Het Pentagon richt nieuwe UFO-onderzoeksgroep op

Kirsten Gillibrand is een Amerikaanse senator (NY) voor de democraten die begin november een wijziging voor de nationale defensiewet (NDAA22) indiende voor de oprichting van een ‘Anomaly Surveillance and Resolution Office’ binnen het Amerikaanse ministerie van Defensie (DoD). Recent werd bekend dat het bureau er gaat komen, onder een iets andere naam, de Airborne Object Identification and Management Synchronization Group’. Dit bureau zal de opvolger zijn van het huidige Unidentified Aerial Phenomena Task Force-programma (UAPTF) dat onderdeel is van het Amerikaanse Office of Naval Intelligence. Dit nieuwe bureau zou de bevoegheid krijgen om ‘elk middel, vermogen, bezit of proces’ binnen het DoD en de inlichtingengemeenschap in te zetten om de stand van zaken rondom UFO’s of niet-geïdentificeerde luchtverschijnselen (UAP) te bestuderen. Het amendement (sectie 1652), omvat dat dit nieuwe bureau procedures zou moeten ontwikkelen om de verzameling, rapportage en analyse van UAP-gerelateerde verschijnselen binnen het DoD veel beter te synchroniseren en te standaardiseren dan tot nu toe het geval was. De UAPTF zal per direct overgaan in de nieuwe groep en staat onder leiding van de staatssecretaris van defensie en hoge functionarissen van de inlichtingendiensten. Zie hier een AB met Recap over het UAPTF e.a.

Een “still” uit een openbaar gemaakte video-opname.

Speciale aandacht zou er besteed moeten worden aan potentiële bedreigingen van UAP’s voor de nationale veiligheid, evenals een beoordeling of dergelijke verschijnselen kunnen worden toegeschreven aan buitenlandse tegenstanders. De focus van de groep zal concreet liggen op het luchtruim boven militaire faciliteiten of operatiegebieden. Naast het stroomlijnen en verbeteren van de rapportage, verzameling en analyse van relevante gegevens, zal het wijzigingen aanbevelen in wet- en regelgeving, training, en organisaties. De oprichting van dit bureau komt nadat het Office of the Director of National Intelligence (ODNI) in juni j.l. een UAP-rapport van het UAPTF had uitgebracht. Dit UAP-rapport onderzocht, in opdracht van het Congres, 144 meldingen van UAP’s die vooralsnog onverklaarbaar waren, en dateerden van 2004 en jonger. Het rapport identificeerde de problematiek bij het verzamelen van de data die nodig zijn om de UAP’s te beoordelen en te identificeren, alsmede de problemen die piloten ervaren bij het rapporteren van de UFO-waarnemingen, en de inconsistenties in de rapportagemechnismen.

Het nieuwe opgerichte bureau zou o.a. ook een adviescomité voor lucht- en transmedium zaken bevatten, en in dit orgaan zouden naast deskundigen van NASA ook academici uit het gehele land moeten plaatsnemen. Hoewel wetgevers van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden (of; lagerhuis van het Amerikaans Congres), een soortgelijk bureau hebben voorgesteld, zou de ‘Senaatsversie’ van dit bureau tevens meer frequente openbare rapporten over gevoelige informatie vereisen, zoals of er al dan niet nadelige gezondheidseffecten zijn verbonden aan UAP-waarnemingen en of de regering fysiek materiaal van de ontmoetingen heeft verzameld. Het bureau zou ook samen moeten gaan werken op dit gebied met Amerikaanse bondgenoten om de aard en omvang van UAP’s beter te kunnen beoordelen. Ieder jaar legt het bureau een jaarverslag over zijn bevindingen aan het Congres voor.

In een interview met Politico op woensdag 11 november j.l. beschreef Gillibrand haar motivatie voor het nieuwe kantoor. “Als het technologie is die in het bezit is van tegenstanders of een andere entiteit, moeten we het weten”, aldus Gillibrand en vervolgde: “Onze kop in het zand steken is geen strategie en ook geen acceptabele aanpak.” Haar denkwijze komt overeen met de bevindingen van het enigszins summiere UAP-rapport van het Pentagon deze zomer, dat geen concreet bewijs voor een deel van de UAP’s vond, maar wetgevers en defensie- en inlichtingenfunctionarissen aanmoedigde om de zaak op administratief niveau serieuzer te nemen. “We hebben al heel lang geen toezicht op dit gebied gehad”, voegde Gillibrand eraan toe. “Het aantal hoorzittingen dat ik in tien jaar over dit onderwerp heb gehad, kan ik op één hand tellen. Dat is behoorlijk zorgwekkend gezien de ervaring die onze militairen het afgelopen decennium hebben gehad.” Zie voor achtergrond informatie over AATIP, UAPTF enz. dit artikel op AB. Bronnen: Military.com, FoxNews, Politco

Boekrecensie Sekret Machines: Man ‘De alien als parasiet van de mens?’ (1/2)

Is de mens slechts een instrument in een parasitaire cyclus met aliens? Zit dit scenario voorgeprogrammeerd in ons, in ons DNA bijvoorbeeld, en is aliencontact een expressie van dit scenario? Deze ideëen bevatten de kern van het lijvige boek ‘Sekret Machines; Gods, Man, War’. Het boek is het tweede deel uit de gelijknamige trilogie, samengesteld en uitgegeven door To The Stars Academy of Arts and Science, waarin het UAP/alien-fenomeen m.b.t. wetenschappelijk onderzoek centraal staat. De auteurs zijn TTAAS‘ Tom DeLonge en Peter Levenda. Meer over TTAAS, zie deze AB en een overzicht van blogs over UAP’s zie deze Recap. Met deze blogs ‘De alien als parasiet van de mens?’ en ‘Gray’s anatomie of cyborg?’, wil ik de beladen vraagstukken belichten die het UAP/alien-onderzoek tarten. Voor alles betoogt het boek een multidisciplinaire aanpak van ‘het fenomeen’, en wil het het grote publiek bewegen tot het verlaten van hokjesdenken aangaande deze materie, wat tevens de reden is dat ik deze blogs presenteer. Een brede selectie aan onderzoeksvelden wordt geïntroduceerd – genetica, neurobiologie, psychologie, robotica – en gerelateerd aan het thema. Het boek noopt tot het verlaten van het universele, populaire beeld van een ‘vliegende schotel van onbekende, mogelijk buitenaardse, oorsprong’, het weerspiegelt slechts een fractie van ‘het fenomeen’. ‘Man’ zet helder uiteen, dat er sprake is van een scala aan onverklaarbare verschijnselen waarvan UAP/alien(contact) deel uitmaakt. (De klassieke driedeling ‘close encounters of the 1st, 2nd, en 3rd kind’ ooit door Allen J. Hynek bedacht, vertroebelt het beeld van UAP’s en aliens en staat dieper inzicht in de weg). In één adem wordt naast de empirische wetenschap, ook de ‘rejected knowledge’, kennis m.b.t. telepathie, remote viewing enz. in relatie tot ‘het fenomeen’ behandeld. Onder de noemer ‘paranormale fenomenen’ schuilde deze kennis eeuwenlang bij religieuze instituties, laatstgenoemden (be)- en veroordeelden de ‘lijders’ hieraan. De rol van deze instituties werd gemarginaliseerd, en de psychologie, vulde deels dit vacuüm. Blog 1 gaat in op de problematiek inzake de definitiebepaling van UAP/alien(contact), op ‘alienontvoeringen’ vanwege de direct aantoonbare fysiologische schade bij getroffen personen, alsook de opkomst van de zogenoemde ‘psy-ops’, geïnitieerd door het Amerikaanse militair apparaat na WOII. De politiek-sociaal-culturele context is die van de strijd om de wereldsuprematie, de, vanuit het  perspectief van het vrije westen dreigende communistische regimes, het wetenschappelijk onderzoek na WOII, het verschil in perceptie van religie in diverse politieke systemen, en o.a. taal- en media gerelateerde zaken die invloed hebben op de interpretatie van ‘het fenomeen’.

UFO-vorm wolkendek, credits; wikimedia commons

Sekret Machines definieert UAP’s als volgt: “Het gaat niet alleen om feitelijke waarnemingen – inclusief maar niet beperkt tot foto’s, film, radarsporen, enz., maar soms ook om fysiek contact met de aarde en met mensen op aarde. Het gaat om verschillende vormen van communicatie; schendingen van wat wij verstaan onder fysieke wetten; onmogelijke vormen van voortstuwing; psychologische desoriëntatie bij waarnemers; fysiek trauma voor waarnemers; anomalieën van alle soorten; paranormale gebeurtenissen, waaronder telepathie, telekinese, enz. resulterend in confusie in politieke militaire en industriële sectoren. Dit is een fenomeen dat zich al sinds de vroegste dagen van de opgetekende geschiedenis voordoet, vrijwel zonder noemenswaardige afwijkingen van tijdperk tot tijdperk. Dus om het te karakteriseren als UFO of UAP of vliegende schotels, enz., is hopeloos ontoereikend. In plaats daarvan willen we alle bovenstaande kenmerken en ervaringen onder de enkele rubriek van het ‘fenomeen’ onderbrengen.”

Indeling boek ‘Sekret Machines; Man’, tweeluik blogs, ‘Fight the future’
Het boek ‘Man’ is opgedeeld in drie delen van ieder vijf hoofdstukken en telt 423 bladzijden inclusief inhoud en bibliografie. Deeltitels zijn ‘Genetics and the ET-hypothesis’, ‘Consciousness’ en ‘Human-Machine Symbiosis’. Beladen vraagstukken worden gelanceerd: is DNA, drager van ons erfeljk materiaal, het ontwerp van een onbekende, al dan niet buitenaardse, intelligentie? En heeft zo’n intelligentie DNA al dan niet bewust verspreid o.a. hier op aarde, met de bedoeling het te laten floreren en het uiteindelijk in ‘eigen’ voordeel te gebruiken, m.a.w. is er sprake van een parasitaire relatie? En is dit gebeurd door een ‘EBE‘ (extraterrestrische biologische entiteit) of een ‘sentient machine’ i.d. vertaald als ‘bewustzijnsmachines’? En hoe bepaalt men wat het verschil is tussen deze? En als de mens slechts een met bewustzijn behepte machine is – gecreëerd door zo’n alien entiteit – zijn er personen onder ons die, mogelijk via een mind-control mechanisme, in staat zijn contact te leggen met dit ‘alien’ (zie o.a. het Hills-incident)? Is ‘reverse-engineering’ van dit mechanisme ooit overwogen voor aliencontact? Het boek speculeert ook over ‘alien anti-lichamen’, welke rebellie tegen ongewenste ‘alien-invloed’ zou vormen en betreedt zo, door hiermee een sprong te maken naar rassenleer, het mijnenveld van de eugenetica. Blog 2 stelt aliencontact ervaringen gerelateerd aan telepathie, neurobiologie en quantum mechanica centraal. I.p.v. op DNA-niveau wordt er op atomair niveau gekeken naar de stand van zaken m.b.t. kennis over het bewustzijn en de implicaties voor inzicht in het UAP/alien(contact). Vragen als; waar zetelt het bewustzijn? Evolueert ons bewustzijn verder? En is de vrije wil een mogelijke expressie van ‘rebellie’ tegen aliencontact? worden gesteld. Vervolgens wordt de anatomie van aliens in contactervaringen uitgelicht. Benadrukt wordt de gemene deler, de beschrijving van aliens als uniforme, empathieloze wezens. Deze is dominant, en duidt, aldus het boek, op aliens als ‘sentient machines’. Tenslotte wijst het boek op een mogelijke valkuil m.b.t. geavanceerde technologie. Onze verwoede pogingen tot het bouwen van cyborgs, à la Gray’s anatomie, is nu juist het doel van aliens die in een eindstadium van ontwikkeling staan. Wordt de mens al dan niet bewust gedwongen tot fabricatie van een empathieloze versie van zichzelf? Is dit het geval, aldus ‘Man’, zouden aliens de mens klem zetten in een parasitaire cyclus en ons als machine gebruiken om zelf verder te komen? En is deze staat van door onszelf gecreëerde ‘convergence’, de ‘human-machine symbiosis’ een eindpunt? En noopt dit alles ons tot, zoals de subtitel luidt van de X-filesfilm ‘Fight the future‘?

Één met de goden, grenslijn tussen leven en niet-leven
Het eerste boek ‘Gods‘ exploreerde vermeend aliencontact bij oude culturen. Het stelt dat de drang om wereldwijd beschavingen te laten ontstaan rond(om) architectuur en religieuze teksten die gelinkt waren aan hemelse figuren sterke aanwijzingen voor aliencontact vormen. Boek 2 Man’ daarentegen belicht, aan de hand van voorbeelden, de materie uit wetenschappelijk oogpunt. Gerenommeerde wetenschappers hebben vastgesteld dat er bij de door hen onderzochte aliencontact ervaringen sprake was fysieke en mentale trauma’s veroorzaakt door onverklaarbare fenomenen in de vorm van UAP/aliencontact. Een vooraanstaand Harvard Medical School psychiater prof. John Mack (1926-2004) onderzocht naast het PTSD trauma van het echtpaar Hills ten gevolge van UFO/aliencontact op 20 september 1961, nog honderden andere dergelijke zaken. Mack stelde, en ik citeer: “I would never say, yes, there are aliens taking people. I would say there is a compelling powerful phenomenon here that I can’t account for in any other way that is mysterious.” Psychiater en radioloog Dr. Chris Green onderzocht medische dossiers inzake het Rendlesham Forest UAP-incident in Engeland in december 1980. De conclusies waren verrassend. Verder is de ‘Directed panspermia’-theorie van geneticus en nobelprijswinnaar Francis Crick prominent in dit eerste deel; leidt de kennis over het DNA ons tot dieper inzicht in ‘het fenomeen’? Aldus gaat dit boek en blog, en ik citeer Harry Reid, uitgesproken apologeet van meer UAP-onderzoek en betrokken bij AATIP en TTAAS: This is about science and national security” .

DNA streng deposit photos

De theorie van Francis Crick e.a. waarin DNA mogelijk doelbewust gezaaid hier is op aarde om op een planeet te floreren wordt in ‘Man’ gecombineerd met het idee ‘dat aliens van deze ontwikkeling uiteindelijk profiteren’. Eenmaal gelanceerd in het boek werpt dit idee zijn licht vooruit in de discussie over de grenslijn tussen wat ‘leven’ en ‘niet-leven’ inhoudt. Nu de mens inmiddels zelf op het punt staat een machine naar zijn evenbeeld te creëeren, en, mogelijk in de toekomst m.b.v. AI, zelfs een met bewustzijn behepte machine (ervan uitgaande dat bewustzijn niet het exclusief terrein is van biologische structuren maar ook van geavanceerde machines) en, daar wij onszelf beschouwen als biologische entiteiten, we ons ook af moeten gaan vragen of deze UAP/aliens mogelijk niet slechts EBE’s zijn maar ‘sentient machines’. Zijn de ‘alien figuren uit onze persoonlijke ervaringen, van camera- of radarbeelden, mogelijk creaties van bewustzijnsmachines die hun tijd vooruit zijn? Hieruit spruit voort de vraag of wij, mensen, in de toekomst nog wel onderscheid kunnen maken tussen wel of niet organisch leven? En wat dan, als ‘wij’ geen onderscheid kunnen ontwaren? En kunnen ‘zij’ dit wel? Daarom noopt het boek met name de alienontvoeringszaken te bekijken, de slachtoffers vertonen de tekenen van fysiologisch contact met ‘het fenomeen’ en biedt mogelijk dieper inzicht in de materie dan ooggetuigenverslagen of beelden alleen. Gerespecteerde wetenschappers als Mack en Green, Hal Puthoff e.v.a. bestudeerden deze (neuro)biologische sporen, en het boek stelt, ik citeer: “It’s the ‘Man’ variable in Sekret Machines; it’s the Phenomenon leaving fingerprints at the scene of the crime.”

Interpretatie UFO’s versus de ervaring van ‘het fenomeen’
Toen de as van WOII was neergedaald en de strijd om de politieke wereldsuprematie in volle hevigheid woedde, met o.a. de (atoom)wapenwedloop, de Korea-oorlog, de jacht op de ‘commies’ in de VS als gevolg, worstelde de VS met een storm aan UFO-meldingen. In het kielzog van deze strijd, ontsproten uiterst geheime defensie-projecten als ‘Manhattan’, ‘Vanguard’ en ‘MK-Ultra‘. Er moest met deze UFO-incidenten (met ‘Roswell‘ als bekendste) korte metten gemaakt worden. Het nationale luchtruim was ’the new frontier’, en moest gecontroleerd en verdedigd worden. De USAF werd in 1947 als zelfstandige defensietak opgericht, het publiek moest zich van alles wat zich in het luchtruim afspeelde afzijdig houden. In 1951 werd er op instigatie van de Amerikaanse regering project Sign (later Blue Book) opgericht. Privé UFO-groeperingen werden verboden, BB onderzocht de UFO-meldingen, de meeste werden uitgelegd als weerfenomenen of ballonnen, aliencontact werd afgedaan als hallucinatie, slaapparalyse of jeugdtrauma. Het is daarom dat ‘Man’, aan de hand van enkele bekende voorbeelden, de psychologische, neurologische en effecten t.g.v. UAP/aliencontact van de getroffen personen bespreekt in relatie tot hoe dit opgevat werd door de overheid, wetenschappers en het publiek. Stap voor stap toont het boek, met als eerste voorbeeld het echtpaar Hill, hoe hun zwaar traumatische ervaring met aliencontact afgedaan werd als jeugdtrauma maar uiteindelijk belandt op de professionele snijtafel van gerenommeerd Harvard psychiater professor John Mack. Het Hill-incident plaveide het pad voor een serieuzere en brede aanpak van het UAP/aliencontact fenomeen. Enerzijds was er dus de neiging om vanuit de wetenschap de UAP/aliencontact ervaringen serieuzer te nemen, anderzijds, zo benadrukt het boek, werd dit deels teniet gedaan door de door cultuur bepaalde kaders van taalgebruik, media, enz. los te laten op deze hoog mysterieuze persoonlijke ervaringen, ik citeer: “As we have seen in Sekret Machines; Gods, human beings perceive this Phenomenon in different ways depending on their cultural conditioning but the Phenomenon still exists as an event seperate from normal waking (and sleeping) reality and is perceived accordingly.” De ervaringen rammelen aan de gevestigde sociaal-culturele kaders. En de oorzaak van het zwaar geconditioneerde tegengeluid, aldus de auteurs ligt er deels in dat onze wetenschap de aan het bewustzijn gerelateerde velden als religie en mystiek links laat liggen, de mysterieuze ervaringen worden in ongeschikt jargon uitgedrukt. De Hills spraken terughoudend over hun ervaringen, deden dit in ‘cultuurbesmet’ taalgebruik, maar dit deed niets af aan de ervaring zelf. Een ervaring, even mysterieus, als ‘anders’ dan welke menselijke ervaring ook, ik citeer: “..that there is a ‘heavy consciousness’ aspect to the UFO experience is undeniable. In fact, it would seem that many of those who later claimed an abduction experience were UFO witnesses first, sometimes on the very same day, as in the case of the Hills. This is why it is so difficult to separate the observation of what appear to be very material, very physical aerial craft from the psychological effects they seem to produce in witnesses. This is a unique aspect of the Phenomenon, something that sets it apart from other types of human experiences.” Dit aspect dwingt, aldus het boek, tot het stellen van de wezenlijke vraag: “Is there a context for the alien abductee experience and to what extent is it related to the UFO phenomenon?” en wendt zich daarom tot twee zeer bekende UFO-incidenten waar de fysieke schade ten gevolge van een UAP-encounter onomstotelijk bewezen is.

