Enorme krater op Pluto ontdekt?

Credit: NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute

Op recente opnames van New Horizons, die over twee weken langs Pluto zal vliegen, is een nogal opvallende structuur zichtbaar op de ex-planeet. Het lijkt namelijk alsof Pluto een gigantische inslagkrater heeft! Dit zou natuurlijk eigenlijk een contrast-effect kunnen zijn, of (nog erger) het gevolg van over-bewerken, maar toegegeven: het doet erg denken aan de (met schaduwen gevulde) inslagkraters op onze maan. Bovendien is de krater ook op eerdere opnames zichtbaar. Als het inderdaad een krater is, dan heeft-ie een disproportionele grootte ten opzichte van de omvang van Pluto.

Het geheel doet denken aan de 400 kilometer grote Saturnusmaan Mimas en z’n 130 kilometer grote Herschel-krater. Berekeningen hebben uitgewezen dat Mimas bijna aan stukken is geblazen door de inslag waarbij de krater is ontstaan en dat zou ook heel goed bij Pluto het geval kunnen zijn. Als de structuur op Pluto inderdaad een krater is, dan kunnen we aan de kant van Pluto tegenover de krater gigantische scheuren in het oppervlak verwachten.

Credit: NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute

Natuurlijk houdt New Horizons niet alleen Pluto in de gaten, maar ook z’n grootste maan Charon. Ook hierbij is een ontdekking verricht: de noordpool van Charon lijkt namelijk een aardedonkere kleur te hebben en aangezien poolkappen vaak juist helder en ijzig zijn, wordt de noordpool van Charon een “anti-ijskap” genoemd.

Over ijs gesproken, op bovenstaande opname is een soort heldere richel zichtbaar op Pluto. Deze bestaat wellicht uit stikstofijs dat condenseert vanuit de ijle dampkring van Pluto, aangezien de afstand tussen de dwergplaneet en de zon weer langzaam aan het toenemen is. Stikstofijs condenseert natuurlijk niet zomaar: de temperatuur moet daarvoor onder de -210 graden Celsius liggen! Brrr….dat weer eens wat anders dan een hittegolf 😛

Bron: Universe Today

Alle grote inslagkraters op aarde zijn bekend

De meer dan 10 kilometer grote kratermeren Clearwater West en East in Canada. Kraters van dit formaat zullen op aarde waarschijnlijk niet meer ontdekt worden. Credit: NASA Earth Observatory.

Er wachten op aarde geen grote inslagkraters meer op ontdekking. Dat zeggen aardwetenschappers van de universiteit van Freiburg. De onderzoekers hebben schattingen van de frequentie waarmee planetoïden inslaan op aarde gecombineerd met de snelheid waarmee de erosie door wind en water haar werk doet. Vervolgens hebben ze de daaruit afgeleide kraterverdeling vergeleken met wat werkelijk wordt waargenomen. De conclusie: alle kraters met een middellijn groter dan zes kilometer zijn opgespoord.Heel erg verrassend is die conclusie overigens niet, want ondanks steeds betere zoekmethoden, waarbij onder meer gebruik wordt gemaakt van aardobservatiesatellieten, worden de afgelopen jaren steeds minder nieuwe kraters ontdekt. Helemaal hopeloos hoeft de kraterjacht overigens niet te zijn. Want de theoretische kraterdistributie laat zien dat er nog ongeveer 350 kraters met afmetingen van 250 meter tot 6 kilometer op ontdekking wachten. Inslagkraters op aarde worden – naar geologische maatstaven – al snel uitgewist door erosie en tektonische processen. Dat verklaart waarom er tot nu toe pas 128 zijn opgespoord. De planeet Mars, die een veel ijlere dampkring heeft en geologisch veel minder actief is, is bezaaid met meer dan 300.000 kraters. Op de atmosfeerloze maan loopt het aantal zelfs in de miljoenen. Bron: Astronomie.nl

Mars heeft er een inslagkrater bij gekregen

Mars is bezaaid met inslagkraters, waarvan de meeste zeer oud zijn. Bovenstaande krater is echter slechts twee jaar oud – da’s in kosmische termen een paar seconden geleden. De krater is gefotografeerd door de Mars Reconnaissance Orbiter, die sinds 2006 rondjes draait om de Rode Planeet. De ruimtesonde is uitgerust met een hele rits geavanceerde apparatuur, waaronder de Context Camera. E

