Wijst methaan in de waterpluimen van Enceladus soms op microbacterieel leven?

Impressie van Cassini die door de waterpluimen van Enceladus vliegt. Credits: NASA/JPL-Caltech

Wetenschappers van de Universiteit van Arizona en de Paris Sciences & Lettres University hebben onderzoek gedaan naar de waterpluimen van de Saturnusmaan Enceladus en geconcludeerd dat er in de oceanen onder de dikke ijskorst van Enceladus een proces moet plaatsvinden dat methaan produceert en dat niet een bekend geochemisch proces is. In Nature Astronomy hebben ze er vandaag een vakartikel over gepubliceerd. Dat er op de polen van Enceladus grote geisers zijn, van waaruit pluimen met waterdamp spuiten, is al bekend sinds de scheervluchten van de NASA ruimteverkenner Cassini langs de maan. Cassini vond toen al in die waterdamp (waar een paar keer dwars doorheen werd gevlogen) moleculen zoals diwaterstof, methaan en kooldioxide, moleculen die we op aarde ook aantreffen bij heetwaterbronnen op de bodem van de oceanen. Alleen was de hoeveelheid methaan erg groot.

Voorstelling van de maan Enceladus, waar door scheuren in de ijskorst waterdamp via geisers naar buiten spuit. Credits: NASA/JPL

Vandaar dat Regis Ferriere (UA) en zijn team keken naar de mogelijkheid die we ook op aarde kennen, namelijk dat bepaalde microbacterieën, die we kennen als methanogens, het diwaterstof omzetten in methaan. Een reis naar Enceladus om die mogelijkheid te onderzoeken is voorlopig niet aan de orde, dus vandaar dat de onderzoekers het anders aanpakten: zij stelden wiskundige modellen op om te kijken of de gegevens die door Cassini zijn verzameld van de waterpluimen van Enceladus ook verklaard kunnen worden door eventuele methanogens in de vloeibare oceaan onder de ijskorst van Enceladus. Hun conclusie: de gegevens van Cassini zijn consistent met microbacteriële hydrothermale ventilatie-activiteit óf met processen waarbij geen levensvormen zijn betrokken, maar die verschillen van de processen die we op aarde kennen. Met de bekende niet-biologische processen kon men de hoeveelheid methaan niet verklaren. Bron: Universiteit van Arizona.

8 gedachten over “Wijst methaan in de waterpluimen van Enceladus soms op microbacterieel leven?

  1. Onder een kilometers dikke ijskorst vloeibaar water aantreffen. Van waar komt die warmte om dit vloeibaar te houden ?

  2. Onder een kilometers dikke ijskorst vloeibaar water aantreffen.
    Van waar komt die warmte om dit vloeibaar te houden ?

    Er is heel veel over te vermelden en getijdenwerking heeft er zeker mee te doen.
    Toch is dit niet uitgesproken de producent van warmte in statische vorm.
    Getijdenwerking kneed en vervormd Enceladus, dit door zijn rotatie steeds op een andere plek dan even daarvoor.
    Als we “all-over” in een zelfde hoeveelheid warmte willen maken op een sfeerachtig iets “wat deze Saturnus Maan is”.
    Dan is persoonlijke “Ruimte – Tijd” de escalator die daar voor zorgt, hierdoor ontstaat er overal ruimte tekort.
    Dit ruimte tekort noemen we ook wel druk, druk in een fietsenpomp ( weten we allemaal ) geeft acute warmte en….
    Zorgt er voor dat op een bepaalde locatiediepte vloeibaar water moet ontstaat.
    Het vloeibare water is er dus door die druk en sproeit zich zelf op die zwakkere plekken door de vaste ijskorst heen de ruimte in.
    Dat er in de besproken vloeistof ook nog methanogens zitten is in deze misschien af te leiden uit de samenstelling van de kern van die nu besproken satelliet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.