UFO artistieke impressie credits; Pixabay

Het boek stelt dat tussen het waarnemen van UAP’s en de alienontvoeringen er een ‘intermediair’ type encounter is. UAP-encounters die (neuro)biologische schade veroorzaakten. Juist deze zijn van belang daar ze biologisch tastbaar bewijs aandragen van contact tussen mensen en ‘het fenomeen’. Deze biologische sporen zijn mogelijk veelzeggender dan videomateriaal en ooggetuigenverklaringen, en vormen a.h.w. de ‘vingerafdrukken’ van ‘het fenomeen’. De twee incidenten, Rendlesham Forest (26 en 28 december 1980) en Cash-Landrum (29 december 1980), speelden zich vrijwel gelijktijdig af maar in verschillende delen van de wereld, resp. Woodbridge (GB) en Texas (VS). Tijdens de encounters die door meerdere personen waargenomen werden raakten enkele van hen die nabij de UAP kwamen zeer ernstig gewond. In de nasleep van beide zaken hebben vooraanstaande neurobiologen de medische dossiers (het RF medisch rapport is zeer lang geheim gebleven) onder de loep genomen en deden onthutsende ontdekkingen. De medische schade die o.a. bij USAF Airman 1st class John Burroughs voor een defecte hartklep zorgde, was ontstaan t.g.v. elektromagnetische straling. In beide zaken werd de fysieke schade uiteindelijk t.g.v. een UAP-ontmoeting  gerapporteerd. De RF-rechtszaak leidde tot een ‘Catch-22‘ situatie voor het leger; dit kwam erop neer dat het leger wel moest toegeven dat de schade niet van hun militaire apparaten kwam, maar veroorzaakt werd door een UAP. Ook in de Cash-Landrum zaak werd geconcludeerd dat de schade aan de familie niet veroorzaakt was door een toestel of wapen van het leger maar door een UAP.

Nieuwe voedingsbodem voor speculaties, aliencontact
Nadat project Blue Book in 1969 met het Condon-rapport afgesloten werd, ontstond er in de VS een nieuwe voedingsbodem voor wilde speculaties rondom UAP’s en alienontvoeringen. Het boek stelt dat als zijeffect van geo-politieke spanningen (Vietnam-oorlog), corruptie (Watergate), en de kernwapenwedloop er sluipenderwijs een soort venijnige cocktail ontstond waarin ‘het fenomeen’ gerelateerd werd aan afschrikwekkende, duivelse praktijken. Gelardeerd met deze vleug overgebleven religieuze hysterie – als restant van eeuwenlange oppermachtige godsdienstige invloeden – en gretig gevoed door een groot aanbod aan film- en tv-producties waarin thema’s als exorcisme, enz. centraal stonden neigde een vertroebeld beeld te ontstaan van de UAP/alien ervaringen van de slachtoffers. Het boek benadrukt dat juist in deze chaotische en gespannen politieke context met name het ‘angstaspect’ a.h.w. oplicht en mensen extra bevattelijk maakt voor een psychologisch fenomeen, ooit gedefinieerd door psychiater Carl Jung, dat het ‘acausal connecting principle’ genoemd wordt; mensen zijn altijd in staat geweest om relaties op te zetten tussen fenomenen die ogenschijnljk niet bestaan in een Newtoniaans wereldbeeld. Men ‘fabriceert’ verbanden en betekenis, en zo interpreteren we de wereld om ons heen, UFO’s zijn een voorbeeld hoe we onze realiteit interpreteren. De verbeelding neemt een enorme loop, en zo ging het ook met deze materie, er werd naar hartelust geïnterpreteerd en gespeculeerd. Het publiek moest, zonder toegang tot geheime dossiers, wel zijn toevlucht nemen tot eigen interpretatie. Hieruit ontsproten revelaties als de ‘hybride alien-mens‘, holografische projecties en implantaten door aliens gezet, enz. Echter, en ik citeer: “Basically speaking, a UFO is nothing more than a machine that appears and disappears according lo laws an motivations that are unknown to us; a sekret machine.” Dit alles stond solide onderzoek naar ‘het fenomeen’ in de weg.

Mentale deformatiestoornissen ‘DSM’s’ oorzaak UAP’s?
Kortom, in het vrij westen waar geloofsvrijheid heerste, de associatie van aliens met demonen vrij spel had, en de gespannen politieke situatie ’s werelds machtigste natie verdeelde, vielen de UAP/alien ervaringen aan speculatie ten prooi. Met de expansie van lucht- en ruimtevaart verkreeg destijds het luchtruim de hoogste prioriteit, en ‘UFO’ adepten kon men in dit verband niet gebruiken. Een oplossing in dit gecreëerd vacuüm waarin en ik citeer: “Civilian authorities realize, however, that personal experience can be in conflict with – or entirely opposed to- what the state considers ‘reality”, werd gezocht in de psychologie. Naast psycho-analyse, zou men nu ook de mentale gesteldheid gaan meten. Psychologisch onderzoek o.a. in de vorm van ‘DSM-1’ (diagnostic and statistical manual of mental disorders, geïnstigeerd niet vanuit de wetenschap maar vanuit defensie, DoD) moest UFO-ervaringen in harmonie brengen met de ‘sactioned reality of science and state’. Het is het leger dat de wetenschap inzet of iets wel of niet tot de geaccepteerde realiteit behoort. Officieel luidde het devies dat DSM-experimenten noodzakelijk was soldaten voor dienstontwijking te weerhouden. De experimenten namen in de loop van de tijd steeds extremere vormen aan, zie o.a. het MK-Ultra project. Deze DSM-1 werd ingezet voor mind-control, de beheersing van de massa m.b.v. een geaccepteerde vorm van wetenschap. M.b.v. dit objectieve meten van iemands ‘sanity’ konden de UAP/alien verschijningen rustig naar het rijk der fabelen gewezen worden, en personen ‘behept’ met deze ervaringen in de DSM-1 hoek stoppen. Echter de UAP-meldingen bleven binnenstromen, ‘het fenomeen’ rammelt harder aan de kaders van het wetenschappelijk-sociaal geaccepteerde, dan dat de psychologie ze teniet kan doen. De bak met DSM-1 zaken bleek over te lopen, compleet gezonde personen lijden niet collectief aan mentale deformatiestoornissen. Men schoof deze problematiek voor zich uit, en ik citeer: “This relinquishing (afstand doen van) of authority on behalf of trusted instituions may serve a short-term goal, but in the long term it has eroded public confidence in the abilityof the state or its component parts to inform, protest, and defend them” Dit alles zou uiteindelijk de opmaat betekenen voor officieel onderzoek in de vorm van AATIP.

Felix Ziegel, USSR, astronoom, ufo-onderzoeker credits; wikimedia

Nationale veiligheid is breekpunt, leidt o.a. tot AATIP, UAP’s in de Sovjet-Unie
Konden individuen met persoonlijke UAP/alienervaringen die botsten met de ‘gesanctioneerde realiteit’ nog met een ‘DSM-1’ kluitje in het riet gestuurd worden, het DoD had wel degelijk zelf een levensgroot probleem aangaande de UAP-meldingen. De opbloei van lucht- en ruimtevaart moest de veiligheid van het luchtruim waarborgen. En in het kielzog hiervan die van nucleaire wapens en installaties. Ruim voor AATIP geinitieerd werd, werd er reeds uitgebreid gerapporteerd over uitval van deze installaties n.a.v. UAP’s, zowel in de VS als in USSR. De angst die burgers ervaarden n.a.v. UAP/alien(contact) ervaringen was één ding, maar (lucht)defensie was andere koek, en zo ik citeer: “Yes, this is a dangerous phenomenon with the capability of instigating global nuclear concflict. We have to begin a serious study with goal of protecting citizens.” Dit bleek een opmaat naar toekomstig officieel onderzoek van overheidswege, AATIP.  Het is interessant, aldus de auteurs, een vergelijk te maken tussen wat in die tijd als ‘het vrije westen’ bekend stond en de communistisch geleide regimes i.v.m. ‘het fenomeen’. In het westen werd naast de psychologische verklaringen (DSM) ook nog de invloed van religie gevoeld, deels leidde dit bijgeloof en, resulterend in hoon en spot fungeerde dit a.h.w. als censuur richting de slachtoffers van aliencontact. Het was juist in de communistische regimes, waar de antireligieuze wind doorheen waaide, dat UFO/alien-fenomenen ver van  bijgeloof afbleef. En waar alles m.b.t. dit thema in het westen grotendeels het ‘gek’ of ‘bijgeloof’- stempel opgedrukt kreeg, kreeg dat in de USSR geen kans. De tweedeling in dit land m.b.t. dit thema schepte duideljkheid, de Sovjets rapporteerden of natuurlijke fenomenen of raketcomponenten. De overige, onopgeloste 10% werd onder het kopje ‘paranormale fenomenen’ ingedeeld. Het was juist de Sovjet-Unie, die niet geassocieerd wilde worden met het door Amerikaanse defensie bedachte ‘UFO’, die de benaming ‘paranormaal fenomeen’ bedacht. Hierdoor gaf de USSR ruimte dit thema binnen het veld van de ‘rejected knowledge’ te plaatsen, en bleef ver van bijgeloof. Door deze methodische aanpak ging de Sovjet-Unie zo mogelijk nog een stap verder en exploreerde de communicatiemogelijkheden met ‘aliens’, ik citeer: “In fact the presence of UFO’s over Soviet military bases became so well known and to an extent predictable, that methods were developed by the Soviet military to determine whether communication with these objects was possible,” en verder: “So to insist that the Phenomenon is a culturally conditioned hoax is to ignore the evidence,” en “the interpretation of the Phenomenon may very well be the result of prevailing cultural attitudes but the Phenomenon does exist and does challenge the resoucrces of goverments both capitalist and communist.”

