14 december 2017

Superzwaar zwart gat in reuzensterrenstelsel op recordafstand ontdekt

Het sterrenstelsel CFHQSJ2329-0301

Het sterrenstelsel CFHQSJ2329-0301

In een

Reacties

  1. Aangezien de massa van het centrale zwarte gat is gebaseerd op extrapolatie (Eddington limiet) kan het zijn dat het hier niet gaat om één zwart gat maar om meerdere nabijgelegen kleinere exemplaren.

    Als het hier gaat om GRB's dan is de massa van het geheel hier misschien overschat.

    De belichtingstijden zijn op deze afstanden te groot om metingen te doen wat betreft lokale pulsaties.

    Dat is jammer, want daardoor kun je hierover voorlopig geen sluitend oordeel geven.

  2. Een GRB (gamma ray burst) is het niet hoor, tenminste ik heb er niets over gelezen. Wel dat het sterrenstelsel een quasar is.

  3. Een QSO (quasar) heeft vaak een AGN (actief centraal gedeelte). Zoek bijv. op Google "Merger-Starburst-AGN Connection in QSO's".

    De samensmeltingen veroorzaken GRB's. Gammastraling wordt uiteindelijk infrarood gemeten, veroorzaakt door de enorme afstand.

    Aangezien een GRB van korte duur is, duurt van enkele milliseconden tot maximaal een uur, is voor het meten een korte belichtingstijd noodzakelijk. We hebben bovendien te maken met een nagloei.

    In het artikel staat hierover:

    "The total exposure time on the target was 3600

    sec in i0, 6900 sec in z0, 9500 sec in zr-bands".

    Als er vele (relatief op kleine afstand) GRB's zijn komt dit zichtbaar over als één lange grote explosie (AGN).

  4. Als er sprake zou zijn van samensmelting van GRB's, waar ik overigens nog nooit van heb gehoord, dan zou er toch enige variatie moeten zitten in de lichtkracht. Ik neem niet aan dat er iedere seconde daar GRB's exploderen, in een reeks die precies één continue spectrum oplevert?

    • GRB's ontstaan door materie-overdracht tussen verschillende stellaire objecten. Soms veel, soms weinig, soms een gehele ster.

      Net als vuurwerk bij nieuwjaar. Vele kleintjes maken één grote explosie. Neem maar eens een foto met een open diafragma van een uur.

  5. Misschien ligt de oplossing van dit dilemma mogelijk wel in een langere belichting.

    Als de buitenste regionen van dit stelsel veel groter zijn bij een langere belichtingstijd dan mag je m.i. spreken van pulsaties.

Laat wat van je horen

*