Ruimtesonde telt inslagkraters op Mars

Credit: NASA/JPL-Caltech/MSSS/Univ. of Arizona

De planeet Mars wordt jaarlijks getroffen door meer dan tweehonderd kleine asteroïden en brokstukken van kometen. Dat blijkt uit een inventarisatie van recent gevormde inslagkraters op het oppervlak van de Rode Planeet. Onderzoekers hebben gebruik gemaakt van het beeldarchief dat NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter de afgelopen zeven jaar heeft opgebouwd, om 248 kleine inslagkraters te ontdekken die minder dan tien jaar geleden moeten zijn ontstaan. De geschatte inslagfrequentie van 200 per jaar is gebaseerd op een systematische verkenning van het Marsoppervlak. De verse kraters zijn gevormd door objecten die doorgaans niet veel groter zijn dan één of twee meter – ongeveer tien keer zo klein als de meteoroïde die in februari boven Rusland ontplofte. Brokstukken van deze grootte zijn te klein om het aardoppervlak te bereiken: ze vallen al tijdens hun tocht door de dichte aardatmosfeer uiteen. De ijle Marsatmosfeer kan echter niet voorkomen dat ze kraters slaan. Dankzij het nieuwe onderzoek is de inslagfrequentie op Mars nu beter bekend dan die van de andere leden van ons zonnestelsel. Eerdere schattingen, gebaseerd op onderzoek van maankraters, vielen nog drie tot tien keer zo hoog uit. Bron: Astronieuws.nl.

Duinen en hydrazine verhinderen bezoek van Curiosity aan zelfgecreëerde kraters

Tijdens de afdaling van Marsrover Curiosity door de ijle atmosfeer van Mars afgelopen maandagochtend werden zes 25 kg zware ballistische projectielen losgelaten, net voor het moment dat de parachute van de Curiosity zou openen. Die projectielen waren van wolfraam gemaakt, het metaal dat we het beste kennen van het gloeidraadje in gloeilampen. Op foto’s gemaakt op 7 augustus j.l. met de High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) heeft men de zes inslagkraters van de projectielen teruggevonden, ruim 12 km verwijderd van de plek waar de Curiosity is geland.

Credit: NASA/JPL-Caltech/University of Arizona/MSSS

De bedoeling van de bewuste vorming van de zes inslagkraters was om er met de Curiosity heen te rijden en dan de ‘verse’ kraters te onderzoeken, zodat direct zichtbaar zou zijn wat er wat dieper onder de oppervlakte van Mars is. Curiosity heeft uiteraard apparatuur aan boord om te graven en te boren, maar het zou een stuk gemakkelijker zijn om eerst te starten met kunstmatig gecreëerde kraters. Er is echter één probleem: tussen de Curiosity en de vijf kraters bevindt zich een groot duinengebied en het zou een grote omweg voor de Marsrover betekenen om de kraters te bereiken. De Curiosity zou op zich wel door duinen kunnen rijden – daar is flink op getest – maar het betekent een risico dat men nu liever niet wil nemen. Op de afbeelding hieronder zie je de landingsplek van Curiosity.

Credit: NASA/JPL-Caltech/University of Arizona/MSSS

Met de blauwe stippen is de van tevoren berekende inslag van de zes projectielen aangegeven, de pijltjes wijzen op de daadwerkelijke plek. Het rode kruis is waar de Curiosity is geland. Het diagonaal lopende gebied is het duinengebied.

Dan maar een bezoekje aan de inslagkrater van de Skycrane?

Credit: NASA/JPL-Caltech/University of Arizona/MSSS

Je zou natuurlijk in overweging kunnen nemen dat de Curiosity een bezoek brengt aan de krater, die veroorzaakt is door de inslag van de Skycrane, de luchtkraan waarmee de Curiosity op spectaculaire wijze op de Marsbodem is getakeld. Foto’s laten zien dat die Skycrane 620 meter verderop neerkwam, dus veel dichterbij dan dan de vijf inslagkraters van de wolfraam-projectielen. Sterker nog, de Curiosity heeft de inslag van de Skycrane zelfs gefotografeerd, zoals blijkt uit deze foto:

Het is een wazige foto, gemaakt met een Hazard-Avoidance camera, die z’n stofkap nog voor zich had. Waar het om gaat is dat kleine pluimpje aan de horizon van Mars, een stukje onder die witte vlek. Dat is hoogstwaarschijnlijk de stofpluim van de inslag van de Curiosity. Drie kwartier later nam de HazCam in dezelfde richting opnieuw een foto en daarop was de pluim verdwenen. Afijn, waarom gaat de Curiosity daar dan niet heenrijden om deze verse ‘skycrane-krater te bestuderen? Welnu, dit keer is het geen duinengebied dat dwars is, maar hydrazine. Huh, hydrazine? Yep, da’s de brandstof van de motoren van de skycrane,  een gevaarlijk spulletje. Er zou nog hydrazine in de restanten van de Skycrane kunnen zitten en bij de inslagkrater zouden gassen met hydrazine kunnen hangen. Ook hier wil men geen risico’s lopen, bijvoorbeeld op besmetting van de instrumenten aan boord van de Curiosity met een flinke portie hydrazine. Hieronder nog een video, waarin wordt ingegaan op de vondst van de vijf inslagkraters.

Bron: Coalition for Space Exploration + Space.com.