Timelapse video van Astrovacance 2015

Afgelopen april was vereniging Christiaan Huygens weer met een groepje astro-hobbyisten naar de Provence in Frankrijk. Van deze Astrovacance heb ik een impressie gemaakt in de vorm van een timelapse filmje.

We hadden vanaf de eerste dag al meteen

4e waarneemnacht op Grand Champ

Terwijl ik dit stukje schrijf is het nacht en zit mijn telescoop al weer voor de 4e nacht te ‘zoemen’, gericht op een heldere hemel in de Provence. Vanuit mijn tentje naast de telescoop kan ik prima alles bedienen en even een oogje dichtknijpen als het even te vermoeiend wordt.

Dit is de eerste keer dat ik mee ga op Astrovakantie (Astrovacance zoals dat bij Christiaan Huygens heet) en ik had hier nog geen ervaring mee. Ik moet zeggen dat het me tot zover prima bevalt. Het is vermoeiend maar leuk. Een aparte ervaring. Ik ben natuurlijk wel heel erg positief

Zomerjuwelen. De Lagune M8 en Trifid M20

Het is al weer een dikke maand geleden dat we met een aantal leden van vereniging Christiaan Huygens in de Provence vertoefden om te genieten van een donker(d)e(re) sterrenhemel. Ik neem jullie met mijn foto (nabewerken kostte even tijd) weer even terug naar die laatste week van augustus.

Laat zomer is de tijd nog gunstig om in de avond het sterrenbeeld Boogschutter aan de hemel te zien staan. In Nederland komt de Boogschutter nooit ver boven de zuidelijke horizon. In Zuid-Frankrijk is dat net een tikkie (8 graden) beter. Kijkend naar de Boogschutter kijk je richting het centrum van de Melkweg waar een schat aan deepsky-objecten is te vinden. Sommige sterrenhopen en nevels zie je met het blote oog, waaronder ook Messier8, de Lagunenevel. Zoals vrijwel alle nevels lijkt M8 grijs met het oog, ook door een telescoop. Dit ligt aan het onvermogen van het menselijk oog om kleuren te zien bij lage lichtintensiteit. Met een camera wordt het een heel ander verhaal, die heeft daar geen last van zoals je kunt zien!

 

De Lagunenevel (linksonder) is een gaswolk waarin volop nieuwe sterren worden gevormd. Je kunt een aantal zogenaamde ‘Bok-globulen’ zien, de donkere kleine gebiedjes. (De soortnaam komt van de Nederlandse astronoom Bart Bok). Dit zijn wolken die geen weerstand meer kunnen bieden aan de eigen zwaartekracht. Het is ineenstortend protostellair materiaal. Dit worden nieuwe zonnen en planeten!

Op de foto staat rechtsboven ook de Trifidnevel, Messier nummer 20. Wat een bijzondere nevel is dit! Een combinatie van een sterrenhoop, een emissienevel (zendt zelf licht uit), een reflectienevel (het blauwe deel) en een absorberende stofnevel (de donkere banen). M20 is niet voor niets

Lucky shot van de zon

Kort na de zonsopkomst die we hebben waargenomen vanaf de berg De Lure, onze expeditie waar Arie al over schreef, kwamen we in overgierende wolkenflarden terecht. De mistflarden vormden af en toe een natuurlijke zonnefilter. Door de zoeker van mijn camera die was voorzien van een 300mm telelens zag ik dat ik er zonnevlekken te zien waren. Ik wachtte op het juiste moment waarop de zon precies voldoende verduisterd werd en klik, zo vanuit het handje had ik een leuk plaatje dacht ik.

Pas

Een trio sterrenstelsels in Andromeda in beeld gebracht

Vorige week liet ik al een mooie foto zien die Jaap Spigt had gemaakt tijdens de Astrovacaná§e in Grandchamps in Zuid-Frankrijk, van enkele gaswolken in het sterrenbeeld Orion, vandaag kan ik nog een foto van hem laten zien, die hij daar onder de heldere hemel van Cruis in de Provençe gemaakt had. Het is van de buurman van ons eigen Melkwegstelsel, het Andromedastelsel M31 (NGC 224), 2½ miljoen lichtjaar van ons verwijderd. Met z’n Canoncamera en Astrotracker – een eenvoudig volgsysteem op statief – heeft Jaap M31 in beeld gebracht, het stelsel waar we over pakweg 4 miljard jaar in botsing mee zullen komen – schakel je schadeadvocaat maar alvast in. 😉 Rondom M31 liggen nog twee andere Messierobjecten, M32 (NGC 221) en M110 (NGC 205), welke ik hieronder heb aangegeven in een gelabelde versie van Jaap’s foto. Beiden zijn dwergstelsels, die draaien in een baan om het centrum van M31.

Het is nog geen gestackt en gephotoshopt exemplaar, dus als hij de reeks foto’s van Andromeda gestackt en bewerkt heeft komt er vast en zeker een nog mooiere foto tevoorschijn. Jaap, we wachten het met geduld af. 🙂

Astrovacançe Grandchamps: de driedubbele schaduwovergang op Jupiter als slot

Geplaatst in (dwerg-)planeten, astrofotografie, maan/manen | Getagged Astrovacance, Grandchamps, Jupiter, schaduwovergang | Geef een reactie

Astrovacançe Grandchamps: witte dwerg Sirius B waargenomen!

