Hoe astronaut Mike Massimino bijna de reparatie van de Hubble ruimtetelescoop verknalde

Mike Massimino

Credit: NASA

Astronaut Mike Massimino was in mei 2009 één van de vijf astronauten die met missie STS-125 van space shuttle Atlantis een reparatie uitvoerde aan de Hubble ruimtetelescoop – de vijfde ‘servicing mission to Hubble‘, vreemd genoeg HST-SM4 [1]Yep, SM4 was de vijfde reparatiemissie aan de Hubble! Er waren vier eerdere service missions geweest: 1, 2, 3A en 3B. Aha, die splitsing van de derde missie is de oorzaak van deze … Continue reading geheten. Onlangs gaf Mike Massimino een openhartig en ook onthullend interview met Esquire magazine – hier volledig te lezen – en daarin zegt hij onder andere dat hij de reparatie van de Hubble ruimtetelescoop bijna verknalde, “how he nearly broke Hubble”. Hieronder een fragment uit het interview, waaruit blijkt hoe eenzaam astronauten zich daarboven tijdens een ruimtewandeling kunnen voelen:

And through this nightmare that had just begun, I looked at my buddy Bueno, next to me in his space suit, and he was there to assist in the repair but could not take over my role. He had his own responsibilities, and I was the one trained to do the now broken part of the repair. It was my job to fix this thing. I turned and looked into the cabin where my five crewmates were, and I realized nobody in there had a space suit on.They couldn’t come out here and help me. And then I actually looked at the Earth; I looked at our planet, and I thought, There are billions of people down there, but there’s no way I’m gonna get a house call on this one. No one can help me.I felt this deep loneliness. And it wasn’t just a Saturday-afternoon-with-a-book alone. I felt detached from the Earth. I felt that I was by myself, and everything that I knew and loved and that made me feel comfortable was far away. And then it started getting dark and cold.\n\nBecause we travel 17,500 miles an hour, ninety minutes is one lap around the Earth. So it’s forty-five minutes of sunlight and forty-five minutes of darkness. And when you enter the darkness, it is not just darkness. It’s the darkest black I have ever experienced. It’s the complete absence of light. It gets cold, and I could feel that coldness, and I could sense the darkness coming. And it just added to my loneliness.

Het bijna verknallen van de reparatie had te maken met het vervangen van een onderdeel van een instrument waarmee de atmosfeer van andere planeten kon worden bestudeerd. Het kapotte onderdeel zat met 117 piepkleine schroefjes vast en bij de constructie was er nooit van uitgegaan dat dát onderdeel vervangen moest worden. Maar het moest dus wel en dat was Massimino’s taak. Van tevoren had hij veel geoefend om de STIS (de Space Telescope Imaging Spectrograph) te vervangen, zoals je op de foto hieronder ziet.

Credit: NASA

Afijn, wat er daarboven gebeurde tijdens één van die ruimtewandelingen – dat was ‘Extra-vehicular activity’ (EVA) nummer 4 op 17 mei 2009, Massimino samen met astronaut Michael Good, bijgenaamd Bueno – leek in het begin een soort Wet-van-Murphy-Dag te worden, alles wat fout kon gaan dat ging fout. Zo moest Massimino om bij het paneel van de STIS te komen eerst een plaat met een beugel weghalen. Maar dat ding bleek muurvast te zitten. Na vijf jaar van voorbereidingen leek de reparatie te gaan stranden op een plaat die in de weg zat – of zoals Massimino het in het interview zegt:

The first thing I had to do was to remove a handrail from the telescope that was blocking the access panel. There were two screws on the top, and they came off easily. And there was one screw on the bottom right and that came out easily. The fourth screw is not moving. My tool is moving, but the screw is not. I look close and it’s stripped. And I realize that that handrail’s not coming off, which means I can’t get to the access panel with these 117 screws that I’ve been worrying about for five years, which means I can’t get to the power supply that failed, which means we’re not gonna be able to fix this instrument today, which means all these smart scientists can’t find life on other planets.

Afijn, lees het interview om er achter te komen hoe het precies afliep, een afloop waar ik diezelfde 19e mei 2009 ook over blogde. Interessant in dit verhaal is dat Massimino voor de reparatie heel veel gebruik maakte van de ‘mean power tool’, een instrument dat speciaal voor missie SM4 ontwikkeld was. Toen juni 2009 Massimino in een live vragensessie op internet was – hij was inmiddels met beide benen weer terug op aarde – heb ik (alias Adrianus V) hem de vraag gesteld wat voor hem het meest waardevolle instrument was dat hij tijdens de missie had gebruikt en daar heeft ”ie toen dit op geantwoord, scroll naar 14m 35s in de video.

