Interstellaire kometen zoals Borisov zijn wellicht helemaal niet zo zeldzaam

Komeet Borisov. Credit: NASA, ESA and D. Jewitt (UCLA)

In 2019 werd 2I/Borisov ontdekt, na 1I/2017 U1 (‘Oumuamua) het tweede interstellaire object dat van buiten het zonnestelsel ons zonnestelsel was binnengevlogen. Van Oumuamua weten we nog steeds niet exact wat het voor een object was, maar van Borisov is wel bekend dat het om een komeet gaat, een interstellaire komeet dus, eentje die met een snelheid van 177.000 km/u door ons zonnestelsel raast. Als de enige interstellaire komeet in twee jaar zou je denken dat ze zeldzaam zijn. Maar een recent onderzoek door Amir Siraj en Avi Loeb (Center for Astrophysics | Harvard & Smithsonian) laat zien dat ze mogelijk in veel grotere getale het zonnestelsel doorkruisen. Volgens dit tweetal (dat we met allerlei gewaagde ideeën vaker op de Astroblogs zijn tegengekomen) zitten er in de Oortwolk aan de verre rand van het zonnestelsel mogelijk meer interstellaire komeetkernen dan ‘inheemse’ komeetkernen. De berekeningen baseren ze enkel op de baan van komeet Borisov, dus er zitten heel wat onzekerheden in de uitkomsten, maar zelfs met die onzekerheden rekening gehouden denken ze dat er nog steeds meer kometen van buiten in de Oortwolk zitten dan eigen kometen. Probleem is dat die ijskoude komeetkernen in de Oortwolk – welke pakweg 300 miljard tot 160 biljoen km van de zon verwijderd is – niet te zien zijn omdat ze zo ver weg staan en weinig licht geven. Wellicht dat er dichter bij de zon kometen én ook planetoïden zijn, waarvan we dachten dat ze tot ons eigen zonnestelsel behoren, maar die in werkelijkheid interstellaire zijn. Die hebben we dan tot nu toe gewoon niet als zodanig herkend. Met toekomstige telescopen zoals het Vera C. Rubin Observatorium (te lanceren ergens in 2022) en de Transneptunian Automated Occultation Survey (TAOS II, mogelijk dit jaar al actief) hoopt men meer interstellaire objecten te kunnen identificeren. Hier het vakartikel van Siraj en Loeb, verschenen in de Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters (2021). Bron: Phys.org.

Eerste interstellaire komeet is mogelijk de meest ongerepte die ooit is gevonden

Opname van de interstellaire komeet 2I/Borisov, vastgelegd met de VLT. Credit:
ESO/O. Hainaut

Nieuwe waarnemingen met de Very Large Telescope (VLT) van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO) wijzen erop dat de komeet 2I/Borisov – de tweede en meest recente interstellaire bezoeker aan ons zonnestelsel – een van de meest ongerepte is die ooit is waargenomen. Astronomen vermoeden dat de komeet hoogstwaarschijnlijk nooit eerder in de buurt van een ster is geweest en een onverstoord overblijfsel was van de wolk van gas en stof waaruit hij is ontstaan.

2I/Borisov werd in augustus 2019 ontdekt door amateur-astronoom Gennady Borisov, en een paar weken later bleek dat het object van ver buiten ons zonnestelsel afkomstig moest zijn. ‘2I/Borisov zou wel eens de eerste echt maagdelijke komeet kunnen zijn die ooit is waargenomen’, zegt Stefano Bagnulo van de Armagh Sterrenwacht en Planetarium in Noord-Ierland (VK), die leiding gaf aan nieuw onderzoek waarvan de resultaten vandaag in Nature Communications zijn gepubliceerd. Het onderzoeksteam denkt dat de komeet, tot aan zijn vlucht langs de zon in 2019, nooit in de buurt van een ster was geweest.

Bagnulo en zijn collega’s gebruikten het FORS2-instrument van ESO’s VLT, in het noorden van Chili, om 2I/Borisov nauwgezet te onderzoeken met behulp van een techniek die polarimetrie [1]Polarimetrie is een techniek waarmee de polarisatie van licht wordt gemeten. Licht raakt bijvoorbeeld gepolariseerd wanneer het door bepaald materiaal heen gaat, zoals de glazen van een polariserende … Continue reading heet. Omdat deze techniek vaak wordt gebruikt bij het onderzoek van kometen en andere kleine hemellichamen in ons zonnestelsel, kon het team de interstellaire bezoeker vervolgens vergelijken met onze lokale kometen.

