21 augustus 2017

Vormt zout de sleutel tot het magnetisme van Uranus en Neptunus?

De samenstelling van Uranus en Neptunus. Op de grens tussen de kern en de mantel zou veel IJs X voor moeten komen. Astronomen hebben ontdekt dat IJs X een elektrische geleider kan worden.

De samenstelling van Uranus en Neptunus. Op de grens tussen de kern en de mantel zou veel IJs X voor moeten komen. Astronomen hebben ontdekt dat IJs X een elektrische geleider kan worden.

Verschillende planeten en manen in ons zonnestelsel hebben veel ijs in hun inwendige, maar we hebben het hier niet over het huis-tuin-en-keuken ijs dat ’s winters op de sloot ligt. Nee, in het inwendige van grote hemelobjecten wordt ijs blootgesteld aan een extreme druk en temperatuur.

Als water (H20) bevriest, worden de moleculen samengebonden in een kristallijne rastervorm, die bij elkaar wordt gehouden door zogenaamde waterstofbruggen. Aangezien waterstofbruggen een nogal grote verscheidenheid hebben, bestaan er ook verschillende soorten waterijs: maar liefst 16, die allemaal verschillen in de vorm van hun kristalraster.

Geen van deze ijsvormen kan echter bestaan in het inwendige van bevroren planeten en manen. Naarmate de druk op het ijs hoger wordt, wordt het aantal mogelijke rastervormen steeds minder. Dat komt doordat de watermoleculen dichter op elkaar geplakt worden, zodat het ijs steeds dichter van structuur wordt. Zodra de druk hoger wordt dan 2 gigapascal (20.000 keer de luchtdruk op zeeniveau op aarde) blijven slechts twee mogelijke ijsstructuren over: IJs VII en IJs VIII.

Hoewel gewoon ijs een hexagonale structuur heeft, heeft IJs VII een kubusstructuur en IJs VIII een tetragonale structuur. Als je vervolgens de druk nog verder verhoogt, tot 60 gigapascal (60.000 keer de luchtdruk op zeeniveau op aarde), blijft slechts

Laat wat van je horen

*