Aliens als projectie mensbeeld of autonome wezens?
Het boek stelt dat de problematiek rondom ‘het fenomeen’ deels een gevolg is van de rigide driedeling van Allen Hynek. Deze indeling volstaat niet, en ontaardt veelal in het direct linken van een UFO met ‘little green/gray men’. We projecteren een mens/machine beeld, een eigenbeeld op een mysterieus fenomeen dat mogelijk absoluut niets van doen heeft met hoe en wat wij zelf onder machines verstaan.  We zien ‘ze’ omdat we ‘ze’ wel moeten zien, een UFO als een bewust gecontroleerde machine. We creëeren zo de alien als een ‘liminal figuur‘, opdat onze onze geest zich rond het feit kan werpen dat er een fenomeen bestaat waarvoor geen andere rationele verklaring bestaat, ‘het fenomeen’ wordt geantropomorfiseerd. Stel, aldus het boek, dat we het nu eens omdraaien. Dat, in het licht van het creationisme bezien, – een god die mensen naar zijn evenbeeld ‘maakt’ – het ‘mensenras’ inderdaad eens voor als een machine project voor aliens, behept met micro niveau communicatie (de persoonlijke aliencontact-ervaringen gaan vaak gepaard met communicatie in beelden). En bij deze ervaringen is ook dominant de beschrijving dat aliens deze mensmachine als marionet, als simulacra van autonome wezens, die gefikst moeten worden beziet. De mens als ‘golem‘? (In de Joodse Golem-legende, is dit een creatie met een implantaat voor bescherming). Het is dan omgekeerd, de aliens zijn de ‘actual autonomous beings’? Zij bezitten superieuze eigenschappen en technologie en wij zijn de ‘golems’. De rol van implantaten gaat next-level’,  i.p.v. een trackmechanisme zou het een ‘activitatie van een menswezen’ of ‘controlesysteem’ kunnen zijn. Het waren de gedragswetenschapper John Lilly die reeds in de jaren ’60 bij dieren met ‘remote control’ implantaten experimenteerde en de astronoom en UFO-onderzoeker Jacque Vallée die UFO/aliencontact reeds als een multidisciplinair controlesysteem definieerde. O.a. de CIA experimenteerde tot in extremis met deze materie, van het wissen van geheugen, implantaten, hypnose, drugs (MK-Ultra) i.v.m. UAP/aliencontactproblematiek. De hamvraag, aldus het boek, waar komt al deze kennis vandaan? Is het door de mens opgedane kennis of is het kennis die voortkomt uit contact met ‘het fenomeen’? Kortom, draaide dit alles om ‘reverse engineering’ van alienmateriaal? Was er bij de CIA e.a. slechts sprake van inspiratie door verhalen over alienhybrides enz. of zou de CIA reden gehad hebben deze materie te geloven?

Allen Hynek (l) en collega astronoom en UFO deskundige Jacques Vallee credits; wikipedia

Ray Kurzweil, UAP als manifestatie voor de mens zich te prepareren voor transhumane staat?
Hoe dan ook, of wij ‘geknutselde’ bewustzijnsmachines zijn of geëevolueerde, hier of vanuit elders, biologische entiteiten, we leven inmiddels in een tijdperk waarin meer dan ooit de mens als een ‘machine’ beschouwd wordt waarin je tot op microniveau aan kunt knutselen, om het oneerbiedig uit te drukken. Google Engineering-hoofd, futuroloog en schrijver Ray Kurzweil heeft in de afgelopen jaren bijvoorbeeld breed zijn licht laten schijnen over de mogelijkheden die het component DNA biedt in o.a. de medische wereld. Het is niet dat Kurzweil ooit verwees naar alien implantaten maar dit ‘geknutsel’ aan het DNA, en al de eerdere mind-control projecten, lijken een signaal, en aldus het boek, is het alsof alle wereldwijd talrijke UAP/aliencontact ervaringen neergelegd in de verklaringen, hun licht vooruitwierpen op wat komen gaat, ik citeer: “Instead, one could make the argument that the abductee phenomenon was a visceral manifestion of those same programs, a bleed-through of the secret projects into the fears of the general population.” En vervolgt: “This juxtapostion of emotions is evidence of the type of ‘high strangeness’ that accompanies the Phenomenon, as if human beings are being made to experience a kind of psychological state for which there is no known precedent.”  Is technologie verlichting of de grootst mogelijke spirituele beproeving? En brengt het de mens aan de vooravond van een mentale staat die ongekend is, al dan niet geactiveerd door ‘het fenomeen’? Een fenomeen dat alle familiaire, emotionele gemoedstoestanden overstijgt, maar dat een eigen ruimte en regels creëert.

Cyborg, term bedacht door Nathan Kline, 1960 credits; wikimedia

Rebellie tegen de ‘goden’ die ons maakten
Of ‘het fenomeen’ al dan niet een manifestie is van alien bewustzijnmachines die contact zoeken via bepaalde uitgekozen personen, of anderzijds het resultaat is van CIA-technologie in de vorm van mind-control programma’s die op hun beurt mogelijk weer ‘afgekeken’ zouden kunnen zijn van alientechnologie, er zou, zo stelt ‘Man’, een revolte mogelijk moeten zijn tegen deze beproeving. Net zoals in de oudheid ook de mens het monster/God/? bevocht dat hem gecreëerd had, of in ieder geval ageerde tegen zijn scheppers, de pogingen waren tevergeefs. Maar in de toekomst, op het punt dat er nauwelijks meer onderscheid te maken is tussen een op een natuurlijk manier geëvolueerd wezen of een simulacra of cyborg, openbaart zich bij ons dan een soort superbewustzijn, is er sprake van een evolutie m.b.t. het bewustzijn en is onze vrije wil mogelijk een manifestie van deze rebellie? Het boek stelt en ik citeer: “We were asked to consider that some ethnicities might be carriers of specific genes that were resistant to alien manipulation and that genocide was an alien-inspired or alien-directed program to weed out any potential problems; obstacles to alien control lurking in the human gene pool as it had evolved on our planet.” Als voorbeelden draagt het boek de hybride erwtenplanten van Gregor Mendel aan en de ark van Noach, de meest gewenste exemplaren worden uitverkoren. Het boek betreedt zo het veld van de eugenetica en oppert, wat nu als er genen zijn bijvoorbeeld gelegen in ons junk-DNA die potentieel gevaarlijk voor aliens zouden zijn? M.a.w. wat als de mensheid (of een etniciteit) ‘alien anti-lichamen’ ontwikkelt die onkwetsbaar maken voor wat het ook is dat ‘het fenomeen’ voor ons in petto heeft, een voorbeeld is een ‘alienhybride’ programma. En verder, zou ‘het fenomeen’ reeds maatregelen hebben genomen om te voorkomen dat de mens zich hier meer en meer bewust van wordt. Een maatregel, zo speculeert het boek, die een mechanisme of kracht dat leidt tot een voor de mens soort ‘superbewustzijn’ van deze aanwezigheid, ontregelt. En het boek gaat dan next-level, en stelt dat polarisatie op aarde tussen mensen een opzet is van dit programma dat ‘het fenomeen’ voor ons uitgerold heeft. Alles hoogst speculatief, echter, dienen deze geopperde vraagstukken, zo bendrukt het boek, als aanzet voor verdere studie en multidisciplinair onderzoek.

Alienation
Dit alles heeft tot gevolg aldus het boek dat zich een mogelijke verklaring aandient, dat van de mens als slaaf, al sinds mensenheugenis waren verhalen rond dat de mens gecreëerd is om als slaaf van zijn schepper te dienen. In het boek wordt gesteld dat de mens, op welke manier dan ook hier op aarde terecht gekomen, we een transitie, een overgang hebben doorgemaakt van een stadium waarin we ooit als samenwerken wezens met de ons omringende natuur een eenheid vormden, we zelf scheppers werden, hierbij werd het heersen over de planeet het devies. De wetenschap en technologie gaf ons de middelen daarvoor. En overkomt ons, eender als het Adam en Eva verging, die van gasten in het paradijs, waar ze alles konden nemen behalve één ding, hiervoor gegestraft werden. Dit verklaart volgens het boek het gevoel van ‘vervreemding’, een fundamenteel sentiment, de mens is een ‘gevangene van de realiteit’. Organisch leven mag dan floreren op deze planeet, echter er zijn onnoemelijk veel aspecten aan het leven, geweld, honger, enz. die in veler ogen tot niets dient. De mens lijkt, ook al evolueerde het net als al het andere leven vanuit de Big Bang naar onze huidige staat, een anomalie van de natuur, en leidt aan een psychische conditie van ‘vervreemding’, en stelt: “Our alienation from our surroundings is not the result of our contrary nature as human beings; it is due to something far more profound.”  En mogelijk ligt dit in: “…some genetic memory that has been encoded and retained. Junk DNA perhaps; and like the stone the builders rejected, it may be the cornerstone of our particular temple.”