Artistieke impressie van het oppervlak van de interstellaire komeet 2I/Borisov. Credit:
ESO/M. Kormesser

De astronomen ontdekten dat de polarimetrische eigenschappen van 2I/Borisov duidelijk afwijken van die van de kometen in ons eigen zonnestelsel, met uitzondering van Hale-Bopp. Komeet Hale-Bopp trok eind jaren 90 van de vorige eeuw veel aandacht, omdat hij gemakkelijk te zien was met het blote oog, en ook omdat hij een van de meest ongerepte kometen was die astronomen ooit hadden gezien. Vermoed wordt dat Hale-Bopp voor zijn meest recente passage pas één keer eerder in de buurt van de zon was geweest en daardoor nog maar nauwelijks was aangetast door de zonnewind en -straling. Daardoor vertoont zijn samenstelling sterke overeenkomsten met de wolk van gas en stof waaruit hij – en de rest van het zonnestelsel – ongeveer 4,5 miljard jaar geleden is ontstaan.

Door de polarisatie en de kleur van 2I/Borisov te analyseren, om zo meer te weten te komen over zijn samenstelling, is het onderzoeksteam nu tot de conclusie gekomen dat deze komeet nog maagdelijker is dan Hale-Bopp. Dit betekent dat hij de onaangetaste signaturen met zich draagt van de wolk van gas en stof waaruit hij is ontstaan.

‘Het feit dat de twee kometen opvallende overeenkomsten vertonen, wijst erop dat de omgeving waar 2I/Borisov vandaan komt qua samenstelling niet erg verschilt van het vroege zonnestelsel,’ zegt medeauteur Alberto Cellino van de Astrofysische Sterrenwacht van Torino – onderdeel van het Nationale Instituut voor Astrofysica (INAF), Italië.

Olivier Hainaut, een astronoom bij ESO in Duitsland die kometen en andere kleine objecten die de aarde dicht kunnen naderen onderzoekt, maar zelf niet bij dit onderzoek betrokken was, valt Cellino bij. ‘De conclusie dat 2I/Borisov anders is dan andere kometen, met uitzondering van Hale-Bopp, staat als een huis,’ zegt hij. ‘Het is heel aannemelijk dat ze onder sterk vergelijkbare omstandigheden zijn ontstaan.’

Artistieke impressie van het oppervlak van de interstellaire komeet 2I/Borisov (close-up). Credit:
ESO/M. Kormesser

‘Het opduiken van 2I/Borisov uit de interstellaire ruimte gaf ons de unieke gelegenheid om de samenstelling te onderzoeken van een komeet die uit een ander planetenstelsel afkomstig is, en te onderzoeken of het materiaal dat deze komeet verliest in welk opzicht dan ook afwijkt van dat van onze ‘inheemse’ kometen,’ legt Ludmilla Kolokolova van de Universiteit van Maryland (VS), die wel bij het in Nature Communications gepubliceerde onderzoek betrokken was, uit.

Bagnulo hoopt dat astronomen voor het einde van dit decennium nog een betere kans krijgen om een interstellaire komeet te onderzoeken. ‘ESA is van plan om in 2029 een ruimtesonde te lanceren die een volgend interstellair object zou kunnen bereiken, mits het een geschikte koers volgt,’ zegt hij, verwijzend naar een komende missie van het Europese ruimteagentschap ESA.

Een voorgeschiedenis gehuld in stof

Zelfs zonder ruimtemissie kunnen astronomen, met behulp van de vele telescopen op aarde, meer inzicht krijgen in de diverse eigenschappen van interstellaire kometen zoals 2I/Borisov. ‘Stel je eens voor hoeveel geluk we hadden dat een komeet uit een planetenstelsel lichtjaren hiervandaan bij toeval bij ons kwam buurten,’ zegt Bin Yang, ESO-astronoom in Chili, die de tocht van 2I/Borisov door ons zonnestelsel eveneens aangreep om deze geheimzinnige komeet te onderzoeken. De resultaten van haar team zijn gepubliceerd in Nature Astronomy.

Yang en haar team gebruikten gegevens van de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), waarin ESO partner is, en van ESO’s VLT om de stofdeeltjes van 2I/Borisov te onderzoeken en zo meer te weten te komen over het thuisstelsel van de komeet.

