De Koe heeft vermoedelijk een magnetar gebaard

Een impressie van de magnetar, achtergelaten door De Koe. Credit: Shanghai Astronomical Observatory, China.

Over de bijzondere supernova AT2018cow, bijgenaamd ‘De Koe’, heb ik jullie in 2018 geïnformeerd – lees de blog over waarom ‘ie zo bijzonder is. Vervolgonderzoek met 21 telescopen [1]Dat zijn deze: 300 m Arecibo, (USA), 32 m Badary (Russia), 32 m Cambridge (UK), 25 m Defford (UK), 100 m Effelsberg (Germany) 26 m Hartebeesthoek (South Africa), 32 m Irbene (Latvia), 16 m Irbene … Continue reading van het European VLBI Network (EVN) door een internationaal team sterrenkundigen onder leiding van Prashanth Mohan (Shanghai Astronomical Observatory, China) laat zien dat De Koe vermoedelijk een magnetar heeft ‘gebaard’, een snel ronddraaiende neutronenster met een zeer sterk magnetisch veld. Als supernovae een ‘gewone’ pulsar achterlaten, zonder dat sterke magnetische veld, dan heeft zo’n pulsar een zeer snel bewegende (‘relativistische’) straalstroom of jet. Maar Mohan en z’n team konden bij in de radiogloed van het restant van De Koe geen signalen vinden van zo’n straalstroom. Verdere aanwijzingen in die gloed wijzen erop dat er een object moet zijn met een zeer sterk magnetisch veld, dus vandaar het vermoeden van de aanwezigheid van een magnetar. Dat biedt de mogelijkheid dat De Koe ook een bron van ‘Fast Radiobursts’ (FRB’s) kan zijn, want die houden ook verband met magnetars. Kortom, nieuwe inzichten in het vervolg van de bijzondere supernova De Koe. Hier het vakartikel dat ze erover schreven:

Prashanth Mohan, Tao An, and Jun Yang. The Nearby Luminous Transient AT2018cow: A Magnetar Formed in a Subrelativistically Expanding Nonjetted Explosion. 2020, ApJL, 888, 24

Bron: Jive.

References[+]

References
1 Dat zijn deze: 300 m Arecibo, (USA), 32 m Badary (Russia), 32 m Cambridge (UK), 25 m Defford (UK), 100 m Effelsberg (Germany) 26 m Hartebeesthoek (South Africa), 32 m Irbene (Latvia), 16 m Irbene (Latvia), 76 m Lovell (UK), 40 m Kunming (China), 25 m Knockin (UK), 25 m Medicina (Italy), 25 m Onsala (Sweden), 64 m Sardinia (Italy), 32 m Svetloe (Russia), 65 m Tianma (China), 32 m Torun (Poland), 26 m Urumqi (China), 25 m Westerbork (Netherlands), 40 m Yebes (Spain), 32 m Zelenchukskaya (Russia).

Witte dwergster vlakbij pulsar sleept de omringende ruimtetijd met zich mee

Impressie van PSR J1141-6545, welke ontdekt is met CSIRO’s Parkes radio telescoop (links te zien). Rechts de witte dwerg en de pulsar met z’n zwiepende jets. Credit: Mark Myers/ARC Centre of Excellence for Gravitational Wave Discovery (OzGrav), Australia.

Sterrenkundigen hebben in een dubbelstersysteem, een extreme combinatie van een witte dwerg en een pulsar, een effect kunnen meten dat volgt uit Einstein’s Algemene Relativiteitstheorie (ART), de zogeheten Lense-Thirring precessie, ook wel ‘frame dragging’ genoemd. Het gaat om het systeem genaamd PSR J1141-6545, waar een nog jonge pulsar en een witte dwergster in minder dan vijf uur om een gemeenschappelijk zwaartepunt draaien. Beiden zijn het eindpunt van de evolutie van een ster – de pulsar van een zware ster, die als supernova explodeerde, de witte dwerg die ooit een op de zon lijkende ster was en die z’n buitenlagen is kwijtgeraakt. Beiden zijn zeer compact: de snel roterende pulsar (150 rondjes per minuut – 2,5387230404 keer per seconde) is ruim de massa van de zon, gepropt in een bolletje van 20 km doorsnede, de witte dwerg is een zonsmassa gepropt in een bol ter grootte van de aarde. Toen die pulsar nog een gewone ster was moet die volgens Vivek Venkatraman Krishnan en z’n team materie zijn kwijtgeraakt aan de witte dwerg. Die materieoverdracht moet hebben geleid tot een toename van de rotatie van de witte dwerg en die versnelling zou volgens de ART moeten leiden tot die genoemde Lense-Thirring precessie, waarbij de ruimtetijd rondom de witte dwerg een tikkeltje wordt meegesleept met diens rotatie (zie voor een impressie de afbeelding hieronder).

Illustratie van het Lense-Thirring frame-dragging effect. Credit: Mark Myers/ARC Centre of Excellence for Gravitational Wave Discovery (OzGrav), Australia.

Dat zorgt voor een verandering in de precessie van de witte dwerg, de stand van diens rotatieas ten opzichte van de hemelachtergrond. Het effect is eerder al gemeten bij satellieten, zoals Gravity Probe B, LAGEOS 1 & 2 en LARES, die om de aarde draaien en die als gevolg van het zwaartekrachtsveld van de aarde, dat ook zorgt voor een minieme versleping van de ruimtetijd, een iets andere baan hebben. Het meten van die verschuiving in de precessie van de witte dwerg in PSR J1141-6545 is veel lastiger dan bij de satellieten vlakbij de aarde, maar dankzij bijna twintig jaar waarnemen heeft men nu het effect kunnen meten. En dat blijkt precies conform de voorspelde waarde op basis van de ART.

Hier het vakartikel van Kishnan et al, te verschijnen in the Astrophysical Journal Letters. Bron: Eurekalert.

Nieuwe zonnetelescoop biedt ongeëvenaarde blik op de zon

Credit: NSO/NSF/AURA

De onlangs in gebruik genomen Daniel K. Inouye Solar Telescope, een nieuwe grote zonnetelescoop (4 meter doorsnede) op de top van de berg Haleakala op het eiland Maui op Hawaï, heeft spectaculaire opnames gemaakt van het oppervlak van de zon. De foto’s laten de granulae op het zonsoppervlak in ongeëvenaarde details zien. Die granulae zijn bubbels van plasma, kokende bellen in de fotosfeer (het zichtbare oppervlak) van de zon, met een celachtige structuur.

Een uitvergroting van de foto bovenaan. De granulae zijn zeer goed te zien. Credit: NSO/NSF/AURA

Eén zo’n bel is net zo groot als de staat Texas, da’s pakweg 1000 km doorsnede. Door transport door convectie komen die bubbels in een tijdsbestek van enkele minuten continu naar boven en zakken ze weer naar beneden, zoals borrelend kokend water.

Credit: NSO/NSF/AURA

Hieronder een tweet met een prachtige video van de kolkende granulae.

Bron: NSO.

Een lening aangaan voor een reis- en verblijf op Mars? Elon Musk ziet het wel zitten..

Luchtkastelen bouwen staat niet op de agenda van SpaceX’ CEO Elon Musk. Luchtkastelen horen in het rijk der Magiërs en Musk concretiseert liever, of het nu auto’s, satellieten of een stad op Mars is. Recent onthulde Musk meer details over zijn beoogde Mars mega stad. Deze stad moet zich rond 2050 op de Rode Planeet gaan realiseren maar is alles behalve een kleinigheid. Musk stuurde op 17 januari j.l. een twitter bericht de wereld in dat een voorstel omvatte voor een leensysteem voor een Mars avontuur. Met zo een lening zou de gewone burger het zich ook kunnen permitteren een reis- en verblijf op Mars te financieren. “Needs to be such that anyone can go if they want, with loans available for those who don’t have money,” aldus het twitter bericht van Musk.

Lees verder

Met de laatste Cepheïden-metingen wordt de Hubble-spanning alleen maar groter

Een deel van de oorspronkelijke Hubble Ultra Deep Field. Hoe snel dijdt het heelal uit? Credit: NASA, ESA, H. Teplitz and M. Rafelski (IPAC/Caltech), A. Koekemoer (STScI), R. Windhorst (Arizona State University), and Z. Levay (STScI).

Een recent artikel over metingen aan de snelheid waarmee het heelal uitdijt laat zien dat de Hubble-spanning alleen maar groter is geworden. Probleem: de waarde voor de Hubble constante H0, dé indicator voor de snelheid waarmee het heelal uitdijt, is in het vroege heelal een andere dan de H0 in het huidige heelal (67,4 ± 0,5 km/s/Mpc versus 72,04 ± 2,67 km/s/Mpc), da’s de Hubble-spanning in een notendop. Nobelprijswinnaar Adam Riess (vanwege de ontdekking in 1998 van de versnelde uitdijing van het heelal) is de bekendste vertolker van de hoge versie van H0, die van het lokale, huidige heelal. Zijn team heeft onlangs nieuwe metingen gedaan aan Cepheïden, veranderlijke sterren, die een essentieel onderdeel vormen van de ‘kosmische afstandsladder’, de methode waartoe ook type Ia supernovae behoren, exploderende witte dwergen. Riess heeft met zijn team 70 Cepheïden in meerdere golflengten bestudeerd met de Hubble ruimtetelescoop. Alle Cepheïden liggen in de Grote Magelhaense Wolk (Engels: LMC), een begeleidend dwergsterrenstelsel van het Melkwegstelsel.

Metingen aan de periode-lichtkracht relatie van de 70 Cepheïden in verschillende golflengten. Credit: Riess et al.

Uitkomst van die recente meting is H0=74.03±1.42 km/s/Mpc, dus nog iets meer zelfs dan eerder werd gemeten – hier het vakartikel erover, gepubliceerd in the Astrophysical Journal – zie ook de grafiek hierboven met de gedane metingen aan de Cepheïden. En dat maakt de Hubble spanning alleen maar groter, want het verschil met de waarde van H0 voor het vroege heelal is gegroeid. De statistische betrouwbaarheid van het verschil bedraagt 4,4&sigma, dat wil zeggen dat instrumentele fouten of oplossingen binnen het standaardmodel uitgesloten zijn. Het lijkt er daarmee steeds meer op dat het standaard ‘concordantiemodel’ van het heelal, het zogeheten Λ-CDM model, niet de juiste beschrijving geeft van het heelal.

Mogelijke verklaringen

Er zijn afgelopen jaren al tal van alternatieve verklaringen bedacht, die een oplossing zouden kunnen zijn van de Hubble-spanning, allemaal verklaringen die niet passen in het ‘Λ-CDM model, allemaal ‘Nieuwe Natuurkunde’. In de afbeelding hieronder zie je vijf van die verklaringen, van boven naar beneden:

  • Donkere Energie, die varieert met de tijd (dus geen Kosmologische constante).
  • Meer soorten neutrino’s (er zijn er nu drie bekend).
  • Een gekromd heelal (dus geen vlak heelal, zoals nu algemeen wordt aangenomen).
  • Toch interacties tussen gewone en donkere materie.
  • En tenslotte donkere energie in het vroege heelal.
  • Onderaan in de grafiek: het grote verschil tussen de metingen in het vroege en late heelal. De laatste gegevens van Riess zijn weergegeven met ‘Here’. Daarboven de oplossing met vijf verklaringen volgens de Nieuwe Natuurkunde. Credit: Riess et al.

Wordt vast en zeker vervolgd. Bron: Astrobites + Particlebites.

Landelijke Sterrenkijkdagen op 28, 29 februari en 1 maart 2020

Iedereen met belangstelling voor de sterrenhemel kan tijdens de Landelijke Sterrenkijkdagen kennismaken met het sterrenkijken of een sterrenwacht bezoeken. (c) Sterrenwacht Gooi en Vechtstreek.

Op vrijdag 28 februari, zaterdag 29 februari en zondag 1 maart vinden de 44ste Landelijke Sterrenkijkdagen plaats. Iedereen kan dan op tientallen locaties in Nederland door een telescoop de sterrenhemel bewonderen. Check voor locaties en tijden www.sterrenkijkdagen.nl. De sterrenkijkdagen zijn het langstlopende sterrenkundige publieksevenement van ons land. De dagen worden georganiseerd onder de vlag van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde (KNVWS).

Tijdens de Landelijke sterrenkijkdagen is de maan voor ruim twintig procent verlicht. Door de veranderende schaduwwerking worden steeds nieuwe kraters en maanzeeën zichtbaar. (c) Henk Bril.

De sterrenkijkdagen zijn al 44 jaar hét moment voor iedereen met belangstelling voor de sterrenhemel. Iedereen kan kennismaken met het sterrenkijken of een sterrenwacht bezoeken. Op veel locaties is een aanvullend programma voor als het weer tegenzit. Zo zijn er fascinerende verhalen over actuele sterrenkundige onderwerpen, planetariumvoorstellingen, demonstraties van telescopen en experts die informatie geven over weer- en sterrenkunde als hobby. Op de meeste locaties is de toegang gratis. Kijk voor alle details op: www.sterrenkijkdagen.nl.