DNA en ‘directed panspermia’, superbewustzijn
De evolutietheorie van Darwin is in de wetenschap een feitelijk gegeven, er zijn nog enkele missing links betreffende mutaties, speciatie, echter de theorie staat als een huis. Het creationisme leeft bij een steeds kleinere groep en het ‘Intelligent Design’-theorie wordt momenteel verkend. Het was geneticus en nobelprijswinnaar Francis Crick (1916-2004), die, in het bezit van een zeer respectabelel palmares, het zich kon permitteren flink ‘out-of-the-box’ te denken. Het was Crick die stelde dat het leven op aarde mogelijk niet spontaan geëvolueerd was maar met opzet gezaaid, het was de theorie van de ‘directed panspermia’ die Crick opperde. Met collega-geneticus Leslie Orgel onderzocht hij jarenlang hoe een handvol aminozuren leven kon creëeren en in het kielzog hiervan wat de rol van bewustzijn in dit proces was. Zij stelden dat, gezien het uniforme en gestructueerde model van het DNA-molecuul, dat dit molecuul wel ontworpen moest zijn. Het DNA dat het mogelijk maakte dat het leven evolueerde van meer eenvoudige vormen naar zeer complexe vormen noopte Crick ook te bedenken dat ons bewustzijn, net als ons fysiek mogelijk meebeweegt in de evolutie, naar een superbewustzijn. En, zo vroeg Crick zich af, zijn de ‘ontwerpers van DNA’ in het bezit van identiek DNA. De jacht op bewijzen voor deze vorm van panspermie was geopend, maar is nog niet opgehelderd. Support verkreeg de theorie van enkele Russische mathematici die verder zochten in het DNA-molecuul en meer ontdekten over de structuur, ze ontdekten onder meer de zogenoemde start- en stopcodons. Crick concludeerde, ook al is er geen sluitend bewijs, dat de genetische code niet willekeurig geëvolueerd kan zijn.

Lichtzeilsonde Credits; Breakthrough Initiatives

Aliens en ‘ons’ DNA
In het licht bezien dat talloze personen met UAP/aliencontact ervaringen de aliens beschrijven als empathieloze, robotachtige wezens die ogenschijnlijk geen interesse hebben in onze gevoelens maar direct naar het lichaam gaan om te onderzoeken, lijkt dit een soort naadloos te passen in de gedachte die het boek oppert dat aliens parasieten zouden zijn en in de Crick’s panspermie theorie. Wat nu, zo stelt dit deel tenslotte, als, en ik citeer; “What if ’the Others’ own genetic evolution has reached some kind of end stage?” Is er mogelijk sprake van een aliencultuur die aan inteelt lijdt, m.a.w. zien ze zich gedwongen hun DNA een ‘reset’ te moeten bewerkstelligen, aangezien ‘ze’ zelf op een evolutionair dood spoor zitten. Het zijn slechts speculaties, stof tot nieuwe studies, een platform voor verder ondezoek, echter, zo stellen de auteurs, inmiddels staat de mens, al dan niet behept ‘alien’ of natuurlijk geëvolueerd DNA, op het punt met behulp van geavanceerde technieken als CRISPR, zwermen robotsondes naar andere stersystemen (Breakthrough Starshot), zelf ons DNA dieper dan ooit te onderzoeken, te bewerken en dieper dan ooit de ruimte in te brengen. Zijn we originele verspreiders of verspreiden we slechts opnieuw deze fascinerende, ingenieuze bouwstenen van leven, terug naar waar het vandaan komt? In deel 2 behandel ik het UAP/alienfenomeen gerelateerd aan de de thema’s ‘Consciousness’ en Human-Machine Symbiosis’, met als titel ‘Gray’s anatomie of cyborg?’. Bron: Sekret Machines: Gods, Man, War

Niets is wat het lijkt; To the Stars Academy of Arts and Science

Alle UAP-meldingen van het laatste decennium ten spijt, de aandacht die de UAP’s ‘unidentified aerial phenomena’ op de door Amerikaanse marinevliegers gemaakte ATFLIR-video’s ‘Flir1, GoFast en Gimbal’, genereerde de laatste jaren overtrof alles. En nu we aan de vooravond staan van onthullingen uit het UAP-rapport van het Pentagon dat bij de Amerikaanse Senaatsinlichtingencommissie zodra op de mat moet liggen, zie deze Astroblog, wil ik met dit artikel ingaan op de achtergrond en publicatie van deze video’s. Het was namelijk niet zo dat het Pentagon deze, door marinevliegers gemaakte UAP-beelden, in eerste instantie zelf uitgaf, maar het in Las Vegas gevestigde ‘To The Stars Academy of Arts and Science’, een bedrijf dat zichzelf onder meer profileert als UAP-onderzoeks- en infotainment-groep. En in het kielzog van de ophef over de UAP-video’s (plus de begeleidende getuigenissen) is er over de status en aard van TTSA, opgericht in 2017 en gevestigd in Las Vegas, de nodige discussie. Enerzijds presenteert TTSA zich als een groep gepassioneerde UAP-onderzoekers die niets liever wil dan het publiek informeren over dit thema, maar anderzijds wordt TTSA wel gelabeld als een ‘cover up’ overheidsinstantie die het (inter)nationale publiek een rad voor ogen moet draaien. Dus wie of wat is TTSA? Wat is het motief geweest voor oprichting? En hoe komt een startup voor UAP-onderzoek aan financiering? Voor hierop in te gaan wil ik nogmaals benadrukken dat het een feit is dat TTSA’s werk een stortvloed aan positieve bijval ontvangen. De documentaires, waaronder de ‘Unidentified’ (History Channel), werden grif bekeken en de uitgegeven boeken massaal gelezen. Het algemeen beeld van gepassioneerde UAP-onderzoekers die trachten het publiek continu te informeren van alle ontwikkelingen rondom UAP’s stond als een huis. Maar onder het oppervlak kwam er ook een onderstroom van artikelen op gang waarin journalisten zich niet onverdeeld positief of ronduit kritisch uitlieten over TTSA en haar team. ‘Quasi-onderzoek’ of ‘intelligence operation’, als je dieper duikt in TTSA zou het alle kanten op kunnen gaan. In deze Astroblog, opgedeeld in drieën, belicht ik TTSA van meerdere kanten. Eerst komen TTSA en de uitgave van de Marine-video’s aan bod (zie ook deze Recap, AB voor overzicht) vervolgens DeLonge’s idee om via TTSA ‘een nieuwe reputatie voor het militair-industrieel complex’ te bouwen, en tenslotte ‘Don’t mention UFO’s‘, dat de bijzondere wijze waarop TTSA tot stand is gekomen behandelt. Laatstgenoemd bijzonder relaas wordt deels door DeLonge uiteengezet in een interview met de Amerikaanse journalist/interviewer George Knapp maar is ook uitgebreid te lezen in DeLonge´s,Sekret Machines’

Een “still” uit een openbaar gemaakte video-opname.

TTSA, het team en de VAULT/ATFLIR-video’s, Luis Elizondo
TTSA is in 2017 opgericht door Jim Semivan, voormalig inlichtingenambtenaar bij de CIA i.s.m. Tom DeLonge (1975-), van orgine rockmuzikant, Rolling Stone plaatste in 2016 een uitgebreid profiel van DeLonge. Mede-oprichter is Dr. Harold Puthoff (1936- ) electrotechnisch ingenieur, en paranormaal onderzoeker. In een promotievideo, wordt TTSA afgebeeld als ‘bedrijf van algemeen nut’ dat ‘een team van de meest ervaren, verbonden en hartstochtelijk nieuwsgierige geesten van de Amerikaanse inlichtingengemeenschap heeft gemobiliseerd (CIA, DoD), die al jaren werken onder de schaduw van de hoogste geheimhouding.’ TTSA meent dat ‘er voldoende geloofwaardig bewijs is van UAP’s dat aantoont dat er exotische technologieën bestaan die een revolutie teweeg kunnen brengen in de menselijke ervaring.’ Hun doel is ‘om hun expertise en geloofwaardigheid te gebruiken om transformatieve wetenschap en techniek uit de schaduw te halen en samen te werken met wereldburgers om die kennis toe te passen op een manier die de mensheid ten goede komt’, en ‘zonder overheidsbeperkingen’. Het bedrijf heeft enkele divisies, waaronder ruimtevaart, wetenschap en media. De mediatak is ontsproten uit het voormalig bedrijf To the Stars van DeLonge en Puthoff, opgericht in 2010, voor paranormaal onderzoek. Via aandelenuitgiftes en crowdfunding trachtte TTSA geld bij elkaar te krijgen (50 miljoen USD) voor hun activiteiten. Andere huidige (en voormalig) medewerkers zijn topambtenaren van defensie, wetenschappers en inlichtingendiensten, zo zijn er Dr. Norm Kahn (CIA), C. Chris Herndon (topadviseur POTUS) en enkele oud-adviseurs waren Chris Mellon, (DoD, Senaatsinlichtingencommissie), Robert Weiss, voormalig directeur geavanceerde systemen bij Lockheed’s Skunk Works, en Luis Elizondo, (DIA) plus AATIP-projectleider. TTSA is absoluut een belangrijke aanjager gebleken in het nieuw leven inblazen van de publieke verbeelding van UFO’s, door o.a. boeken, TV-series en de ATFLIR/UAP-video’s. Lovend waren de reacties van o.a. Mutual UFO Network en Open Minds, die DeLonge uitriep tot UFO-onderzoeker van het jaar 2017. Toch verklaarde Luis Elizondo ooit aan de nieuwssite Vice: Niemand van ons bij TTSA beschouwt zichzelf als ‘ufoloog’ of onderdeel van de ‘ufologiecultuur’, in feite hebben de meesten van ons een Amerikaanse overheidsachtergrond (zowel Defensie als Intelligentie).” Vice meldde treffend dat het ‘partnerschap van het bedrijf met het Amerikaanse leger zou kunnen betekenen dat het zichzelf ziet als een militaire aannemer‘, maar dat de organisatie ‘zwalkend is tussen kanshebber voor militaire contracten en een UFO-onderzoeksorganisatie’. Elizondo verliet TTSA eind 2020.

AATIP
Het Pentagon heeft veertien jaar geleden in opdracht van het Congres stilletjes een miljoenenprogramma opgezet om UAP’s te onderzoeken, AATIP (2007-2012). De onderzochte UAP’s werden beschreven als toestellen met capaciteiten die veel verder gingen dan aërodynamisch op dat moment mogelijk werden geacht, en geavanceerder leken dan bekende Russische of Chinese toestellen. AATIP, waarvan het bestaan niet geclassificeerd was, werd uitgevoerd met medeweten van een beperkt aantal functionarissen, en was het geesteskind van de toenmalig senaatsleider Harry Reid (D-Nev.) Reid startte AATIP, dat zo’n 22 miljoen USD overheidsgelden verkreeg, deels op aandringen van ruimtevaartpionier en hotelmagnaat Bob Bigelow, een goede bekende van Reid. Bigelow, overheidsaannemer, ontving enkele van de overheidscontracten van AATIP, en heeft de afgelopen jaren openlijk gesproken over zijn mening dat buitenaardse bezoekers de aarde bezochten. Ooit bezat hij de Skinwalker Ranch (Utah), trefpunt voor UFO-adepten. Reid verkreeg steun van politici die bezorgd waren over de nationale veiligheid. AATIP moest o.a. zorg dragen voor UAP-onderzoek met als belangrijkste motivatie dat een buitenlandse mogendheid bijzondere technologieën hadden ontwikkeld die de VS mogelijk bedreigden.” Bijkomstigheid was dat de onthulling van AATIP tevens een geloofwaardheidsboost kon geven aan UFO-theoretici, die reeds langer wezen op openbare verklaringen van militaire en civiele piloten die fenomenen beschrijven die voor de hand liggende verklaringen tarten, en zou de vraag kunnen voeden voor meer transparantie over de reikwijdte en bevindingen van de inspanningen van het Pentagon. AATIP richtte zich o.a. op ‘sci-fi klinkende concepten’ als ‘warp-drives’ en onderzocht inderdaad de UAP-verslagen van piloten, d.m.v. interviews, maar nadat er van een dreigende situatie voor de nationale veiligheid geen sprake bleek, beëindigde het Pentagon AATIP in het tijdsbestek van 2012. Elizondo vertrok enigszins gefrustreerd, nam ontslag bij defensie en sloot zich aan bij TTSA.

AATIP o.l.v. Elizondo, zelf niet onbesproken, beschreef tientallen UAP-getuigenissen, waarin verklaard werd met objecten van doen te hebben die over capaciteiten beschikken die veel verder gaan dan wat, op dat moment, technisch mogelijk werd geacht. Maar naar Elizondo’s mening leek de militaire leiding niet gealarmeerd door de potentiële dreiging, men nam deze objecten niet serieus. “Als een Russische bommenwerper in de buurt van Californië komt, is dat overal in het nieuws”, aldus Elizondo: “Deze [UAP’s] komen in de lucht boven onze faciliteiten. Er gebeurt niets.” Elizondo meende dat “er wel degelijk voldoende geloofwaardig bewijs is van UAP’s dat aantoont dat er exotische technologieën bestaan die een revolutie teweeg kunnen brengen in de menselijke ervaring.” En een enkel detail kwam naar buiten, op een persconferentie voor TTSA verklaarde Elizondo ooit: “Ze [UAP] vertoonden geen openlijke vijandigheid”, en “Maar iets onverklaarbaars wordt altijd als een potentiële bedreiging beschouwd totdat we zeker weten dat dit niet het geval is.”

Elizondo startte zijn campagne bij TTSA door drie VAULT video’s, de bekende ‘Flir1, GoFast en Gimbal’ uit te geven. De ‘Virtual Analytics UAP Learning Tool’ (VAULT), is een openbare database van UFO-waarnemingen, die UFO-meldingen analyseert en authenticatie verstrekt (meeste meldingen zijn verkregen via vrijgegeven overheidsmateriaal). Elizondo’s motief was het ‘licht werpen op AATIP‘. Destijds werd in o.a. het NYT-artikel wel de schijn opgewekt alsof het drietal fragmenten door het Pentagon zelf vrijgegeven waren, zie dit artikel. Maar in 2019 werd pas door het Pentagon de authenticiteit van de video’s bevestigd. En de Amerikaanse regering/DoD ondernam vervolgstappen, er werd meer informatie gegeven, en in 2020 werd bekend dat men geheime congreshoorzittingen organiseerde met de piloten die betrokken waren bij de incidenten, gericht op het begrijpen van potentiële bedreigingen voor vliegers. En eind 2020 werd in navolging van AATIP, de UAPTF opgericht.

Imago TTSA, een ‘nieuwe reputatie’ van het militair-industrieel complex
Tegen dit licht bezien kan het imago van een jong bedrijf, bestaande uit UAP-adepten, die erop gebrand zijn via gedegen onderzoek en transparantie het publiek te informeren zich bij TTSA makkelijk vervormen tot het beeld van activiteitenontplooiing van het kaliber ‘intelligence operation’. De teamleden zijn veelal afkomstig uit overheidsinstanties gelieerd aan het militair-industrieel complex en in het kielzog de inlichtingendiensten. Het publiek was middels de artikelen in de NYT en Politico van 16 december 2017 al warm gemaakt voor grote onthullingen over UAP’s. Wat volgde was een tsunami aan aandacht. De situatie, dat het beeldmateriaal uitgebracht was door TTSA, en niet door het Pentagon, plus dat de verhalen louter van defensiepersoneel kwamen zorgde wel voor de nodige confusie en kritische geluiden maar deze confusie werd toch enigszins ondergesneeuwd. Echter, doken er meer en meer artikelen op die het imago van TTSA in de richting van een strak geregisseerd en gecontroleerd informatieplatform van de overheid of zelfs een ‘psychological operation’ (psyop)’ duwde. Al met al, aldus TheDrive, en dat onderschrijf ik ten stelligste, kan Tom DeLonge’s TTSA een bijzondere startup zijn die zijn niche kennelijk gevonden heeft in UAP-onderzoek, maar doemt tegelijkertijd het beeld op van de Amerikaanse regering i.s.m. het militair-industrieel complex, die achter de schermen een type NGO opzet, die er baat bij heeft de publieke opinie rondom UAP’s dusdanig te bewerken al naar gelang het hun uitkomt. Rogoway van TheDrive verwoordt het m.i. zeer treffend, en stelt: “Let me put this another way, explanations as to why powerful people with deep roots in the U.S. government’s national security apparatus helped Tom fulfill his vision could satisfy the most ardent UFO fanatic, just as they could satisfy the most hardline skeptic. It is literally a choose your own adventure novel in that regard, at least at this point in time.

Officiële bevestiging van de Skunk Works-bijeenkomst met Tom DeLonge
Tom DeLonge heeft van meet af aan gesteld dat hij voor de oprichting van TTSA zijn plannen ontvouwd heeft op een heimelijke bijeenkomst, in een ‘pitch’, op uitnodiging en geregeld via een anoniem gebleven ’tussenpersoon’, bij Lockheed’s Skunk Works, gevestigd in Californië. De site TheDrive/WarZone verkreeg in 2019 een officiële bevestiging van Skunk Works over deze ontmoeting. Skunk Works stelt dat op een werknemersfeest DeLonge uitgenodigd was en daar zijn plannen mocht ontvouwen. In die pitch benadrukte DeLonge, en ik citeer: “The military industrial complex has been painted in a very bad light over the years, with its image being degraded massively within the public sphere, and especially among millennials.” DeLonge trachtte destijds de instanties ervan te overtuigen dat hij deze negatieve beeldvorming kan ombuigen en een nieuwe perceptie kan creëren. Zo, aldus TheDrive, neigt TTSA naar een “non-governmental information platform that sits somewhere between credible and questionably credible and that can work to directly mold the public’s perception of the UFO phenomena and defense-industrial complex.”

De bal ging aan het rollen, en wat volgde waren een aantal geheime bijeenkomsten van DeLonge met hooggeplaatste functionarissen en managers uit het militair-industrieel complex en de inlichtingendiensten. DeLonge werd informatie en ook gekwalificeerd personeel aangereikt vanuit deze organisaties. Binnen TTSA werd elk stukje informatie verder nauwkeurig gewogen en besloten welke deeltjes vrijgegeven zouden worden. En zo, aldus Rogoway, werd DeLonge a.h.w. gekroond tot een ‘punkrock King Arthur van de UFO-gemeenschap’. Hij omgaf zich met extreem invloedrijke en uiterst gekwalificeerde personen. En dit invloedrijk netwerk van DeLonge en zijn gevolg heeft de UFO-gemeenschap van ‘lachertje’ nu tot ‘mainstream’ gemaakt.

Maar wiens narratief horen we nu? Ook al meent de leiding van TTSA dat hun eigen motieven zuiver zijn, dan nog blijft het feit staan dat het fundament onder TTSA grotendeels gecreëerd is door middel van informatie en gekwalificeerde personen uit overheidsinstanties als defensie, inlichtingendiensten, universiteiten, overheidsaannemers, waaronder mensen met hoge security clearances. Echter, ongeacht of TTSA opgezet is voor desinformatiedoeleinden of juist om nieuwe onthullingen omtrent UAP’s te doen, het uitgedragen narratief is zonder meer dat van de Amerikaanse overheid. Anderzijds, mocht een (deel) van DeLonge’s claims, uitspraken enz. onjuist of onvolledig zijn, dan trekt dit uiteraard alles wat TTSA doet in twijfel. Echter na Skunk Works’ bevestiging over de bijeenkomst met Tom DeLonge, is duidelijk dat DeLonge niet liegt over de TTSA’s start. Ook pleit voor TTSA als zelfstandige organisatie enkele uitspraken van Stephen Justice, voormalig topleidinggevende Skunk Works Aerospace, die zich bij TTSA heeft aangesloten. Skunk Works heeft TheDrive gemeld dat Justice en zijn projecten – waaronder zogenaamd het bouwen van exotische voortstuwingssystemen – totaal los staan van Skunk Works.