Ze ontdekten dat de coma van 2I/Borisov – het omhulsel van stof rond de kern van komeet – compacte gruisdeeltjes van minstens een millimeter groot bevat. Daarnaast stelden zij vast dat de verhouding tussen de hoeveelheden koolstofmonoxide en water in de komeet drastisch veranderde tijdens diens nadering van de zon. Het team, waar ook Olivier Hainaut deel van uitmaakt, zegt dat dit erop wijst dat de komeet uit materialen bestaat die op verschillende plekken in diens planetenstelsel zijn gevormd.

De waarnemingen van Yang en haar team doen vermoeden dat er in het thuisstelsel van 2I/Borisov vermenging heeft plaatsgevonden tussen materie uit de omgeving van zijn ster en materie verder daarvandaan. Mogelijk is deze vermenging veroorzaakt door grote gasplaneten die met hun sterke zwaartekracht de materie in het stelsel in beroering hebben gebracht. Astronomen denken dat iets soortgelijks zich ook vroeg in de geschiedenis van ons eigen zonnestelsel heeft afgespeeld.

Hoewel 2I/Borisov de eerste interstellaire komeet was die onze zon passeerde, was hij niet de eerste interstellaire bezoeker. Het eerste interstellaire object dat tijdens een bezoek aan ons zonnestelsel is waargenomen, en in 2017 eveneens met ESO’s VLT is waargenomen, was ‘Oumuamua. ‘Oumuamua werd aanvankelijk als komeet geclassificeerd, maar omdat hij geen coma vertoonde wordt hij inmiddels als een planetoïde beschouwd.

Vakartikelen

De resultaten van het onderzoek dat in het eerste deel van dit persbericht aan bod komt zijn te vinden in het artikel ‘Unusual polarimetric properties for interstellar comet 2I/Borisov’ dat in Nature Communications verschijnt (doi: 10.1038/s41467-021-22000-x). Het tweede deel van het persbericht heeft betrekking op het onderzoek ‘Compact pebbles and the evolution of volatiles in the interstellar comet 2I/Borisov’ dat in Nature Astronomy verschijnt (doi: 10.1038/s41550-021-01336-w).

Bron: ESO.

References[+]

References
1 Polarimetrie is een techniek waarmee de polarisatie van licht wordt gemeten. Licht raakt bijvoorbeeld gepolariseerd wanneer het door bepaald materiaal heen gaat, zoals de glazen van een polariserende zonnebril of het stof van een komeet. Door de eigenschappen te onderzoeken van zonlicht dat door kometenstof is gepolariseerd, kunnen wetenschappers inzicht krijgen in de fysische en chemische eigenschappen van kometen.

Ieder jaar vliegen zo’n zeven interstellaire objecten door het binnenste deel van het zonnestelsel

Impressie van 2I/Borisov. Credit: NRAO/AUI/NSF, S. Dagnello.

In 2017 werd het allereerste interstellaire object (ISO) ontdekt, 1I/2017 U1 of ‘Oumuamua, twee jaar later gevolgd door 2I/Borisov. Die twee objecten in nog geen vier jaar tijd die vanuit de interstellaire ruimte een eenmalige passage door de binnenste delen van het zonnestelsel maakten. Dat roept natuurlijk de vraag op hoe vaak dit gebeurt dat er ISO’s door het zonnestelsel vliegen. Onderzoekers van het Initiative for Interstellar Studies (i4is) onder leiding van Marshall Eubanks hebben zich op die vraag gestort en in dit vakartikel komen ze met het antwoord: ieder jaar vliegen er gemiddeld zo’n zeven op planetoïden lijkende ISO’s door de binnenste delen van het zonnestelsel. Dat betekent dat er potentieel veel objecten van buiten het zonnestelsel onze kant uit vliegen, die bestudeerd zouden kunnen worden door interplanetaire missies. Dat maakt het dan mogelijk om van nabij zo’n bezoeker van buiten het zonnestelsel nader te bestuderen. Eén zo’n voorgestelde missie is project Lyra, dat al in 2017 opgezet werd naar aanleiding van de passage van ‘Oumuamua. Ook de ESA heeft zo’n plan en wel de Comet Interceptor mission, die ergens in 2029 naar een langperiodieke komeet moet reizen. Om zo’n missie kans van slagen te geven moet de ISO ver vantevoren al waargenomen worden om de missie daarheen mogelijk te maken.

impressie van ‘Oumuamua. Credit: ESA/Hubble, NASA, ESO, M. Kornmesser

Om de hoeveelheid passerende ISO’s te berekenen hanteerden Eubanks en z’n team het zogeheten ‘local standard of rest (LSR), dat is de gemiddelde beweging van het stof, gas en sterren in de Melkweg in de buurt van de zon. Vervolgens gebruikten ze de gegevens van ‘Oumuamua en 2I/Borisov plus de gegevens van de Gaia ruimtetelescoop van sterbewegingen om een schatting te maken van het aantal ISO’s. Dat leverde op dat er gemiddeld per jaar zon zeven ISO’s door het zonnestelsel vliegen die op planetoïden lijken (á la ‘Oumuamua). De op kometen lijken ISO’s, zoals 2I/Borisov, komen minder vaak langs, eentje per 10 á 20 jaar slechts. De ISO’s zouden ook sneller kunnen gaan dan ‘Oumuamua, die met 26 km/s door het zonnestelsel stoof, alvorens door de één of andere oorzaak nog sneller te gaan. Bron: Phys.org.

Bekende sterrenkundige: “we zijn in 2017 wellicht bezocht door een buitenaardse ruimtesonde”

‘Oumuamua artistieke impressie credits; ESO

Als de wetenschap met bewijs zou komen voor het bezoek van een buitenaarde intelligentie aan ons zonnestelsel, zou dat wereldwijd de krantenkoppen halen. Maar wat als wetenschappers collectief zouden beslissen om dit bewijs te negeren? Deze notie staat centraal in een nieuw boek dat geschreven is door de beroemde sterrenkundige Avi Loeb.

Deze astronoom is zeker geen wappie, maar een zeer gerespecteerd persoon in zijn vakgebied. Zo is Loeb jarenlang hoogleraar astronomie geweest aan de gerenommeerde Harvard-universiteit, heeft hij honderden baanbrekende papers gepubliceerd en heeft hij samengewerkt met bijvoorbeeld Stephen Hawking. Dat betekent dat zijn mening (normaal gesproken) niet achteloos genegeerd zou mogen worden.

Maar waarom denkt hij dat aliens ons bezocht hebben? Wel, herinneren we ons de passage van ‘Oumuamua (“verkenner” in Hawaiiaans) in oktober 2017? Dit was de eerste keer dat de mensheid een object van interstellaire herkomst door het zonnestelsel zag bewegen. De meeste wetenschappers gingen er gemakshalve vanuit dat het een asteroïde zou zijn of wellicht een komeet-achtig object.

Zodra ‘Oumuamua de zon gepasseerd had, gebeurde echter iets vreemds: het object nam op mysterieuze wijze in snelheid toe. Dit zou gemakkelijk verklaard kunnen worden door het uitstoten van gas en puin door een komeet, maar er is geen enkel bewijs gevonden voor dit uitgassen bij ‘Oumuamua. Verder roteerde het object heel merkwaardig en was de helderheid opvallend hoog – bijna alsof het van een reflecterend metaal was gemaakt.

Artist’s impression van de interstellaire planetoïde `Oumuamua. Credit: Credit: ESA/Hubble, NASA, ESO, M. Kornmesser

Om te verklaren wat er heeft plaatsgevonden, zijn astronomen met allerlei theorieën gekomen. Zo zou ‘Oumuamua helemaal van waterstofijs zijn gemaakt, of uiteen zijn gevallen tot een stofwolk. Bijna iedere mogelijke verklaring is gebaseerd op iets nieuws, een fenomeen dat we niet eerder hebben waargenomen. Als dat het geval is, waarom zouden we dan een kunstmatige herkomst niet in overweging nemen?

‘Oumuamua is nooit van dichtbij gefotografeerd, omdat we het object pas op het laatste moment in de gaten kregen. Vervolgens hebben waarnemingen uitgewezen dat slechts twee mogelijke vormen goed passen bij het gedrag en uiterlijk van ‘Oumuamua, namelijk een uitgerekte sigaarvorm of een dunne, ronde pannenkoek. Die eerste vorm is duidelijk het meest populair geweest in de media, maar de tweede vorm zou evengoed passen bij de waarnemingen.