Sirius A en linksonder Sirius B, gemaakt met de Hubble ruimtetelescoop. Credit: ESA/NASA

Deelnemers Henk Prein en Cees Aarnoutse aan de Astrovacançe Grandchamps hadden zich ten doel gesteld om de begeleider van Sirius waar te nemen, de witte dwerg Sirius B. Sirius zelf – Sirius A of alpha Canis Maioris, hoofdster van het sterrenbeeld Grote Hond – is niet zo moeilijk te zien, want het is met een helderheid van -1,46m veruit de helderste ster aan de hemel. Maar Sirius B is een ander verhaal. Deze begeleider werd in 1862 door de lenzenslijper Alvan Clark ontdekt. Qua helderheid moet die ster in een kleine telescoop zo te zien zijn – z’n schijnbare helderheid is +8,4m – maar het probleem is dat grote broer Sirius A zeer dicht in de buurt staat en dat B volledig wordt overstraald. De schijnbare afstand tussen Sirius A en B varieert tussen 4″ en 12″, de twee draaien in zo’n vijftig jaar om een gemeenschappelijk zwaartepunt. Momenteel is de afstand ˜9″. Het is deze combinatie van lichtverschil – 9,86 magnitude verschil betekent dat Sirius A 8800 keer zo helder is als Sirius B – en korte afstand die het zo lastig maakt Sirius B te detecteren. En toch zijn Henk en Cees daar visueel in geslaagd!

De positie van Sirius B ten opzichte van Sirius A

In hun telescopen – Henk met z’n 16″ Meade LX200 [1]Deze klepper van een telescoop is zijn reistelescoop. Zijn grote 20″ Newton kreeg ‘ie niet mee, paste niet in het busje :-) en Cees met z’n 92 mm TMB Optical – konden ze zien dat Sirius aan de rechterkant een bobbel vertoonde, het beeldje was niet rond. Dat bobbeltje is Sirius B. Het beeld is omgekeerd, dus oost en west zijn omgedraaid. En dat klopt geheel met de plek waar Sirius B staat, zoals je in de afbeelding hiernaast kunt zien. Dat Sirius B een witte dwerg is en geen ‘normale’ ster werd ontdekt in 1915 door Walter Sydney Adams. In een volume ter grootte van de aarde zit één zonsmassa gepropt, dus je snapt dat de dichtheid van Sirius B enorm is. Over de begeleider van Sirius bestaan massa’s mysteries, zoals het verhaal dat het Afrikaanse Dogon volk de begeleider al zou kennen, ondanks het gemis aan astronomische instrumenten. Eerder lijkt sprake te zijn van miscommunicatie en verkeerde vertalingen dan van echte waarnemingen aan Sirius B. Afijn, Henk en Cees hebben met hun waarneming het uiterste geperst uit hun instrumentarium. Een foto heeft het helaas niet opgeleverd, daarvoor was de seeing niet goed genoeg. De foto links waarop je Sirius A en B ziet is met de Hubble ruimtetelescoop gemaakt, maar ja, daar noem ik ook een instrument. 😀

References[+]

References
1 Deze klepper van een telescoop is zijn reistelescoop. Zijn grote 20″ Newton kreeg ‘ie niet mee, paste niet in het busje :-

Astrovacançe Grandchamps: komeet ISON bewegend en al – in kleur!

Paul Bakker is er vanochtend vroeg opnieuw in geslaagd om komeet ISON te fotograferen. Deed hij dat gisteren met een  Orion Optics 10″ Newton telescoop en ATIK 314L CCD camera, dit keer heeft hij de CCD camera ingeruild voor een Canon EOS 550D, die een grotere beeldchip heeft, zodat het beeldveld groter is. De foto’s zijn in kleur en hij heeft er opnieuw een prachtige animated GIF van gemaakt, hieronder te zien. Op de eerste beelden zie je inderdaad een groene waas bij komeet ISON. In eerste instantie dacht Paul helemaal niets te zien, maar dat bleek gezichtsbedrog te zijn. De kern van de komeet stond ietsje naast de heldere ster, waarvan je op het bewegende plaatje ziet dat komeet ISON daar vanaf beweegt, de staart werd overbelicht door die ster. ISON leek eerder een dubbelster te zijn met die heldere ster. Op het laatst zie je het beeld blauw worden hieronder en da’s logisch: het begon te schemeren!

Astrovacançe Grandchamps: gouden beschermhoes vermist

De beschermhoes van goudfolie

Het waarnemen vannacht werd aanvankelijk zeer bemoeilijkt door een harde wind, die overdag was komen eh…. aanwaaien en die toen al voor de nodige problemen had gezorgd. Zo was tot twee keer toe de tent van Roland van Milaan weggewaaid, die om zijn telescoop heen stond. ‘s Avonds nam de wind zelfs toe en leek er sprake te zijn van een echte f