De sterrenhemel in Nederland tijdens de Landelijke Sterrenkijkdagen als je richting het zuiden kijkt omstreeks 21.00 uur. (c) KNVWS/Wil Tirion.

Ontdek maankraters, gasnevels en Venus
Bij helder weer is er van alles te zien tijdens de sterrenkijkdagen. De maan staat bijvoorbeeld als een sikkel aan de avondhemel. De maankraters en de uitgestrekte, bijna gladde maanzeeën zijn goed zichtbaar dankzij de schaduwwerking. Het wintersterrenbeeld Orion met zijn karakteristieke zandlopervorm is mooi te zien aan de zuidelijke hemel. In de onderste helft van het sterrenbeeld bevindt zich de Orionnevel. Het is een ‘kosmische kraamkamer’ waar nieuwe sterren en planeten worden gevormd. Deze nevel leert ons ook meer over hoe ons eigen zonnestelsel is ontstaan. De planeet Venus is al vroeg op de avond zichtbaar, laag in het westen. Bekijk deze heldere ‘ster’ door een telescoop en ontdek dat de planeet niet helemaal rond lijkt, omdat het zonlicht van opzij komt.

Over de KNVWS
De Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde (KNVWS) werd opgericht in 1901 en zet zich sinds die tijd in voor het enthousiasmeren van het publiek en het verbinden en ondersteunen van de aangesloten verenigingen en sterrenwachten. De KNVWS vertegenwoordigt ruim vijftig verenigingen en stichtingen met het gemeenschappelijke doel het populariseren van de hobbymatige weer- en sterrenkunde in Nederland. Onder het motto ‘de sterrenhemel is er voor iedereen’ organiseert de KNVWS elk jaar de Landelijke Sterrenkijkdagen. Bron: Astronomie.nl.

Terugblik op de Challenger Space shuttle ramp

Vandaag, 28 januari 2020, is het precies 34 jaar geleden dat de Space Shuttle ‘Challenger’ van Cape Canaveral in Florida gelanceerd werd. De Challenger shuttle, missie STS-51-L en de 25ste shuttlevlucht, zou na precies 73 seconden in de vlucht exploderen. De wereld leek stil te staan, verbijsterd en vol ongeloof. Bij deze catastrofale ramp lieten zeven astronauten,  vijf mannen en twee vrouwen, het leven. Het was een van de bepalende momenten van de jaren tachtig en betekende voor NASA de grootste crisis sinds haar oprichting in 1958.* Het was tevens de eerste historische tragedie die op live-tv plaatsvond, een uitzending waar misschien wel tienduizenden mensen naar keken, grotendeels vanwege de aanwezigheid van Christa McAuliffe, afkomstig uit Concord, New Hampshire en de eerste ‘gewone’ burger die de ruimte in ging, maar ze was ook de eerste ‘leraar in de ruimte’. De 37- jarige McAuliffe was  docente sociologie te Concord en geselecteerd uit 11.000 kandidaten. Ze was payload specialist 1 op deze ruimtevlucht. Christa McAuliffe liet haar man Steven en twee kinderen achter.

Lees verder

Beroepssterrenkundigen gaan petitie indienen tegen de Starlinkvloot van SpaceX

Een illustratie van de lichtvervuiling van de Starlink satellieten. Rechtsonder zie je vaag de Noordamerikanevel in Zwaan.

Beroepssterrenkundigen zijn wereldwijd bezig om een petitie in te dienen, bedoeld om iets te doen aan de negatieve gevolgen van de vloot van Starlink satellieten van SpaceX, met name de lichtvervuiling van de satellieten. Het is een initiatief van de Italiaanse sterrenkundige Steffano Gallozzi, die er op 9 januari mee begon. Inmiddels is de petitie ondertekend door 901 sterrenkundigen (21.00 uur, 27 januari). Er zou vandaag een derde lading van zestig Starlink satellieten worden gelanceerd vanaf Cape Canaveral Air Force Station in Florida, maar die lancering ging vanwege het slechte weer niet door. Dat die Starlink satellieten zorgen voor ernstige lichtvervuiling en daarmee zorgen voor grote problemen bij astronomische waarnemingen door tal van instrumenten is al bekend sinds de eerste lading van die satellieten werd gelanceerd, 24 mei 2019. En toekomstige zwermen satellieten staan al op stapel – Amazon’s project Kuiper en Facebook Athena. Vandaar dat de sterrenkundigen nu oproepen tot een onmiddelijke stopzetting van de lanceringen. Hier is de gehele tekst van de petitie te lezen, hieronder datgene waar men toe oproept:

We, astronomers subscribing to this appeal state THERE IS NO MORE TIME TO DISCUSS, IT IS TIME TO ACT!