Interview George Knapp, ‘Don’t mention the UFO’s’
Hieronder een beknopte samenvatting van een deel van het interview dat Tom DeLonge gaf aan de Amerikaanse journalist/interviewer George Knapp in 2016, in Coast To Coast AM. In die periode werkte DeLonge hard aan zijn multimedia en infotainment platform waarin ruimtevaart, wetenschap, paranormale kwesties en UFO’s centraal zouden komen te staan. In het interview spreekt DeLonge vrijuit over het bijzondere avontuur dat hij aanging met deze startup, en het narratief van een gedreven, naar waarheid zoekend persoon doemt op. Hieronder een selectie uit het interview, een indruk hoe Tom DeLonge te werk is gegaan en enkele opmerkelijke uitspraken en gebeurtenissen rondom TTSA. Zie hier het interview.

Tom DeLonge’s ‘Risky business’, “Don’t mention the UFO’s”, en de pitch
George Knapp vraagt zich af hoe DeLonge, als ex-rockmuzikant ooit op het idee gekomen is geld te gaan verdienen met zo een bijzondere startup als TTSA en hoe zo iemand als hij ooit met mensen uit de hoogste gremia van Amerikaanse overheidsinstanties, i.d. inlichtingendiensten, het leger en de ruimtevaart, in contact kon komen. Hoe dacht DeLonge zijn verhaal over de start van TTSA ooit geloofwaardig neer te kunnen zetten? DeLonge stelt inderdaad dat TTSA, de documentaires, de boeken enz., omvangrijke en ook kostbare projecten waren maar dat dit alles tot stand kon komen daar hij uiterst voorzichtig te werk is gegaan. Zowel met het contacteren van de juiste personen, als de selectie van informatie en de goede onderwerpen is hij immer met de grootste omzichtigheid en discretie te werk gegaan. DeLonge meent dat zijn manier van werken, en in de documentaires zal dat allemaal duidelijk worden, een groep mensen overtuigd heeft hem in vertrouwen te nemen. DeLonge stipt dan ook aan dat de bal flink aan het rollen is gebracht door een uitnodiging voor een bijeenkomst bij, wat later zal blijken, Lockheed’s Skunk Works zal zijn. DeLonge krijgt de kans om geintroduceerd te worden aan het hoofd van Skunk Works, en ontvouwt hem zijn plannen, ik citeer: “I [TDL] just said, hey, I have an idea for a project, and this project, I think if it’s done correctly, will reverse the cynicism that people have about government and what people have about the, frankly, the military industrial complex.” Daarbij benadrukt DeLonge dat het woord ‘UFO’ niet gevallen is.”

You don’t mention UFOs”
DeLonge benadrukt dat het woord UFO door hem in zijn pitch bij al zijn ontmoetingen met de hoge functionarissen en wetenschappers niet gebruikt wordt, ik citeer TDL:You don’t mention UFO’s. Don’t even do that, ‘cause you’ll get kicked right out of the door.” Toch moet DeLonge de personen die hij spreekt duidelijk maken dat het hem menens is dat hij UAP’s wil gaan onderzoeken. DeLonge gooit het over een andere boeg, hij neemt een vlucht voorwaarts en stelt dat jongere generaties door al hun toegang tot massa’s  aan  informatie niet meer open staan voor al die verhalen over exotische machines en projecten. Dit komt deels voort uit het feit dat ze menen toch niet de waarheid boven tafel te krijgen. Bovendien willen jongeren inmiddels hele andere dingen, duurzaamheid, klimaat, kortom prangender zaken krijgen voorrang, en jongeren verkiezen bv Tesla boven Skunk Works. Echter, aldus DeLonge tegen zijn contacten, ‘ help mij jullie te helpen’. DeLonge meent stellig dat hij het tij kan keren met TTSA. En dat door TTSA jongeren het idee zullen krijgen dat er wel degelijk serieuze projecten in de UAP-business rondgaan. [Hierbij een kanttekening van TheDrive/Warzone bij het artikel van 5 juni 2019: wat er exact besproken is tijdens de Skunk Works meeting is onbekend. Alleen dat het plaatsvond.] DeLonge stuurt vervolgens documenten rond die later deel zullen uitmaken van zijn boek ‘Sekret Machines’ en vervolgt zijn tocht langs o.a. de CIA en NASA. DeLonge ook geïntroduceerd aan generaal-majoor W. McCasland, iemand die volgens DeLonge absoluut bepalend is geweest voor de koers van TTSA.

UFO-vorm wolkendek ‘pilots hole’, credits; wikimedia commons

In het interview met Knapp vertelt DeLonge uitgebreid over de ontmoetingen met de verschillende overheidsfunctionarissen. DeLonge hoort bijzondere verhalen aan, ervaringen die mogelijk een potentiële bedreiging voor de nationale veiligheid vormden, en/of met onverklaarbare lucht/waterfenomenen of exotische technologie van doen hadden, dit alles kon militairen c.q. ambtenaren voor lastige zo niet onmogelijke dilemma’s stellen. Als voorbeeld noemt DeLonge het spraakmakende verhaal dat er tijdens de duur van de Koude Oorlog er een onbekende ‘levensvorm’opdoemde die mogelijk de nucleaire installaties in een ‘klaar om te vuren’ stand gezet hadden. Met het gevaar dat de Russen terug zouden vuren werd er in het uiterste geheim overlegd tussen de VS en de voormalig Sovjet-Unie, opdat deze levensvorm geen kans zou krijgen een catastrofe te veroorzaken. Hier moest, aldus DeLonge, een ‘cover-up’ verhaal voor komen, een narratief, opdat er eerst onderzoek gedaan kon worden alvorens men het publiek zou informeren. DeLonge is er van overtuigd dat al de personen die hij ontmoet via gen. McCasland, handelden uit oprechte intenties, het landsbelang stond voorop. Dat hij als ‘pion’ gebruikt zou kunnen worden via TTSA, zoals Knapp stelt, gaat DeLonge niet in mee. Als reden geeft DeLonge de formele manier waarop TTSA geïnformeerd wordt. DeLonge wil het publiek slechts overtuigen waarom bepaalde UAP-zaken nooit aan het daglicht zijn gekomen, en ziet het niet als zijn doel het publiek ervan te moeten overtuigen dat UAP’s echt zijn.

Fragmentatie is troef
DeLonge benadrukt in het interview met Knapp dat McCasland hem met hoge functionarissen van allerlei verschillende overheidsinstanties in contact bracht maar dat hij zeker niet de indruk had te maken hebben met een soort besloten groep die continu met elkaar in contact stond. Er was geen sprake, zo stelt hij, van een Majestic 12 type groep (stuurde desinformatie rond tijdens de Koude Oorlog), geen ‘schaduwregering’. Er is meer sprake van gefragmenteerd onderzoek. Een inlichtingendienst als de CIA of de DIA (Defense Intelligence Agency) bekijkt en onderzoekt meldingen van ongewone situaties. Bij militaire R&D onderzoeksafdelingen, zoals bv van het National Reconnaissance Office of het Air Material Command onderzoeken en ontwikkelen R&D medewerkers datgene wat, aan de hand van inlichtingen, van hun gevraagd wordt. En er is dan een kleine groep die deze informatie van alle kanten krijgt en in de gaten houdt. Knapp benadrukt uiteindelijk nogmaals zijn bedenkingen over het feit dat een voormalig rockmuzikant, mag beschikken over uiterst gevoelige informatie, in contact komt met topfunctionarissen van inlichtingendiensten enz. Echter DeLonge meent dat de groep mensen met wie hij samenwerkt wel degelijk er naar snakt om meer openheid van zaken te geven.

UAP, still uit USS Nimitz, 2004, credits; US DOd

Niets is wat het lijkt

Tom DeLonge is creatief en gepassioneerd bezig met TTSA, zo blijkt wel uit alle projecten. En het is zeker een prestatie dat projecten als Unidentified en Sekret Machines (deze boeken zijn m.i. een fraai vertelde verzameling van zeer bijzondere verhalen) van de grond zijn gekomen. Echter, los van DeLonge’s persoonlijke passies, is een kritische blik belangrijk. De VS heeft er, zo blijkt uit de historie, een gewoonte van gemaakt om UFO-fenomenen te gebruiken voor hun eigen belang, en die belangen waren niet allemaal even legaal, dit is een feit, zie hier. Motieven, dienen zich aan in een range, varierend van complete onthullingen rondom UAP’s, tot aan het conditioneren van het (inter)nationaal publiek, of het rondstrooien van desinformatie om bijvoorbeeld illegale programma’s te ondersteunen (en dit ongeacht de aard en herkomst van technologie, geavanceerd of ‘buitenaards’). Hierbij moet opgemerkt worden dat het luchtruim zich meer en meer vult met steeds modernere (on)bemande toestellen, al dan niet uitgerust met wapens, UCAV’s, hypersonische wapens enz. De militarisatie van het luchtruim c.q. de ruimte is in volle gang. Zeer exotische technologie, experimenteel of al operationeel, i.i.g. baanbrekend kan best een poosje een goed cover-up verhaal gebruiken. Geopolitieke en competatieve machtsblokken zitten nooit stil, zie hier. Dis alles resulterend in een cocktail die een boost betekent voor (clandestiene) wapenhandel, R&D en geheime, militaire operaties.En dan gaat het niet (meer) over UAP’s maar over wie de meest geavanceerde toestellen kan bouwen.

