24 mei 2012

Loopt Kepler wel of niet vertraging op door ruis?

Loopt Kepler vertraging op

Loopt Kepler vertraging op?

Sinds de publicatie op 30 oktober j.l. van een artikel op de website van Nature gonst het van de geruchten dat Kepler, de op 7 maart 2009 gelanceerde sonde die aardachtige exoplaneten gaat opzoeken, een flinke vertraging kan oplopen. Volgens dat artikel zou het wel eens tot 2011 kunnen duren voordat Kepler met een eerste echte ‘vangst’ van een aardachtige planeet kan komen. De oorzaak van die vertraging zit ‘m in het feit dat 3 van de 84 electronische versterkers aan boord van Kepler een te hoge ruis veroorzaken. Kepler heeft 42 CCD camera’s aan boord, waarmee in totaal 95 miljoen pixels in stelling kunnen worden gebracht. Die 84 versterkers hebben een belangrijke rol in het verwerken van de zwakke signalen van de exoplaneten. Drie daarvan geven teveel ruis en het verrassende is nu dat men dat al vóór de lancering wist. 8-O Het wetenschappelijk team oordeelde toen dat het een groter risico was om Kepler geheel te ontmantelen en de zwakke versterkers te vervangen dan ‘m gewoon te lanceren en dan te kijken of het probleem met software op te lossen is. Ná de Nature-publicatie heeft William Borocki, hoofdwetenschapper van Kepler, overigens een verklaring uitgegeven waarin hij zegt dat de soep niet zo heet wordt gegeten:

There is a mistake in the Nature article. The Kepler Mission is actually doing very well and is producing planet discoveries that will be announced early next year. Data from 3 of the 84 channels that have more noise than the others will be corrected or the data flagged to avoid being mixed in with the low noise data prior to the time an Earth twin could be discovered.

Die 3 versterkers vormen bij elkaar slechts 3,57% van het totaal aan versterkers, dus de vraag is ook in hoeverre ‘hun’ ruis die van de goed werkende versterkers kan beïnvloeden. Het vreemde van de hele zaak is ook dat begin augustus na de eerste testen werd gezegd dat Kepler uitstekend functioneerde. Was er toen geen sprake van foute versterkers? Afijn, er wordt op diverse fora en blogs lustig op los gespeculeerd. Ik zou zeggen: doe lekker mee! :-D

Share

Magnetars beven anders dan gedacht

Schets van een magnetar

Schets van een magnetar

De Amsterdamse sterrenkundige Anna Watts (UvA) en haar Amerikaanse collega Andrew Steiner (Michigan State University) hebben ontdekt dat trillingen op magnetars als gevolg van sterbevingen, verband houden met bewegingen van de korst en niet met activiteit in de kern van de neutronenster. Ze stellen dat de atoomkernen in de korst van de magnetar minder protonen en meer neutronen bevatten dan eerder werd gedacht. De onderzoeksresultaten zijn op 30 oktober gepubliceerd in Physical Review Letters. Magnetars zijn jonge neutronensterren met een ultra-sterk magnetisch veld, zo’n 10 miljard keer sterker dan dat van de aarde. Ze vormen de krachtigste magneten in de kosmos. Ze ontstaan nadat een zware ster in een supernovaexplosie aan het einde van zijn leven is gekomen. De laagfrequente röntgenstraling – met frequenties van 20 Hz en lager – komt vrij wanneer magnetars krachtige seismische erupties ondergaan, die sterbevingen worden genoemd, waarbij de hele ster trilt. Net zoals geologen de trillingen tijdens aardbevingen kunnen gebruiken om de interne structuur van de aarde te achterhalen, vertellen sterbevingen iets over de structuur van een ster. Een sterbeving ontstaat door het snelle verval van het sterke magnetische veld van een magnetar. Daardoor scheurt de dichte, harde korst en volgt een uitbarsting van gamma- of röntgenstraling. Volgens recente simulaties is de korst van een neutronenster 10 miljard keer zo sterk als staal. Een video over het onderzoek van Watts en Steiner, waarin onder andere de krachtige uitbarsting van magnetar SGR 1806-20 op 27 december 2004 voorkomt, zie je hieronder:


Bron: Nova.

Share

Cassini’s scheervlucht nr. 120 langs Enceladus

Een geiser op Enceladus' zuidpool

Een geiser op Enceladus' zuidpool

Woensdag 3 juni berichtte ik hier over het drukke programma dat Saturnusverkenner Cassini aan het afwerken is. Eén van de onderdelen van de Equinoxmissie, zoals Cassini’s programma nu heet, was een scheervlucht die op 2 november zou plaatsvinden langs de maan Enceladus van gisteren. Twee november, mmmm… hé dat was gisteren! Yep, Cassini vloog toen slechts 99 km boven het ijzige oppervlak van Enceladus, de zevende keer dat deze maan doelgericht gepasseerd werd1. Het is de meest nabije passage van Cassini, die ‘m langs de zuidpool én dwars door een pluim van een geiser voerde. Ik heb hierboven alvast een raw, onbewerkte foto van Cassini, genomen met een camera die gevoelig is voor nabij-infraroodlicht (930 nanometer). Komende dagen zullen vast nog meer plaatjes verschijnen van de scheervlucht, maar deze heb je alvast in je binnenzak. De foto toont een geiser op de zuidpool (yep, zuid is boven, logisch hè?) en de afstand bedroeg op ‘t moment van de foto nog 190.000 km. Moet je nagaan welke foto’s gemaakt zijn vanaf 100 km afstand. Op 21 november a.s. volgt de achtste doelgerichtte passage van Cassini langs Enceladus, maar met een afstand van 1603 km lijkt die een stuk minder spectaculair dan nr. 7. Maar vergis je niet, de passage van gisteren was vooral bedoeld voor metingen aan die pluim en niet zozeer de foto’s. De passage van 21 november zal wèl gericht zijn op het ophoesten van fantastische plaatjes. We wachten het allemaal rustig af. Bron: Bad Astronomy + Ciclops.

Noot:
  1. En de 120e keer in totaal. Kennelijk waren er 113 passages zonder doel. Geen idee hoe dat precies zit, zoeken we nog wel es uit. []
Share

Kosmisch ‘skelet’ in beeld gebracht

Het kosmisch 'skelet' in rood

Het kosmisch 'skelet' in rood

Astronomen hebben een gigantische verzameling sterrenstelsels ontdekt op een afstand van zeven miljard lichtjaar van de aarde. Deze ontdekking is de eerste observatie van zo’n opvallende structuur van sterrenstelsels in het verre heelal en geeft meer inzicht in het kosmische web en hoe dit is gevormd. “Materie is niet gelijkmatig verdeeld in het universum,” zegt Masayuki Tanaka van ESO, die de studie leidde. “In het nabijgelegen heelal vormen zich sterrenstelsels en deze sterrenstelsels vormen meestal groepen en clusters van stelsels. De meest geaccepteerde kosmische theorieën voorspellen dat materie ook samenklontert op een grotere schaal in het zogenoemde kosmische web waarin sterrenstelsels, gevat in filamenten die zich uitstrekken tussen lege ruimte, een gigantische draadachtige structuur creëren.” [Lees meer...]

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler