Stervorming M83 gezien door de vernieuwde Hubble

Hubble’s nieuwe blik op M83. Credit: NASA, ESA, R. O’Connell (University of Virginia), the WFC3 Science Oversight Committee, and ESO

Afgelopen mei werd de Hubble gereviseerd middels Servicing Mission 4 (SM4) en dat betekende onder andere de installatie van de nieuwe Wide Field Camera 3 (WFC3). De hele wereld zat gespannen te wachten op de foto’s die daarmee genomen zijn en dat wachten is nu beloond: een prachtige foto van stervormingsgebieden in het centrale deel van het balkspiraalstelsel M83 is gepubliceerd. Daarop zien we niet alleen honderden gebieden waar een verhoogde stervorming plaatsvindt, maar ook een zestigtal overblijfselen in de vorm van gasschillen van supernova-explosies. M83 ligt zo’n 15 miljoen lichtjaar ver weg, da’s relatief dichtbij, in het sterrenbeeld Waterslang (Hydra). Een 30 seconde durende zoom van de Hubble op M83 is hier te zien. Voor de hardcore-resolutie liefhebbers is een 3909 x 3909 versie beschikbaar in JPG (15 Mb) en TIF (33 Mb). Als je wilt weten welk stukje van het gehele stelsel M83 door Hubble in beeld is gebracht moet je deze foto maar even bekijken. Daarop zie je een ‘oude’ foto van M83 genomen met een 2,2 meter telescoop van de ESO in La Silla (Chili). Bron: Hubble.

Duitse scholieren publiceren in astronomisch vakblad

De scholieren met hun begeleiders. Credit: Astronomy & Astrophysics

Je zou toch maar scholier zijn op een middelbare school en dan te horen krijgen dat een mede door jouw geschreven artikel binnenkort wordt gepubliceerd in een écht wetenschappelijk vakblad. Dat sprookje begint werkelijkheid te worden voor drie duitse scholieren, Joshua Zachmann, Alexander-Maria Ploch en Sang Paik. Zij zitten in de bovenbouw van een gymnasium in Duitsland en samen met een sterrenkundige van de Universiteit van Göttingen en hun eigen docent wordt een door hun geschreven artikel gepubliceerd in het astronomische vakblad Astronomy & Astrophysics. Dat artikel gaat over waarnemingen aan een zogenaamde cataclysmische veranderlijke ster genaamd EK Ursae Majoris (afgekort EK UMa, in Grote Beer). Die ster is gemiddeld van magnitude 19, dus erg zwak, maar met behulp van een in Texas staande 1,2 meter telescoop, die op afstand te bedienen is, wisten de Duitsers de ster gedurende twee maanden waar te nemen. In feite is een cataclysmische veranderlijke een dubbelster, waarbij een ster met lage massa veel massa verliest aan een nabije witte dwerg. Uit de waarnemingen aan de variatie in de lichtsterkte wisten de scholieren heel nauwkeurig de baanelementen van het tweetal te bepalen. Zo wisten ze de omloopperiode van de twee sterren tot minder dan een tiende van een milliseconde te bepalen. 😯 Wowie! Afijn, Zachmann, Ploch en Paik wacht een mooie toekomst in de sterrenkunde. We zullen vast nog wel meer van ze horen. Bron: Universe Today.