Tenslotte, het blijft lastig te bevatten dat de Amerikaanse regering, via een aantal contactpersonen, hun meest gevoelige informatie zomaar weg zou laten sijpelen aan iemand die in een vorig leven rockmuzikant was, en die zich vervolgens in paranormale activiteiten stortte. Veel journalisten hebben reeds geprobleerd een tipje van de UAP-sluier c.q. geheime militaire projecten op te lichten maar allen kwamen met lege handen te staan. En DeLonge daarentegen zou binnen vrij korte tijd zich hebben kunnen omringen met de meest briljante wetenschappers en de meest invloedrijke personen uit het militair-industrieel complex. Hierbij uiterst gekwalificeerde laboratoria, als het Lincoln Laboratorium, passerend. DeLonge’s claims dat deze topfunctionarissen hem steunden, deuren voor hem openden na het horen van zijn ‘pitch’ is ongekend. Maar misschien is dit juist wel het hele idee erachter, dat iedereen die dit tot zich door laat dringen enigszins confuus blijft. De informatie bij TTSA blijft zo voortleven in een soort ‘grijze zone’, door de tijd heen blijft de geloofwaardigheid a.h.w. ‘in de lucht’ hangen, tot het moment komt dat het publiek het gaat accepteren als zijnde harde feiten. Het waarom machtige, invloedrijke mensen bij de Amerikaanse inlichtingendiensten, het leger iemand als DeLonge hielp zijn visie te vervullen, vereist een heel aparte dynamiek tussen twee totaal verschillende werelden. Mocht DeLonge slechts een pion in een spel zijn dan zou in ieder geval verklaren waarom hij al deze elite-wetenschappers en managers ‘om’ zijn vinger wond. Of toch, is het zoals DeLonge zelf stelt, en leidt hij on met TTSA daadwerkelijk het nieuwe tijdperk in van fantastische technologische realisatie die onze samenleving, en mogelijk zelfs ons bewustzijn, op zijn kop kan zetten of veranderen. In het eerste geval zouden we niet veel meer moeten aannemen van TTSA, en in het laatste geval is het nog even geduld hebben op nieuwe onthullingen en/of het aankomend UAP-rapport. Bronnen: TheDrive/WarZone, Politico, FlyingMag, The Debrief, Popular Mechanics, Explorescu, Reuters e.a.

Recap: UAP’s, de Amerikaanse marine en de nieuwste ‘piramide’-video

In de aanloop naar documentatie van UAP’s of ‘Unidentified Arial Phenomena’ die in het kader van nieuwe wetgeving in de VS per half juni a.s. mogelijk vrijgegeven wordt presenteer ik een kort overzicht van de artikelen verschenen op Astroblogs over dit onderwerp. De afgelopen jaren circuleerden er talloze berichten op nieuwssites wereldwijd over ongeïdentificeerde luchtfenomenen in de vorm van videobeelden en ooggetuigenverslagen van Amerikaans marinepersoneel, die in officiële verklaringen vanuit het Pentagon (hoofdkwartier van het DoD) steevast aangeduid worden als UAP’s of ‘Unidentified Aerial Phenomena’ i.p.v. ‘UFO’s’. De berichtgeving kwam vooral op stoom toen op 16 december 2017 het artikel getiteld Glowing Auras and ‘Black Money’: The Pentagon’s Mysterious U.F.O. Program” in de New York Times verscheen van de onderzoeksjournalisten Helen Cooper, Ralph Blumenthal en Leslie Kean. Het overzicht in onderstaand blog start met een korte terugblik op de historie van UAP-onderzoek door het Amerikaanse ministerie van defensie, gevolgd door het bericht van Olaf van Kooten over de erkenning via een officiële verklaring van de Amerikaanse marine dat men daadwerkelijk over videomateriaal beschikt waarop UAP’s waargenomen worden. In een notendop de situatie tot nu, voor een uitgebreid feitenrelaas over UAP-onderzoek van het DoD verwijs ik naar het recent verschenen artikel in The New Yorker, dat een compleet beeld van het UAP-onderzoek geeft en daarbij Leslie Kean, en haar UAP-werk centraal zet. Lees verder

Project Sky Hub doet een appel op fervente skywatchers om te speuren naar ongewone luchtfenomenen

Het spotten en catalogiseren van ongebruikelijke fenomenen of objecten in het luchtruim, in de volksmond UFO’s genoemd, kan voortaan met project Sky Hub een heuse doe-het-zelf klus worden. Sky Hub is in 2020 opgericht door een enthousiast team ingenieurs, wetenschappers en hobby-hemelspeurders, en omvat de opzet van een globaal netwerk van slimme sensoren die ontworpen zijn om naar digitale kenmerken van UFO’s te speuren. Maar het gaat verder dan slechts de hemel afspeuren. Vrijwilligers van het crowd-sourced network uploaden de datasets van de geobserveerde ongewone fenomenen naar de Sky Hub Cloud, de data wordt geanalyseerd, gecategoriseerd en gedocumenteerd en gedeeld onder alle participanten. Het project is een work-in-progress, het sensornetwerk, de data-analyse op UAP’s, en de systeemsoftware bevindt zich nog in de ontwikkelfase. De voorzitter van de groep is de Amerikaan Christopher Cogswell, hij roept op belangstellenden van over de hele wereld zich aan te melden voor Sky Hub. De motieven achter het initiatief zijn mede ingegeven door snelle evolutie van machine learning technologie voor het stroomlijnen van data-analyse, plus de toenemende betaalbaarheid van hardware voor kunstmatige intelligentie (AI). Het uiteindelijke doel is het bouwen en hosten van een wereldwijde, digitale UFO-database waartoe iedereen toegang heeft onder een Creative Commons-licentie m.b.v. de open-source software van Sky Hub. Lees verder

American Airlines piloten melden UFO boven New Mexico

De Airbus A320 bemanning van vlucht AA 2292, American Airlines, zal de reis van Ohio naar Arizona op 21 februari j.l. waarschijnlijk niet licht vergeten. Op deze zondag bemerkte de bemanning, terwijl ze boven de staat New Mexico vlogen, dat er zich boven hun toestel een, voor hen onbekend, cilindervormig en snelbewegend object bevond. American Airlines nam op 22 februari contact op met de FAA (Federal Aviation Administration) om melding te maken van het incident. De FAA zou drie dagen later een officiële verklaring over het UFO-incident geven. Hieronder een kort relaas over vlucht AA 2292, die opgestegen was van Cincinnati en op weg was naar Phoenix, Arizona. Lees verder

Met laser gecreëerde fantoombeelden mogelijke verklaring UAP’s?

Geavanceerde laser-plasmatechnologie ontwikkeld voor de Amerikaanse marine waarmee zowel 2D- als 3D-beelden in de lucht gecreëerd kunnen worden, zou ook een potentiële verklaring kunnen zijn voor in het verleden waargenomen UAP’s, ongeïdentificeerde luchtfenomenen (Eng. Unidentified Aerial Phenomena). Volgens het Forbes magazine is door de Amerikaanse marine in 2018 patent verkregen op deze laser-plasmatechnologie*. De Amerikaanse journalist David Hambling (Wired, Popular Mechanics), tevens schrijver van meerdere non-fictie boeken (Swarm Troopers, 2015) heeft de suggestie geopperd dat deze technologie wel eens meer opheldering zou kunnen geven over de UAP meldingen, bestaande uit beeldmateriaal en oogegetuigenverslagen, die de afgelopen jaren gerapporteerd zijn door jachtvliegers en grondpersoneel van de Amerikaanse marine. Van het beeldmateriaal heeft recent het Pentagon de authenticiteit bevestigd.** Lees verder

Het Pentagon geeft UFO filmbeelden van de Amerikaanse marine officieel vrij

Het Pentagon, het hoofdkwartier van het Amerikaanse ministerie van defensie, heeft recent toestemming gegeven voor vrijgave van drie eerder gelekte topgeheime video’s van de Amerikaanse marine. De video’s tonen ‘onverklaarbare luchtverschijnselen’, in het Engels ook wel ‘unidentified aereal phenomena’ (UAP) genoemd. Één van de video’s is opgenomen in november 2004 en twee ervan zijn opgenomen in januari 2015. Deze zogenoemde ‘FLIR1, GoFast en Gimbal’ video’s zijn geschoten door Amerikaanse marinevliegers tijdens trainingsvluchten en zijn de afgelopen jaren gepubliceerd vergezeld van ooggetuigenverslagen. Twee van de drie video’s verschenen voor het eerst in een artikel van de New York Times. Dat artikel ging over geheim UFO onderzoek van defensie dat in 2012 werd afgerond. De derde video (FLIR1, USS Nimitz 2004) verscheen in maart 2018, deze werd uitgebracht door de To The Stars Academy of Arts & Sciences. In september 2018 gaf een woordvoerder van de Amerikaanse marine in een officiële verklaring toe dat de UAP’s geen geheime testtoestellen waren. De marine duidde deze objecten aan als ‘niet-geïdentificeerde luchtverschijnselen’ of UAP’s. Ook bevestigde men dat het om authentieke beelden ging. Wat er op de beelden te zien valt wil of kan de marine niet zeggen. De beelden lijken snel bewegende objecten te tonen die zijn vastgelegd door geavanceerde infrarood sensoren. Lees verder

Marine veteraan richt UFO onderzoeksgroep ‘UAP eXpedition’ op

Het zal weinigen ontgaan zijn. Met name de afgelopen twee jaar circuleerden er talloze berichten, zowel op het web als in de kranten, over UFO beelden en getuigen verslagen van Amerikaans marinepersoneel. Kevin Day, een voormalig marine officier besloot naar aanleiding hiervan tot oprichting van een onderzoeksgroep, deze heet ‘UAP eXpedition’. De non-profit organisatie heeft zichzelf ten doel gesteld om alle kennis, beeld- en ooggetuigenverslagen te bundelen en een groep wetenschappers, militair veteranen en experts uit het bedrijfsleven zal zich over deze mysterieuze verschijnselen gaan buigen. Deze expertgroep, welke gaat zetelen in de staat Oregon, begint haar werk met waar de UAP’s door de marine waargenomen werden, bij de Californische kust.*

Lees verder