Video streaming by Ustream

Bron: The Planetary Society.

References[+]

References
1 Yep, SM4 was de vijfde reparatiemissie aan de Hubble! Er waren vier eerdere service missions geweest: 1, 2, 3A en 3B. Aha, die splitsing van de derde missie is de oorzaak van deze verwarring! SM1 door STS-61 was december 1993, SM2 door STS-82 was februari 1997, SM3A door STS-103 was december 1999 en SM3B door STS-109 tenslotte was maart 2002. De splitsing van de derde reparatiemissie had iets met gyroscopen te maken.

Hoe kan je het beste Space Shuttle Atlantis op Kennedy Space Center jatten?

Geplaatst in diversen, favoriet, ruimtevaart | Getagged Atlantis, KSC, Space Shuttle | Geef een reactie

Een eerbetoon aan de laatste shuttlelancering, Atlantis’ STS-135

De commentator bij de allerlaatste lancering van de allerlaatste Space Shuttle Atlantis – 8 juli 2011 – noemde het ‘a sentimental journey into history‘. Als eerbetoon aan deze laatste missie van een shuttle komt de NASA met deze video, die flink doorspekt is met de nodige tranentrekkende beelden, van technici die afscheid nemen van ‘hun’ shuttle, van laatste speeches, etc… Snik snik snik, kijk zelf maar.

bron: Universe Today.

TV-tip: zwanenzang spaceshuttle op BBC 2

lancering spaceshuttle Columbia STS 1

OK, het is een wat mager plaatje, genomen op Ifford HP 4 zwart wit film van een gammel zwart wit TV’tje met  nog zo’n zotte spriet-antenne bovenop de “buis” en ook nog eens zelf ontwikkeld en afgedrukt in een echte natte donkere kamer  lang geleden in de gloreuze jaren 80,  maar toch……….Het is en blijft wel (nog) een plaatje van het allerprilste begin van een boeiend en baanbrekend ruimtevaarttijdperk, welke vorige week na 30 jaar lief en leed  met deze “butterfly riding on a rocket”, zoals  de spaceshuttle ooit eens heel poëtisch werd omschreven door astronaut Story Musgrave, tot een ogenschijnlijk probleemloos eind kwam. Voor diegene die er nog niet “aan” willen,  danwel er gewoon nog geen genoeg van kunnen krijgen (zoals uw nedrig scribent!!), danwel de originele uitzending van afgelopen zondag gemist hebben,   is er donderdag aanstaande op BBC 2 om 20.00 uur de herhaling van de werkelijk prachtige BBC (hoe kan het ook anders!) documentaire “Spaceshuttle, The final mission” te aanschouwen op de “kwelbuis”!  Na dat uurtje smullen van al die mooie close ups in de ongelofelijk gecompliceerde keuken van het “shuttle circus” zal zelfs de meest fanatieke shuttle-freak toch wel tot de conclusie moeten komen dat dit gewoonweg niet meer vol te houden was voor de NASA……….al dat (peperdure) werk met zo weinig ruimte voor fouten om dat supergecompliceerde en ozo kwetsbare fraaie toestel veilig de ruimte in te krijgen en weer terug. Nou ja….over het waarom met de shuttle te moeten stoppen is al genoeg geschreven……..Deze “astroblog-dienstmededeling” dient slechts om de thuisgebleven liefhebbers er op te attenderen dat ze aanstaande donderdag nog weer lekker een uurtje kunnen wegdromen in “die goede  oude ruimte(vaart)-tijd”..Oh…enne…zeer geachte vakantie-vierende Adrianus V, mocht je dit blogje van jouw door en door natte,  bijkans bevroren (grrrr!!) en noest werkende  “astronomische zaakwaarnemer” onder de bezopen ogen krijgen,  al dan niet met een warm pilsje  ingegraven in je strandkuil,…ik ga proberen om,  speciaal voor jou, deze uitzending opgenomen te krijgen!!  Tevens heb ik gisteren van mijn geliefde schoonvader de NOS journaal radio-opname van vorige week, van ons (nou ja….jouw…grrrr!!) glorieuze optreden tijdens het “Holland space center final shuttlemission” ochtendje doorgestuurd gekregen. Ik zal eens kijken OF en HOE ik die op Astroblogs kan weten te plaatsen. Afijn, voor diegene die aanstaande donderdag tijd, zin en gelegenheid hebben om die bewuste documentaire te gaan aanschouwen…Heel veel kijkplezier toegewenst….en voor diegene die nu op vakantie zijn….heel veel andersoortig plezier toegewenst!!

 

Atlantis’ laatste vlucht in The Big Picture

Stel je ben aan het surfen bij het strand van Cocoa Beach, Florida, en plotseling zie je in de verte een space shuttle opstijgen. Woehaha! Het overkwam Ron Stillman (l.) en Tara Reece, die op 8 juli Space Shuttle Atlantis in de verte zagen opstijgen voor diens allerlaatste missie, STS-135. Deze foto en 40 andere maken deel uit van een nieuwe aflevering van The Big Picture, de fotoserie die regelmatig een bepaald onderwerp belicht. Bron: The Big Picture.

Deze foto is bovenaards: de Atlantis vanuit het ISS

Toen ik vanmorgen naar de landing van Space Shuttle Atlantis keek hoorde ik op een gegeven moment de commentator zeggen dat de astronauten van expeditie 28 aan boord van het internationaal ruimtestation ISS een soort van ‘plasma trail’ hadden gezien van de Atlantis. Ik zag zojuist deze bovenaards mooie foto – yep, letterlijk bovenaards – en wist precies wat de commentator bedoelde:

Credit: NASA

Schitterend, nietwaar? Bron: Universe Today.

Landing Atlantis markeert einde shuttletijdperk (1981-2011)


Credit: NASA/Bill Ingals/Pixabay (https://pixabay.com/nl/photos/atlantis-spaceshuttle-landing-79794/)

Met de landing vanmorgen om 11.57 uur Nederlandse tijd van Space Shuttle Atlantis op Kennedy Space Center in Florida kwam een einde aan een tijdperk dat dertig jaar duurde en dat startte met de lancering van een andere shuttle, de Columbia op 12 april 1981. Samen met Jan Brandt woonde ik de landing van de Atlantis bij in Holland Space Center (HSC) in Mijdrecht, waar @hollandspacecen (Ronald Taams) een landings-tweetup had georganiseerd en waar andere tweeps zoals @timmermansr en @tjaap aanwezig waren. De laatste twee behoorden tot de lucky few die uitgenodigd waren om middels de NASA-tweetup van missie STS-135 de lancering bij te wonen. Hieronder een foto die Ronald Taams maakte van de Tweetup:

Na de landing trakteerde Remco Timmermans ons op een verhaal over zijn belevenissen bij die bijzondere tweetup, voorzien van foto’s die hij en Jaap daar hadden gemaakt. Bij de tweetup in HSC was ook journaliste Jozephine Trehy van het Radio 1 journaal en zij maakte er een reportage van, die hier te beluisteren is. De reportage werd op Radio 1 en Radio 3fm uitgezonden. Voor jan en mij was de allerlaatste landing van de shuttle ook een soort van persoonlijke mijlpaal. Per slot van rekening hadden wij op 12 april 1981 die allereerste lancering van de Columbia voor missie STS-1 met elkaar bekeken, op een zwart-wit TV van Jan. De Engelsman Jonathan Hall was daar ook bij, die wij een jaar eerder hadden ontmoet op het International Astronomical Youth Camp in Havelte. De groezelige foto linksonder is van de Columbia, in ’t midden Jan en ik op de gevoelige plaat gezet door Jonathan en rechts de Atlantis vanochtend.

Afijn, de landing vanmorgen op runway 15 van KSC is goed verlopen. Geen gekke dingen die gebeurden, afgezien van het internet dat een kwartier van tevoren uitviel in het HSC – gelukkig snel en vakkundig opgelost door Ronald Taams – en de shuttle die boven Florida even van z’n koers leek af te wijken, maar toch op het geplande moment landde. Hier de beelden van de landing, als je ’t gemist hebt:

@HollandSpaceCen, bedankt voor het organiseren van de tweetup, @timmermansr, @tjaap en @AtlantisSTS_135 het was leuk met jullie kennis gemaakt te hebben.

