Mooi tafereel, nietwaar? Op de voorgrond zien we de maan Rhea, 1528 km in doorsnede. Rechts ervan de maan Enceladus, bekend op z’n waterdamp spuwende geisers, die ongeveer eenderde van de omvang van Rhea is. En linksachter Rhea zien we Dione, nog een maan van Saturnus, die 1123 km groot is. Tussendoor zien we een deel van de ringen van Saturnus. En Saturnus zelf? Dat is de donkere schaduw links. Cassini nam de foto april dit jaar.
Bron: New Scientist.
Een zwarte Saturnus en drie manen
Vijf manen van Saturnus, waarvan één op een presenteerblad
Op 11 januari j.l. vloog de sonde Cassini langs de maan Rhea van Saturnus. Ná de passage ‘schoot’ hij de volgende foto – dubbelklikken s.v.p. voor de grote versie:
De grote maan is Rhea zelf, waar Cassini net langs was gevlogen en waarvan je meerdere prachtige close-ups in de bron kan terugvinden, en daaronder zie je een andere maan, Dione. Eh… het lijkt alsof Dione op een soort van presenteerblad ligt. Dan zijn uiteraard – van opzij bekeken – de ringen van Saturnus, waar Dione ‘bovenop’ lijkt te liggen. Een tikkeltje rechts van Dione zie je in de ringen een klein bobbeltje: dat is het herdermaantje Prometheus. Helemaal rechtsonder is de maan Tethys en tussen deze maan en Rhea in is het vijfde maantje in dit portret, te weten Epimetheus. Mooi geschoten, nietwaar?
Bron: Planetary Society.
Eh… is Saturnus’ maan Rhea blauw?
We hadden al een blauwe maan op blauwe maandag, een blauwe zonsondergang èn zonsverduistering, een blauwe Kerstmis – weer es wat anders dan een white christmas – en nu hebben we ook nog eens een blauwe Rhea, een maan van de planeet Saturnus:
Ok, niet allemaal in paniek raken. Rhea is niet echt blauw, het is een foto in ‘valse kleuren’, zoals ze dat bij de NASA noemen. De foto maakt deel uit van een deze week gepubliceerde atlas van Rhea, het resultaat van enkele flyby’s die Cassini langs de maan deed. Lees de bron maar voor verdere details.
Bron: DLR.
Saturnus’ maan Rhea heeft ijle atmosfeer met zuurstof
Onderzoek met de Saturnusverkenner Cassini heeft laten zien dat de maan Rhea van Saturnus een zeer ijle atmosfeer bezit, waar zuurstof en kooldioxide in voorkomen. Mmmm, een atmosfeer met zuurstof en kooldioxide, dat klinkt erg bekend. De atmosfeer is zo ijl dat wetenschappers meer van een exosfeer spreken, net zoals Mercurius heeft. De exosfeer ontstaat doordat energierijke deeltjes afkomstig uit het plasma van de magnetosfeer van Saturnus van tegen het ijsoppervlak van Rhea botsen en zodoende atomen, moleculen en ionen omhoog kaatsen. Het ijsoppervlak moet dus ook zuurstof en kooldioxide bevatten. Rhea is met een middellijn van 1500 km de tweede grootte maan van Saturnus, na Titan. De laatste heeft een dikke atmosfeer, bestaande uit stikstof en methaan en een klein beetje zuurstof en kooldioxide. Een team wetenschappers van het UCL’s (University College London) Mullard Space Science Laboratory heeft gisteren een artikel over hun ontdekking gepubliceerd in het wetenschappelijke online magazine Science Express. Het was met een door dit team ontwikkeld instrument aan boord van Cassini dat de exosfeer werd waargenomen.
Bron: UK Space Agency.
Is dit een botsing van twee manen van Saturnus?