Loeb zegt dus dat ‘Oumuamua een platte pannenkoek is geweest, dat gefungeerd heeft als een zogenaamd lichtzeil. Bovendien is gebleken dat vóór de interactie met het zonnestelsel, ‘Oumuamua ten opzichte van andere sterren heeft stilgestaan. Het is niet zozeer een object dat door het heelal heeft geraasd, maar een object waar het zonnestelsel per ongeluk “tegenaan” is gevlogen. “Wellicht was ‘Oumuamua een soort van boei in het heelal dat geduldig gewacht heeft op aanwijzingen voor een passerende intelligentie en vervolgens geactiveerd is“, aldus de Israëlische wetenschapper.

Allemaal interessant natuurlijk, maar wat vinden de collega’s van Loeb in de sterrenkundige gemeenschap ervan? Nou, die winden er bepaald geen doekjes om. Zo schrijft astrofysicus Ethan Siegel in Forbes dat Avi Loeb “ooit een gerespecteerde wetenschapper is geweest” die nu “de publieke opinie lastigvalt met argumenten die door zijn collega’s zijn afgewezen“. De meeste bekende sterrenkundigen komen met woorden van vergelijkbare strekking.

Avi Loeb laat zich niet uit het veld slaan. Volgens hem bestaat er een “cultuur van pesten” in zijn vakgebied zodra iemand het waagt om buiten de begaande paden te denken. Volgens hem gebeurde iets soortgelijks bij Galileo, die gestraft werd omdat hij het lef had om te beweren dat de aarde niet het centrum van het heelal was. Sterker nog, in vergelijking met gerespecteerde doch speculatieve takken binnen de theoretische natuurkunde, zoals donkere materie en het multiversum, vind Loeb de zoektocht naar buitenaards leven veel minder vergezocht.

Daarom zou Loeb graag een nieuwe tak van sterrenkunde willen introduceren, namelijk “ruimte-archeologie” waarin we gaan zoeken naar biologische of technologische restanten van buitenaardse beschavingen. “Als we bewijs vinden voor een technologie die miljoenen jaren gekost heeft om te ontwikkelen, kunnen we wellicht die technologie veel sneller namaken om de mensheid vooruit te helpen“. Tsja, wie weet….

Wat denken jullie? Heeft Avi Loeb een klap van de molen gehad? Of is de huidige sterrenkundige gemeenschap hopeloos orthodox en genadeloos gemeen als iemand zijn kop boven het maaiveld probeert uit te steken? Hoe dan ook, zijn boek is nu verkrijgbaar.

Nee, ‘Oumuamua is geen ijsberg van waterstof

‘Oumuamua artistieke impressie credits; ESO

In 2017 en 2018 vloog het object 1I/2017 U1 (‘Oumuamua) even door de binnenregionen van ons zonnestelsel, maar inmiddels is ‘ie weer vertrokken en we zullen ‘m ook nooit meer terugzien. De vraag was en is nog steeds wat ‘Oumuamua nou precies was, het allereerste interstellaire object dat van buiten het zonnestelsel kwam en met een snelheid van 315.000 km/u langs ons vloog. Eerst werd gedacht dat ‘t een planetoïde was, maar omdat ‘Oumuamua geen constante snelheid had werd dat idee verlaten. Op een gegeven moment versnelde ‘ie, zo bleek uit waarnemingen, en dat paste meer bij kometen, die door uitstoot van gassen kunnen versnellen. Maar ja, ‘Oumuamua miste wel weer de op koolstof gebaseerde moleculen, die je bij kometen verwacht. En een ruimteschip vol aliens, zoals sommigen gewaagd speculeerden, was het ook niet – we hoorden geen bliepjes en blipjes. Kortom, onduidelijkheid over de ware aarde van ‘Oumuamua. In juni kwamen Greg Laughlin en Darryl Seligman (Yale Universiteit) in dit artikel aan met een nieuw idee: ‘Oumuamua zou bestaan uit moleculair waterstofijs, afkomstig van een ‘giant molecular cloud‘ (GMC), waar de Melkweg vol mee zit en die de geboorteplaatsen van nieuwe sterren en planeten vormen.

W51, een voorbeeld van een GMC, 17.000 lichtjaar van ons vandaag. Hier zou ‘Ouamuamua vandaan kunnen zijn gekomen. Credit: X-ray: NASA/CXC/PSU/L. Townsley et al; Infrared: NASA/JPL-Caltech

De kern van ‘Oumuamua, die zo’n 200 meter in doorsnede is, zou een ijsberg van waterstof (H2) zijn, een ‘hydrogen iceberg’ zoals Laughlin en Seligman het noemen. En als het heelal wemelt van dergelijke H2 ijsbergen dan zou het probleem van de donkere materie wellicht ook gelijk opgelost zijn, want het zou wel eens kunnen zijn dat die kosmische donkere ijsbergen dé ontbrekende materie vormen. Twee vliegen in één klap dus.

