19 augustus 2017

Magneetveld van een jong sterrenstelsel gemeten

De Robert C.Byrd Green Bank Telescoop

De Robert C.Byrd Green Bank Telescoop

Voor het eerst zijn sterrenkundigen er in geslaagd om van een jong, ver verwijderd sterrenstelsel het magneetveld in kaart te brengen. De uitkomst was verrassend: het magneet veld van het 6,5 miljard lichtjaar verwegstaande sterrenstelsel was tien keer sterker1 dan dat van ons eigen Melkwegstelsel. Sterrenkundigen hadden het precies andersom verwacht! De ontdekking werd gedaan met behulp van de hooggevoelige

Noten
  1. B ? 84 ?Gauss om precies te zijn. []

Reacties

  1. Waar doe je het voor Adrianus?
    Ik vind je stukjes echt super-interessant!
    Wou ik even kwijt.

  2. Hé, dank je. Tsja, waar doe ik het voor. Geen idee, gewoon interesse in ’t ons omringende heelal. Ik moet ’t gewoon effe kwijt. 🙂

  3. Mmmm, sinds het Zeeman effect ook een relatie beschrijft tussen de afstand verschillende objecten onderling (men berekent hiermee ook de afstand tussen aarde-zon aan de hand van de sterkte tussen de sub-niveaus van de magnetische velden) en hier sprake is van een quasar in de achtergrond, kan er hier evengoed een probleem zijn bij de vooronderstellingen van de eigenschappen van (in dit geval) het verste object, de quasar.

    Er is al langer een discussie gaande over roodverschuivingen bij quasars – zijn ze wel te vertrouwen?

  4. Leve Halton Arp 😉

  5. Halton Arp is één van de laatste der Mohicanen zo’n beetje die nog gelooft dat quasars helemaal niet ver weg staan. Dat een batterij nieuwe instrumenten zoals de Kecktelescoop, Hubble en anderen overtuigend hebben bewezen dat quasars op kosmologische afstanden staan, en niet in de voortuin van het Melkwegstelsel, wil er bij Arp (en de familie Burbidge) maar niet in.

  6. Mmmm, sinds het Zeeman effect ook een relatie beschrijft tussen de afstand verschillende objecten onderling (men berekent hiermee ook de afstand tussen aarde-zon aan de hand van de sterkte tussen de sub-niveaus van de magnetische velden) en hier sprake is van een quasar in de achtergrond, kan er hier evengoed een probleem zijn bij de vooronderstellingen van de eigenschappen van (in dit geval) het verste object, de quasar.

    Er is al langer een discussie gaande over roodverschuivingen bij quasars – zijn ze wel te vertrouwen?

  7. 😉 altijd leuk om Arp erbij te halen.

    Quasars blijven lastige dingen – ze kunnen gewoonweg niet goed uitgelegd worden met de huidige modellen.

    De dichtstbijzijnde is 3C273.

    Terwijl men denkt dat de grote stelsels zijn ontstaan door samensmelting van meerdere kleinere stelsels geven quasars zoals 3C273 evenzoveel licht als 100 melkwegstelsels.

    Waar komt al dat licht vandaan, welke processen zijn hier aan ’t werk?

    Niemand die het weet.

  8. Tegenwoordig gaat men er van uit dat quasars de kernen van AGN’s, active galactic nuclei zijn. Die worden qua energieproductie aangedreven door de aanwezigheid van een superzwaar zwart gat, wiens aantrekking een accretieschijf veroorzaakt. Die schijf genereert de enorme hoeveelheid straling die we van quasars zien. Is uiteraard een theorie, maar wel eentje die gestaafd wordt door veel observaties.

Laat wat van je horen

*