17 mei 2012

Stardust geeft beter inzicht in ontstaan zonnestelsel

Stereogram van Wild 2Onderzoekers hebben deze week in de online-versie van het Amerikaanse wetenschappelijke blad Science (Science Express genaamd) de eerste resultaten gepubliceerd van analyses van stof van de komeet Wild 2 dat door de ruimtesonde Stardust naar de Aarde is gebracht. De Stardust-missie had als doel om door de staart van die komeet te vliegen en dan materiaal in te vangen dat in een speciale aerogel werd gevangen. Op 2 januari 2004 gebeurde dat ook en met succes. Op een afstand van 234 km vloog Stardust lang de kern van de komeet (zie afbeelding voor een stereogram daarvan) en door de kern uitgestoten deeltjes werden door de ‘stofvanger’ gegrepen. Januari van dit jaar kwam de sonde per satelliet terug op Aarde en de ingevangen monsters werden direct naar laboratoria verspreid over de hele wereld gebracht. Stardust zelf ging naar een clean room in het Johnson Space Center in Houston. Zie m’n Astroblog van 23 januari 2006 daarover.
De eerste resultaten geven een opmerkelijk beeld van het vroege zonnestelsel. Tot nu toe werd gedacht dat kometen in de buitenste koude regionen van het proto-zonnestelsel ontstonden en dat die regionen niet in kontakt stonden met de hetere binnenste gedeelten. Maar in de kometenstof van Wild-2 werden ook mineralen ontdekt zoals forsteriet en enstatiet, die alleen bij hogere temperaturen kunnen zijn gevormd. In één stofdeeltje werd zelfs materiaal ontdekt dat alleen ontstaan kan zijn bij temperaturen hoger dan 1100 graden Celcius en dat kan alleen voorkomen binnen de baan van Mercurius. Volgens de onderzoekers is tot tien procent van de kometenmaterie afkomstig uit de omgeving van de zon. Dit betekent dat er een soort van menging moet hebben plaatsgevonden van materiaal in de verschillende zones rondom de protozon. Dit komt overeen met de voorspelling van de Amerikaanse astronoom Frank Shu, die in 2001 zei dat er door een zogenaamde ‘röntgenwind’ deeltjes uit het gebied dicht bij de protozon naar buiten kunnen worden weggeblazen. Die deeltjes zouden vervolgens terecht kunnen komen in de buitenste schijf van het zonnestelsel-in-wording, waar de kometen zijn ontstaan. Deze ideeën zijn op hun beurt weer nuttig voor de modellen die proberen om het ontstaan van de planeten om de zon na te bootsen. Wordt vervolgd. Bron: NRC-handelsblad, 16 december 2006 + Stardust/JPL.

Share

Even wat ruimtevaartstatistieken

Mark PolanskyMomenteel zit de Space Shuttle Discovery zoals bekend mag worden verondersteld vast aan het internationale ruimtestation ISS. Met die vlucht van de Discovery is een mijlpaal in de geschiedenis van de ruimtevaart bereikt, want commandant Mark Polansky maakt de duizendste ruimtereis van een mens! OK, hij is niet de duizendste mens in de ruimte, want er zijn vele ruimtevaarders meerdere keren in de ruimte geweest. Even nauwkeuriger: Mark Polansky is slechts de 447ste mens in de ruimte sinds de Rus Joeri Gagarin op 12 april 1961 één keer om de aarde draaide en de eerste mens in de ruimte werd. Tijd om even wat interessante ruimtevaartstatistieken voor de Astrobloglezers op een rijtje te zetten:

  • Van die 447 ruimtevaarders zijn 281 Amerikanen, 99 Russen, drie Chinezen en 64 mensen van andere nationaliteiten. 31 van hen waren Europeanen (en onder die 31 bevonden zich twee Nederlanders; weten jullie nog hun namen? Wubbo en ……);
  • Onder die ruimtevaarders zaten 44 vrouwen en 403 mannen;
  • Van die ruimtevaarders hebben er 168 één enkele missie voltooid;
  • 158 ruimtevaarders hebben een wandeling buiten hun capsule of hun ruimtestation gemaakt;
  • De oudste ruimtevaarder was de Amerikaanse senator John Glenn, die op zijn 78ste een tweede ruimtereis maakte na een trip in de vroege jaren zestig;
  • De jongste ruimtevaarder was Herman Titov: hij was 25 toen hij begin jaren zestig de ruimte in ging;
  • Zoals gezegd was de Rus Joeri Gagarin met zijn vlucht op 12 april 1961 de eerste mens in de ruimte.
  • Hij maakte met die ene baan rond de aarde de kortste vlucht van alle ruimtereizen;
  • De langste vlucht op één enkele missie voltooide de Rus Valeri Poljakov: hij bleef veertien maanden aan een stuk in de ruimte;
  • Het langst in de ruimte verbleef zijn landgenoot Sergej Avdejev: meer dan twee jaar. Om precies te zijn: 747 dagen, veertien uur en 14 minuten. Maar hij bracht die tijd in de ruimte door op drie verschillende missies;
  • De ruimtevaarders die het vaakst de ruimte in gingen waren twee Amerikanen, Jerry Riss en Franklin Chang-Diaz. Die twee maakten elk zeven ruimtereizen;
  • In de bemande ruimtevaart zijn in totaal achttien bemanningsleden om het leven gekomen;
  • Twaalf ruimtevaarders hebben op hun reis op de maan gestaan.

Aldus een keurig overzicht in NRC-handelsblad (9 dec. 2006), die deze gegevens op haar beurt weer ontleende van de Cité de l’espace in het Franse Toulouse. Op 8 december schijnt die Franse ruimtevaartstad een persbericht daarover de wereld te hebben ingestuurd, maar dat kan ik helaas nergens op internet ontdekken.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler