23 oktober 2017

Dit zijn de lokaties van Hubble’s Frontier Fields aan de hemel

frontier_fields

Ze worden de Frontier Fields genoemd, een dozijn piepkleine stukjes aan de hemel, die door de Hubble ruimtetelescoop uitvoerig worden bestudeerd, op zoek naar het uiterst zwakke licht van de verst verwijderde sterrenstelsels in ons gehele heelal. Met piepklein bedoel ik ook echt klein, want ieder van die stukjes is kleiner dan de punt van een naald, die je op armlengte houdt, met uiterst zwak bedoel ik ook echt zwak, want het licht dat Hubble van die stelsels ontvangt is 40 miljard keer zwakker dan wat we met ons blote oog kunnen zien. Eigenlijk is zelfs Hubble niet in staat om die sterrenstelsels te zien, maar de sterrenkundigen maken dankbaar gebruik van moeder natuur om ze toch waar te nemen. De twaalf Frontier Fields bevinden zich namelijk in paren op zes verschillend locaties aan de hemel, allemaal vlakbij grote, massieve clusters van sterrenstelsels – op de afbeelding hierboven genummerd van 1 t/m 6. Dankzij de grote massa van die clusters wordt de ruimte eromheen verbogen en dat zorgt er voor dat we het licht van er achter liggende sterrenstelsels, die normaal gesproken onzichtbaar zouden zijn, toch kunnen zien – een effect dat we zwaartekrachtslenzen noemen. Hieronder zie je bijvoorbeeld de twee Frontier Fields, die zich bij de cluster Abell 2744 bevinden, onlangs nog in het nieuws vanwege het oudst bekende sterrenstelsel.

abell2744

Je ziet dat zo’n paar Frontier Fields bestaat uit een zogenaamde cluster veld, dat rondom het gekozen clusters van sterrenstelsels is gelegen, en een parallel veld, dat er iets van af ligt. Dat laatste gebruiken ze om de waarnemingen van het clusterveld te vergelijken. Het licht van de zeer ver verwijderde sterrenstelsels is vooral in het infrarode gedeelte van het spectrum te vinden, vanwege de grote roodverschuiving die het licht heeft ondergaan in haar tocht naar de aarde door de expansie van het heelal. Vandaar dat het clusterveld bekeken wordt door

Laat wat van je horen

*