24 mei 2012

Wie bij de NASA verzint toch al die namen?

Ares Vallis vanaf de Pathfinder

Kijk naar de foto hiernaast. Een stukje Marslandschap genaamd Ares Vallis, zoals gefotografeerd door de lander van de Mars Pathfinder in 1997. De lander en de daarmee getransporteerde rover Sojourner waren de eerste succesvolle Amerikaanse Marsmissie na de Vikingvluchten in 1976. De landing vond plaats op 4 juli 1997, yep goed geraden, Independance Day in de Verenigde Staten. Het landingsgebied is bezaaid met allerlei stukken rots, die onderzocht werden door de Sojourner. Wetenschappers van de NASA hebben de meeste rotsen namen gegeven, welke officiëel gecatalogiseerd zijn. Alexander Trevi heeft de saaie en grijze NASA-foto’s met die namen erop een facelift gegeven en dat leverde de foto hiernaast op. Geen nep, alle namen zijn echt! Wie verzint er om een rots ‘lunchbox’ te noemen? Of ‘Asterix’ en ‘Obelix’? :-D  De Sojourner, de kleine voorloper van de Marsrovers Spirit en Opportunity, heeft drie maanden rondgereden in de nabijheid van de lander en onderzoek gedaan aan die rotsen. Op 27 september 1997 had men voor het laatst contact met rover en lander en daarna was ‘t over en uit. De Pathfinder werd toen omgedoopt tot Sagan Memorial Station ter ere van astronoom Carl Sagan. :bron: Bron: Astropixie voor de foto en Wikipedia voor de info over de Pathfinder.

Share

Heeft de Aarde Trojanen?

De Lagrangepunten van de Aarde. Zijn er Trojanen in L4 en L5?

Heeft de Aarde Trojanen, planetoïden die zich ophouden in z’n baan om de Zon zestig graden verderop (Lagrangepunt L4, 60° ten oosten van de Zon) of zestig graden terug (Lagrangepunt L5, 60° ten westen van de Zon)1? Mars heeft Trojanen in L4 en L5, Jupiter heeft ze, Neptunus heeft ze en zelfs twee manen van Saturnus zijn in het bezit van Trojanen. Waarom zou de Aarde geen Trojanen kunnen hebben? De vraag stellen is de vraag beantwoorden en het antwoord luidt dat op dit moment niet bekend is of de Aarde Trojanen heeft in L4 en L5. Velen hebben gezocht naar planetoïden in de omgeving van L4 en L5 van de Aarde, maar ondanks enkele vermeende kandidaten is er geen enkele Trojaan daadwerkelijk gevonden. Wel heeft de Aarde naast de Maan nog een planetoïde die om haar heen cirkelt, de planetoïde genaamd 3753 Cruithne, maar diens baan is quasi-stabiel en op een gegeven moment zal ‘t brokstuk z’n baan om de aarde verlaten. Wat zich misschien wèl in de omgeving van L4 en L5 bevindt zijn concentraties van stof, de zogenaamde Wolk van Kordylewski. De Poolse sterrenkundige Kazimierz Kordylewski beweerde de roodgekleurde stofwolk te hebben gezien in 1956 en 1961 en in 1990 deed z’n landgenoot Winiarski ‘t nog eens dunnetjes over. Maar of  de Trojaanse stofwolk echt bestaat is nog niet bevestigd. De Japanse Hiten-satelliet (Muses-A)  is in 1992 dwars door L4 en L5 gevlogen en die heeft géén stof gedetecteerd. Zou je toch verwachten als Kordylewski’s wolken zouden bestaan? Kortom, voorlopig gaan we er maar even vanuit dat L4 en L5 van de Aarde leeg zijn. Hoe zit het dan met planetoïden in L1, L2 en L3? Kunnen ze zich daar niet ophouden? Het antwoord is simpel: dat kan in principe wel, maar in tegenstelling tot L4 en L5 zijn L1 t/m 3 niet stabiel. Satellieten die daar heen worden gestuurd, zoals Planck en Herschel in L2, hebben raketjes aan boord om hun positie af en toe te corrigeren. Trojanen zouden daar dus nooit lang kunnen verblijven, de minste schommeling zou ze uit hun positie doen verwijderen. Vraag voor een volgende blog: heeft onze Maan Trojanen? :bron: Bron: Website van Joan Baez.

Noot:
  1. De Lagrangepunten L4 en L5 bevinden zich op de baan van de aarde, met voor- of achterstand van 1 maal de afstand aarde-zon (in rechte lijn, niet langs de kromming van de baan). Het object staat zo in de tip van een gelijkzijdige driehoek, met de as aarde-zon als basis. Omdat de afstanden van het object tot de zon en tot de aarde gelijk zijn, is de verhouding tussen de aantrekkingskrachten gelijk aan de verhouding tussen de massa’s van zon en aarde. Hierdoor zal de resulterende kracht exact door het zwaartepunt van het tweelichamensysteem gaan. De resulterende kracht is exact groot genoeg zodat de omlooptijd gelijk is aan die van de aarde. :bron: Bron: Wikipedia. []
Share

Nieuw soort exploderende ster ontdekt: de gamma nova

Ontdekkingsfoto van Nova Cygni 2010

Sterrenkundigen maken onderscheid tussen twee soorten van exploderende sterren: de novae en supernovae. Novae ontstaan als een witte dwerg door toevoer van massa van een begeleidende ster een kritische grens overschrijden en een thermonucleaire explosie ondergaan, waarbij ze wel 10.000 keer meer licht kunnen uitzenden. De witte dwerg blijft daarbij wel bestaan. Supernovae zijn er grofweg in twee categorieën: hele zware sterren aan het einde van hun leven die exploderen én witte dwergen die net als hun nova-broeders na massatoevoer exploderen, met een lichtkracht die wel vier miljard keer die van de Zon kan zijn. Bij supernovae blijft er niets over in het geval van witte dwergen en bij de zware sterren resteert een neutronenster of zwart gat. Naast de lichtkracht is een belangrijk verschil dat (tot nu toe) van supernovae wel gammastraling werd ontdekt en van nova niet. Maar met de ontdekking van Nova Cygni 2010 (V407 Cygni) is aan dat verschil een einde gekomen.

Nova Cygni 2010

De door Fermi gedetecteerde gammastraling van Nova Cygni 2010. Rechtsonder staan (toevallig) drie pulsars.

Deze nova werd ontdekt op 10 maart 2010 door een aantal Japanse amateur-sterrenkundigen – K. Nishiyama, F. Kabashima en H. Maehara om precies te zijn. De nova werd veroorzaakt door een witte dwerg in het sterrenbeeld Zwaan (Cygnus) die 8.800 lichtjaar van ons verwijderd is en die in de buurt een pulserende rode reus als begeleider heeft. Kort daarop werden van de nova gammastralen van meer dan 100 MeV gedetecteerd door Fermi’s Large Area Telescope. Fermi is een gammasatelliet van de NASA. Onderzoekers denken dat de gammastralen werden geproduceerd doordat de schokgolven die van de nova afkomstig waren in botsing kwamen met de harde sterrenwind van de rode reus. Dat betekent dus dat de nova opzichzelf niet afwijkt van andere novae, maar wel dat de situatie met de nabije pulserende ster leidt tot een gamma nova, zoals men Nova Cygni 2010 genoemd heeft. :bron: Bron: Space.com.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler