18 december 2017

Elektromagnetisme heeft weinig last van de zwaartekracht

Fine Structure ConstantEen internationaal team van wetenschappers heeft gebruik gemaakt van de Hubble-ruimtetelescoop om te meten in hoeverre de elektromagnetische kracht be

Reacties

  1. P Hein zegt:

    Begrijp ik het nu goed, dat zwaartekracht ook geen invloed heeft op licht, wat ook een elektromagnetische kracht is?
    En dat daarmee dus het idee van afbuigend licht en dat idee van zwarte gaten ook wegvalt? Wat mij overigens niet logisch in de oren klinkt
    Of zit ik hier helemaal fout.

    • Goede vraag! Maar de invloed van zwaartekracht op licht is niet in het geding, die blijft gewoon wat ‘ie is en dus zullen objecten als zwarte gaten en zwaartekrachtslenzen er gewoon zijn, zoals ook waargenomen. De studie in Olaf z’n blog ging over de vraag of alpha (α) echt wel een natuurconstante is – met nadruk op het woord constante of dat er variabiliteit in zit. Met name theorieën die proberen de zwaartekrachtstheorie van Einstein om te vormen tot een quantum zwaartekracht en die daarbij de hulp inroepen van zogenaamde scalar deeltjes denken dat alpha niet constant is.

    • Volgens mij heeft de zwaartekracht wel degelijk effect op het licht, zoals je zegt. De fijnstructuurconstante is een dimensieloos getal: een verhouding van diverse waarden van verschillende grootheden. Dus dat zelf alleen iets over de grootte van bepaalde effecten zegt.

      Ik stel me zo voor dat bij verandering van de fijnstructuurconstante de mate van afbuiging van het licht zou kunnen veranderen. Net zoals bij een glazen lens.

      De brekingsindex van glas (van een bijvb een lens) wordt bepaald door de verhouding tussen de lichtsnelheid en de snelheid van het licht in glas. In glas wordt de grootte van de lichtsnelheid weer bepaald door de relatieve elektrische permittiviteit en de relatieve magnetische permeabiliteit. Maar deze grootheden zitten in als absolute waarden epsilon-nul of anders geschreven als mu-nul in de fijnstructuurconstante.

      Als deze fijnstructuurconstante daar ter plaatse niet echt constant zou zijn, dan is de sterkte van de zwaartekrachtslens anders dan je zou vermoeden.

      In dit verband ben ik altijd bang voor het meten met een veranderlijke maat: als alles langer zou worden, dan wordt je meetlat ook langer en kan je geen lengtevergroting meten. Stel dat er twee grootheden gekoppeld zijn, zodat bijvoorbeeld verandering van de grootte van de lichtsnelheid gekoppeld is aan de verandering van de absolute permittiviteit zodat het resultaat hetzelfde blijft.

Laat wat van je horen

*