Maar amper twee maanden later zeggen twee andere onderzoekers – Thiem Hoang en Avi Loeb (Korea University of Science and Technology, Daejeon resp. Harvard) dat het idee van die ijsberg weer in de prullenbak kan. In hun vakartikel betogen ze dat H2 ijsbergen in GMC’s niet kunnen bestaan, tenzij ze groter dan 5 km zijn. IJsobjecten kleiner dan dat formaat kunnen niet overleven door de warmte van botsingen van gas- en stofdeeltjes in de wolk en door de straling van sterlicht, dat zorgt voor sublimatie van het ijs. Kortom, de vraag blijft staan waaruit ‘Oumuamua nou precies bestaat. Bron: Centauri Dreams.

Hubble heeft de tweede interstellaire komeet 2I/Borisov gefotografeerd

Komeet Borisov, op 12 oktober door Hubble gefotografeerd. Credit: NASA/ESA/D. Jewitt (UCLA))

Met de Hubble ruimtetelescoop is op 12 oktober j.l. de komeet 2I/Borisov gefotografeerd, de tweede interstellaire komeet die ons zonnestelsel passeert. Na komeet 1I/’Oumuamua, die in 2017 een snelle scheervlucht door het binnenste deel van het zonnestelsel maakte, is komeet 2I/Borisov, de tweede komeet die niet afkomstig is uit de Oortwolk van ijskoude komeetkernen aan de buitenzijde van het zonnestelsel, maar die van een andere ster afkomstig is. Hieronder een gelabelde versie van de foto, met een aanduiding voor de grootte van de coma. De komeetkern is te klein om door Hubble te kunnen zien.

Credit: NASA, ESA, and D. Jewitt (UCLA) et al.

De Hubble foto laat zien dat 2I/Borisov er echt als een komeet uitziet, met een wazige coma rondom de kern – ‘Oumuamua daarentegen had met z’n langwerpige vorm en gebrek aan coma géén uiterlijke van een typische komeet, het was meer een langwerpige rots.

Toen Hubble ´m op 12 oktober fotografeerde stond komeet Borisov bijna 420 miljoen km van de aarde vandaan. Op 7 december zal ‘ie z’n perihelium bereiken, da’s het punt dat ‘ie het dichtste bij de zon staat. Dan staat de komeet op twee keer de afstand aarde-zon van de zon, da’s 300 miljoen km. Hij heeft een hyperbolische baan door het zonnestelsel – samen met z’n snelheid hét kenmerk waaraan we kunnen herkennen dat het een interstellaire komeet is – en z’n huidige, zeer hoge snelheid is 177.000 km/u. Halverwege volgend jaar zal ‘ie op pakweg 800 miljoen km van de zon staan, da’s de afstand die Jupiter heeft. In januari wil men opnieuw met Hubble naar 2I/Borisov kijken. Nu al roept ‘ie aan de ene kant vragen op, zoals waarom ‘ie zo verschillend is van ‘Oumuamua, maar ook geruststelling, omdat kennelijk kometen van andere sterren ook kunnen lijken op ‘onze’ kometen. Bron: NASA.

Nieuwe scifi roman The Last Astronaut met prominente rol voor een kunstmatig interstellair object

‘Oumuamua, het eerst waargenomen interstellaire object ooit uit 2017, is een grote inspiratiebron geweest voor het plot van het onlangs verschenen boek The Last Astronaut, juli 2019. Van de hand van thriller schrijver David Wellington, alias D. Nolan Clark, verhaalt het boek over astronaut Sally Jansen die zich staande moet zien te houden tijdens een desastreus verlopen Mars missie. NASA heeft inmiddels al zijn bemande missies tot onbepaalde tijd opgeschort maar Jansen moet door. Inmiddels hebben wetenschappers een interstellair object gedetecteerd wat richting ons zonnestelsel beweegt, 21/2044 D1, en zodra het begint af te remmen realiseren ze zich dat het om een artificieel object gaat. Jansen wordt ingeschakeld om het te ondervangen Lees verder