevreden hoe goed zo’n klein k…tzoekertje in combi met die Mgen haar werk doet. In de zogenaamde “old school days” werd er keer op keer ingepeperd dat de volgkijker in kwestie een brandpuntsafstand van minimaal twee maal als die van de hoofdkijker moest hebben….in mijn geval dus minumaal 2,40m…..en hier weet een volgkijkertje met een brandpuntsafstand van slechts 18cm (!!) die zwaarwichtige combinatie van een 20cm F6 (brandpuntsafstand 1,20cm) en een niet zo strak volgende oude EQ6 perfect in toom te houden……met als resultaat keer op keer kakelscherpe sterpuntjes!!
Nu heb ik nog niet zo lang geleden via Robtics (van harte aanbevolen trouwens!!) ook een redelijk kekke tweedehands EQ3 op weten te tikken……vele malen lichter mee te slepen en toch sterk genoeg om kijkers (zoals mijn beide kleine Newtonnetjes) en telelenzen (zoals mijn beide Maksutov telelenzen) tot een cm of 15 strak langs de nachthemel te loodsen….EN…..het gebakkie is tot mijn stomme verbazing ook nog eens voorzien van een mogelijk tot autoguiding!!!
Hmmmmm……..wat zou de combinatie 500mm F8 Maksutov telelens (U weet wel dat ding welke ik 40 jaar geleden “voor heel weinag” op de toenmalige zwarte markt in Beverwijk als “optisch colaglas” heb aangeschaft), EQ3 en Lacerta Mgen doen als serieus astrofoto-gereedschap??
En dus……zeer plezant een tijdje bezig geweest om één en ander aan te passen en te integreren. De EQ3 heb ik middels een zelfgelaste adapter geschikt gemaakt voor het stalen zuil statief van de EQ6, waar ik al eerder het Lacerta Mgen handcontroler permanent in heb gebouwd. Verder heb ik puur voor de lol zelf, van een stukkie aluminium een zwaluwstaart, systeem celestron/skywatcher gefrabiceerd waar aan de ene kant de 500mm F8 maksutov telelens is opgehangen en aan de andere kant de Lacerta Mgen autoguider, die middels een duwschroeven en trekveren mechaniek zowel in Rechte klimming als in declinatie-richting te bewegen is zodat het vinden van een geschikte volgster redelijkerwijze “een makkie is”. In het midden op de zelfmaak-zwaluwstaart tussen de autoguider en de maksutov is er nog een plekkie gereserveerd voor een 6×30 zoeker.
De sky watcher EQ3 is op zich best wel een aardige montering, hoor….maarre….het is uiteraard geen high tech (en derhalve heavy pittig geprijsde!!) Mesu danwel Paramount klasse montering en dus moet je wel even goed de tijd nemen om het “gebakkie” lekker soepeltjes te laten lopen, waarbij ik er wel achter ben gekomen dat (te) veel speling op beide aangedreven assen te prefereren is boven (te) weinig. Om “het gebakkie” vervolgens goed te laten volgen is het zeer te adviseren om de montering zo “uit evenwicht te brengen” door middel van het effe iets verder dan “normaal” doorschuiven van de contragewichten. Het risico wat je hiermee zou kunnen lopen is dat je volgmotoren wellicht iets meer belast dan wellicht wenselijk is…..eh…dat mot dan maar!!
Maar goed…..na een paar oefensessie’s voor de deur het hele zooitje fit genoeg gevonden voor het echte werk in de Biesbos. Overigens……op het moment van schrijven, zondagmiddag 7 Juli 2019 (!!!), staat hier de TV aan enne….”we” schijnen in die Sari van Veenendaal wel een hele goede keeper te hebben en dan weet U wel waar ik in elk geval echt NIET naar kan kijken……veels te slecht voor mijn zenuwen!!!
Afijn…..in de serene Biesbos…… nou ja….sereen?? Het gebrul van de brulkikkers was werkelijk oorverdovend maar wel heel erg lollig……Het hele zooitje opgesteld en uitgelijnd en met de onberispelijk werkende GoTo functie naar het “object of my astrophotographical desire”……NGC 7000, de Noord Amerikanevel gedirigeerd. Deze grote emissienevel is te vinden pal naast Deneb de hoofdster van het sterrenbeeld de Zwaan en is ideaal van formaat voor de/een (500mm) telelens. Met de 500mm “glamourmak” gekoppeld aan de gemodificeerde Canon 1000D, ingesteld op 8oo iso heb ik fijn automatisch volgend 7 subjes van 6 minuten geschoten terwijl ik heerlijk lekker lui op mijn rug liggend op een kleedje naar de kraakheldere sterrenhemel heb liggen staren….kolere, ik ga het weer zeggen…maarre….wat is zo’n autoguider toch een heerlijk stukkie astrospeelgoed…..oh..enne….laten we vooral niet vergeten te vermelden dat de nederige EQ3 zich echt geweldig in toom laat houden door diezelfde autoguider……retestrakke sterpuntjes!!
Na deze perfecte veldwerk-sessie thuisgekomen nog een paar flats en dark flats (een flatfield met dezelfde belichtingstijd maar dan met de lensdop erop) geschoten. De volgende dag één en ander digitaal afgewerkt op met deep sky stacker, Canon photo professionaal en photoshop……enne…zie hier het resultaat……een resultaat waar ik in elk geval zeer, maar dan ook echt zeer tevreden mee ben…..Als “onze” Oranjeleeuwinnen nou nog “effe” gehakt maken van die “Noord Amerika-voetbaldames” dan is de euforie, me dunkt, helemaal compleet!!!
Fuck…..penalty voor die yankee’s….Gaat.. piep..krachtterm..piep…..weer lekker zo…..Hmmmm…en waarom gaan mijn gedachten nu opeens weer naar het (ramp)jaar 1974…grrrr??? Gloeiende pestpokke…..2-0 voor die yankee’s!
