24 augustus 2017

Heldere supernova stond achter gravitatielens

supernova gravitatielens

Een uitzonderlijk heldere supernova die enkele jaren geleden oplichtte bevond zich achter een natuurlijke

Reacties

  1. Ik kan me voorstellen dat licht op weg naar de aarde door meerdere, verschillende gravitatielenzen kan worden afgebogen. Is dat ook goed te achterhalen?! En wordt dat licht dan steeds verder versterkt?!

    • Dat zou kunnen maar ik denk niet dat dat te achterhalen is. Licht kan je niet vanaf “een zijkant” waarnemen tenzij het door b.v. een nevel gaat. Een laserstraal dus ook niet, hoewel het in SF films ineens wel blijkt te kunnen 🙂

      Het afbuigen van licht kan onder andere bewezen worden bij het waarnemen van totale eclipsen. Bij een totale zonsverduistering is gebleken dat verre objecten, die zich achter de zon bevonden), toch ineens zichtbaar waren. De zon boog dat licht af, zodat het voor ons toch weer zichtbaar was.

      Het is niet zozeer versterken van licht. Het is focussen of samen bundelen van licht. Daardoor is het licht wat onze kant op komt sterker dan wanneer er geen gravitatielens tussen zat. Zoals in het artikel staat, een type a1 supernova heeft een “vaste” lichtsterkte. Ineens werd er een waargenomen die 30x sterker licht gaf. Als dat zo was, kan direct het gebruik van die supernova’s als meetlat in de prullenbak. Maar het bleek dat een zwart gat het licht dat onze kant op kwam had gebundeld als een vergrootglas zeg maar. Conclusie, type a1 supernova’s blijven bruikbaar als meetlat om afstanden in het heelal te berekenen.

      Hoe dat werkt? Een type a1 supernova geeft een vaste hoeveelheid licht af. B.v. zoveel watt. Als je dat weet, en je vergelijkt het met het licht wat we ontvangen/observeren, kan je uitrekenen hoever die nova van ons vandaan staat. Bij verdubbeling van de afstand, zal de hoeveelheid waarneembaar licht 1/4 worden.

Laat wat van je horen

*