Naar Holland Space Center voor de Atlantis-landing Tweetup

Credit: Holland Space Center

Straks om 11.57 uur Nederlandse tijd zal voor de allerlaatste keer een Space Shuttle op aarde landen, de Atlantis. Na de dertiendaagse missie STS-135 zal commandant Chris Ferguson de Atlantis in Florida ‘aan wal’ zetten. De weersberichten in Florida zien er goed uit, dus de verwachting is niet dat uitgeweken hoeft te worden naar Californië. Samen met collega astroblogger Jan Brandt ga ik naar Mijdrecht, waar in het Holland Space Center een gezamenlijke bijeenkomst wordt georganiseerd om samen de landing te bekijken. Een tweetup, zoals dat tegenwoordig schijnt te heten. Daarvandaan zal vast menig tweet de wereld in worden gestuurd. Afijn, vandaag wordt met de landing van de Atlantis een historische mijlpaal geschreven, waarmee een einde komt aan een periode van dertig jaar vliegen met de Space Shuttle. Een periode die begon op 12 april 1981, toen de Columbia voor de allereerste missie werd gelanceerd. Ik kom daar later nog wel op terug. Tot tweets!

Het Picosat gedicht, voorgedragen door Atlantis’ astronaut Rex Walheim

Credit: NASA

Vandaag is vanuit de laadruimte van Space Shuttle Atlantis voor de allerlaatste keer een satelliet ‘gelanceerd’. Nou ja, gelanceerd is een vreemd woord eigenlijk, met een soort veermechanisme wordt zo’n satelliet de ruimte in geschoten. Het gaat om een kleine satelliet – de PicoSat heet ’t – en het was voor de 180e en allerlaatste keer dat een satelliet wordt losgelaten vanuit een space shuttle. Ter gelegenheid van deze bijzondere gebeurtenis droeg Atlantis-astronaut Rex Walheim een gedicht voor:

Deployment PoemOne more satellite takes its place in the sky   The last of many that the shuttle let fly Magellan, Galileo, Hubble, and more   Have sailed beyond her payload bay doorsThere’s still science books, and still more to come   The shuttle’s legacy will live on when her flying is done We wish picosat success, in space where it roams   They can stay up here, but we’re goin’ homeYes soon for the last time we’ll gently touch down   Then celebrate the shuttle with our friends on the ground-Rex Walheim

Snif snif. 🙁 De landing van de Atlantis vindt morgen plaats: om 11:56:58  uur Nederlandse tijd – of één omloop om de aarde verder, om 13:32:55 uur.  NASA Spaceflightforum.

Wat gaat er vooraf aan de landing van de Atlantis?

Credit: NASA


Morgenochtend om 11.56 uur Nederlandse tijd zal Space Shutle Atlantis voor de allerlaatste keer landen. Samen met collega Astroblogger Jan zal ik beelden van die landing bijwonen in het Holland Space Center, waar een soort van Tweetup is georganiseerd. De Atlantis is al losgekoppeld van het ISS en ik heb even op een rijtje gezet wat er in de uren voorafgaande aan de landing allemaal gebeurt:

Tijd vóór de landingWat gebeurt er?
1,5 uurDe stuurraketjes van het reaction control system (RCS) worden na het "go for de-orbit burn" aangezet. Afhankelijk van het weer wordt gekozen voor een landing in Kennedy Space Center in Florida (voorkeur) of Edwards Air Force Base in Californië,
1 uurDe de-orbit burn duurt 2,5 minuten en vertraagt de Atlantis met 122 km/minuut. Door de RCS gaat de neus van de shuttle 40 graden omhoog, zodat z'n hitteschild (buikkant) naar de atmosfeer is gekeerd.
30 minutenDe Atlantis is nog 8000 km van de landingsplaats verwijderd. Z'n snelheid is 28.000 km/uur en de wrijvingstemperatuur van de atmosfeer stijgt tot soms 1650 graden C. De 27.000 keramische tegels op de buik van de Atlantis vangen die hitte op.
20 minutenHet gevaarlijkste deel van de terugreis. Normaal is radioverkeer nu onmogelijk, maar dankzij een 'open raam' bij de staart van de Atlantis kunnen via het Tracking and Data Relay Satellite System nog signalen worden ontvangen.
4 minutenDe Atantis komt nu boven Florida. Twee supersonische knallen zijn hoorbaar. De shuttle heeft een 'duik' die zeven keer steiler is dan die van een gewoon vliegtuig.
15-30 secondenDe Atlantis daalt twintig keer zo snel in hoogte als een vliegtuig. Met 350 km/uur gaat 'ie op de landingsbaan af.
0Landing! Zodra Commandant Chris Ferguson over the radio roept "wheels stopped" is 't definitief afgelopen. Snif snif 🙁

Bron: Planetary Society.