ASK GOVERNMENTS, INSTITUTIONS AND AGENCIES ALL AROUND THE WORLD

  1. to be committed to provide legal protection to ground astronomical facilities in all of the available observation electromagnetic windows.
  2. to put on hold further Starlink launches (and other projects) and carry out an accurate moratorium on all technologies that can negatively impact astronomical observations from space and from the ground, or impact on the scientific, technological and economic investments that each State engages in astrophysical projects.
  3. to put in place a clear evaluation of risks and predictive impacts on astronomical observatories (i.e. loss of scientific and economic value), giving stringent guidelines to private individuals, societies and industries to plan satellite investments without clearly understanding all of the negative effects on outstanding astronomical facilities.
  4. that the US Federal Communications Commission (FCC) and any other national agency be wary of granting permission to ship non-geostationary low-orbit satellites into orbit or alternatively to limit the authorization of only satellites being above the airspace of the “home country”.
  5. to demand a worldwide orchestration, where national and international astronomical agencies can impose the right of veto on all those projects that negatively interfere with astronomical outstanding facilities.
  6. to limit and regulate the number of telecommunication satellite fleets to the “strictly necessary number” and to put them in orbit only when old-outdated technology satellites are deorbited, according to the Outer Space Treaty (1967) – the Art IX [5], and the United Nations Guidelines for the Long-term Sustainability of Outer Space Activities (2018) – guideline 2.2(c) [6], requiring the use of outer space be conducted “so as to avoid [its] harmful contamination and also adverse changes in the environment of the Earth” and […omissis…] risks to people, property, public health and the environment associated with the launch, in-orbit operation and re-entry of space objects”.

Prachtig initiatief, dat ik vanaf deze plek voor 100% ondersteun! Mogen wij bloggers en amateur-sterrenkundigen ook meetekenen? Bron: Astronomers Appeal.

Stikstof van komeet 67P zit verstopt in ammoniumzouten, een bouwsteen van leven

Komeet 67P, gefotografeerd op 7 juli 2015. Credit: ESA/Rosetta/NAVCAM.

Het is alweer een poosje geleden dat de Europese ruimteverkenner Rosetta om komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko draaide en daar uitgebreid onderzoek naar deed, maar nog steeds worden er verrassende resultaten geboekt op basis van de waarnemingen die tussen augustus 2014 en september 2016 werden gedaan aan 67P, zoals de komeet kortweg wordt genoemd. Nu blijkt bijvoorbeeld waarom het lijkt alsof de coma van de komeet, zo heet het gasvormige omhulsel om de komeetkern heen, geen stikstof bevat. Kometen hebben een kern bestaande uit ijs en stof, waaruit materiaal sublimeert wanneer het wordt verwarmd door zonlicht en zo ontstaat die coma. Zo’n coma bevat een mix van moleculen die grotendeels overeenkomen met theoretische voorspellingen, met één opmerkelijke uitzondering: stikstofgas, dat meestal in veel kleinere hoeveelheden aanwezig is dan verwacht. Onderzoek met het Rosetta Orbiter Spectrometer for Ion and Neutral Analysis (ROSINA) instrument heeft nu laten zien hoe dat kan. Het blijkt namelijk dat de coma wel degelijk stikstof bevat, alleen dat het verscholen zit in ammoniumzouten.

Een voorbeeld van een ammoniumzout, ammonium chloride (NH4Cl). Credit: University of Bern.

Ammoniak, een molecuul bestaande uit één stikstof- en drie waterstofatomen, is een van de belangrijkste dragers van vluchtige stikstof en combineert gemakkelijk met verschillende zuren (zoals HCN, HNCO en HCOOH) om zouten te vormen – alsof je in de kosmische keuken aan ’t kokerellen bent. Van de ammoniumzouten wordt gedacht dat ze de basis vormen voor veel complexere verbindingen, zoals ureum en glycine, verbindingen die bekend staan als voorlopers van het leven zoals we dat op aarde kennen. ROSINA zag die ammoniumzouten pas toen Rosetta van zeer dichtbij over 67P vloog, dat was in september 2016, net voordat ‘ie crashte op de komeet, toen de afstand slechts 1,9 km bedroeg. Het spectrum van de coma wat toen kon worden gemeten zie je hieronder.