Zie hier Dione en Rhea, twee manen van Saturnus. Boven Dione, onder Rhea. Eh… is hier sprake van een botsing van deze manen? Of zijn ze bij de NASA geflipt en hebben ze lopen photoshoppen? Nee, niks van dat alles. Cassini heeft het duo met z’n ‘narrow-angle camera’ gefotografeerd op 27 juli 2010 en wat je ziet is puur gezichtsbedrog. Het lijkt dus alsof ze botsen, maar in werkelijkheid stond op het moment van de foto Dione 1,1 miljoen km van Cassini en Rhea een half miljoen km verderop. Op de plek waar Dione en Rhea elkaar lijken te ‘overlappen’ ligt een grote krater. Dat is Evander op Dione. De doorsnede van Dione is 1123 km en die van Rhea 1528 km, vandaar dat ze ongeveer even groot op de foto zijn. Ze hebben ook hetzelfde bekraterde grijze uiterlijk én hetzelfde albedo, lichtreflecterende vermogen, en aldus is deze fraaie foto geboren.
Bron: Ciclops.
Video: vlieg mee over krater Inktomi op Rhea
Op de maan Rhea van Saturnus komt een 48 km grote inslagkrater voor genaamd Inktomi. Bijnaam vanwege z’n stralenkrans: The Splat – is dat niet vertaald ‘de spetter’? Op basis van stereowaarnemingen van Cassini van deze zeer jonge krater (leeftijd hooguit enkele miljoenen jaren) heeft dr. Paul Schenk (Lunar and Planetary Institute) een 3D-video gemaakt, waarin je over Inktomi vliegt, wiens kraterwand 6 á 7 km hoog is. De ‘vlucht’ begint overigens bij een andere krater, Nishanu (Ø 120 km), die met die blauwe wanden. Kijken!
De kleuren zijn overigens overdreven in de video, de blauwe wanden van Nishanu zijn eigenlijk wit. De kraterwanden van Nishanu en Inktomi geven de wetenschappers inzage in de structuur van de ijskorst van Rhea. In de bron van deze Astroblog zijn nog meer video-fly overs te zien van Schenk, die je echt even moet bekijken.
Bron: Universe Today.
Sprakeloos

…1 Bron: Bad Astronomy.
- Van zo’n foto ben je toch sprakeloos? Daarom de info in deze voetnoot – woehaha wat slim: Cassini nam de foto op 24 maart 2010. We zien de Saturnus’ maan Rhea (Ø 1520 km), daaronder de maan Epimetheus (144 x 108 x 98 km, yep, niet echt rond), dan de ringen en helemaal op de achtergrond Saturnus zelf. Rhea stond 1,2 miljoen km van Cassini, Epimetheus 1,6 miljoen km. Het afstandsverschil tussen die manen is groter dan de afstand aarde-maan. Wowie!
Eh… o ja, m’n laptop doet het weer.
[↩]
Rhea en Titan spelen kiekeboe

Zie hier Titan (voorgrond) en Rhea (links tevoorschijn komend), twee manen van Saturnus. Schitterend geportretteerd door Cassini, de befaamde Saturnusverkenner. De foto werd 27 oktober 2009 genomen en de afstand van Cassini tot Titan bedroeg 1 miljoen km, tot Rhea 2,3 miljoen km. De resolutie op Titan is 6 km per pixel, al valt er in zichtbaar licht door de dichte atmosfeer van Titan niets aan details te zien op het oppervlak. Op Rhea is de resolutie 14 km/px. Bron: NASA.
Rhea raw
Electronen wijzen op drie ringen van Rhea
Deze week kwam het bericht dat de maan Rhea van Saturnus vermoedelijk ook ringen heeft, daarmee de eerste maan in het zonnestelsel met ringen zijnde. Maar harde gegevens daarvoor ontbraken nog. Gisteren publiceerde Emily Lakdawalla van de The Planetary Society Weblog grafieken afkomstig van de Magnetospheric Imaging Instrument (MIMI) aan boord van Cassini met de aanwijzingen voor de ringen. Met het instrument wordt de stroom van electronen gemeten afkomstig van de magnetosfeer van Saturnus. In de grafiek van Rhea, gemaakt op 26 november 20051, zijn duidelijk drie dipjes te zien die wijzen op onderbrekingen in de ‘flux’ van de electronen door materiaal wat ze tegenhoudt. Dat zouden dan de ringen van Rhea moeten zijn. De ringen bevinden zich 1.615 km, 1.784 km en 1.991 km van het centrum van Rhea. Ter vergelijking is ook de grafiek van een andere maan eronder gezet, die van Thetys. Daar zitten geen onderbrekingen in de electronenflux. Mimi, geweldig werk hoor. Bron: Planetary.org/blog.
- Grote vraag: waarom duurt het twee en een half jaar voordat dit soort gegevens en conclusies openbaar worden gemaakt? [↩]




Social profiles Adrianus V