Het spectrum van de coma van 67P, gemeten op 5 september 2016 met het ROSINA-DFMS instrument. Credit: Altwegg et al. 2020

Het lijkt er op dat in het het ijs van 67P vijf verschillende ammoniumzouten zijn aangetroffen en dat die allen het ontbrekende stikstof bevatten. Alleen wanneer de komeet dichtbij de zon komt gaan die zouten sublimeren en komen ze in gasvorm in de coma terecht, waar ze alleen van dichtbij waar te nemen zijn, zoals september 2016 gebeurde met Rosetta.

Een vergelijking van ‘alifatische eigenschappen’ in verschillende bronnen. Credit: Raponi et al. 2020

Verder bleek op basis van waarnemingen gedaan met de Visible and Infrared Thermal Imaging Spectrometer (VIRTIS) aan boord van Rosetta dat de coma ook allerlei soorten koolwaterstof bevat, ketens van waterstof en koolstof, die ook wel bekend staan als ‘organic aliphatic compounds’ – voor het eerst dat deze op de oppervlak van komeetkernen zijn aangetroffen. Ook deze ketens zijn bekend als de bouwstenen van leven. Uit het onderzoek met VIRTIS komt naar voren dat de samenstelling van de komeet dezelfde is als die van het interstellaire medium, zoals te zien is in de afbeelding hierboven. Dat laat zien dat de komeet bestaat uit ‘presolair’ materiaal, materiaal dat al bestond voordat het zonnestelsel ontstond.

Van kometen weten we dat ze zich vooral ophouden in de koude buitenregionen van het zonnestelsel. Daar vandaan brengen zij allerlei materialen naar de binnenste regionen van het zonnestelsel. De zogeheten panspermie-theorie stelt dat op die manier de bouwstenen van leven naar de aarde zijn gebracht en dat zij aan de basis stonden van het ontstaan van leven op aarde. In Nature Astronomy verschenen vorige week twee artikelen over de waarnemingen van ammoniumzouten en koolwaterstoffen in de coma van 67P:

Bron: ESA.

Voorstel in Amerikaans Congres om bemande Marsreis te prioriteren bóven bemande Maanreis

Credit: NASA

Het wetenschappelijk comité van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden – onderdeel van het Congres, waar ook de Senaat toe behoort – heeft een concept-wet in de maak, die probeert om een bemande Marsreis te prioriteren bóven een bemande reis naar de maan. Het gaat om de wet genaamd H.R. 5666, voorgesteld door de Republikeinse afgevaardigde Kendra Horn (D-Oklahoma), die probeert om een bemande reis naar de maan vooral voor te stellen als een tussendoel, eentje die moet passen in het hogere doel van een bemande reis naar Mars. Maart vorige jaar riep Vice President Micke Pence dat de NASA moet proberen om al in 2024 mensen op de maan te krijgen, een streven dat met missie Artemis-3 zou moeten worden uitgevoerd. Maar deze nieuwe wet, die nog door het Congres moet worden aangenomen, stelt de planning bij: eerst een bemande reis naar de maan in 2028, daarna eentje in 2033 naar Mars.

De Lunar Gateway moet volgens de concept-wet van het Huis van Afgevaardigden een Gateway to Mars worden. Credit: NASA

De ‘lunar Gateway’, die bij de afdalingen op de maan een rol zou moeten krijgen, zou met deze wet ook een nieuwe sbestemming krijgen: een “Gateway to Mars”. De NASA heeft onlangs aan commerciële bedrijven gevraagd om met voorstellen te komen voor maanlanders, die vanuit die lunar gateway met astronauten aan boord zouden kunnen afdalen naar de maan. De NASA zou die landers dan ‘huren’. Maar ook daar zou deze wet, áls ‘ie wordt aangenomen, een stokje voor steken. De NASA moet namelijk volledig eigenaar zijn van die lander, dus niet alleen de huurder ervan. Ook zou de lander integraal onderdeel moeten worden van een ‘Exploration Upper Stage-enhanced Space Launch System‘, ook wel bekend als SLS Block 1B – iets waar eerder Boeing ook al voorstellen voor heeft gedaan. H.R.5666 probeert de bemande maanmissies tot een minimum te beperken en alles in het werk te zetten om de bemande reizen naar Mars mogelijk te maken. Noiu maar afwachten of de wet wordt aangenomen. Bron: Spacenews.