9 februari 2012

Astronaut Lodewijk van den Berg blikt terug bij Space Expo

Lodewijk v.d.Berg, de eerste 'Nederlandse' astronaut, op de SpaceExpo

Als je de geboortebewijzen van alle astronauten verzamelt, zijn niet twee, maar drie Nederlanders in de ruimte geweest. Kort voordat Wubbo Ockels in 1985 aan boord van de Space Shuttle Challenger een ruimtevlucht maakte, vloog de in Nederland geboren Lodewijk van den Berg in diezelfde shuttle naar de ruimte. Van den Berg vertelde over zijn ervaringen bij Space Expo in Noordwijk. Van den Berg sprak ‘s middags over zijn missie voor veel jonge ESA-medewerkers. Later deelde hij zijn verhaal ook met schoolkinderen die op bezoek waren bij Space Expo en het brede publiek tijdens een avondlezing. Het was bijzondere missie, waar hij per ongeluk op was terechtgekomen… Van den Berg werd al ruim voor zijn vlucht een Amerikaans staatsburger en werkte daar als scheikundige aan kristalstructuren. Hij stelde een experiment voor aan NASA dat alleen in de ruimte gedaan kon worden. Het experiment werd geaccepteerd voor de Space Shuttle. NASA vond het makkelijker om een wetenschapper op te leiden tot astronaut dan andersom. Dus maakte Van den Berg een lijst met kandidaten voor de ruimtevlucht. Hij zette zichzelf er ook op, bijna zeker wetend dat hij niet gekozen zou worden vanwege zijn slechte ogen. Hij werd toch geselecteerd. Met 53 jaar was hij de oudste rookie astronaut die NASA ooit had gehad.

Spacelab

Van den Berg vloog aan boord van de Space Shuttle Challenger tijdens de STS-51B missie van 29 april tot 6 mei 1985. Het was de eerste operationele vlucht van het Spacelab laboratorium. ‘Ik werd niet ziek’, vertelde hij blij aan het publiek. ‘Ik had een fantastische tijd. In de ruimte zijn is echt leven in drie dimensies: je kunt alle kanten op. Anders dan op aarde waar je in twee dimensies leeft en dan de trap neemt om een laagje hoger weer in twee dimensies te leven.’ De astronaut werkte in de ruimte aan kristallen die tien keer zuiverder groeiden dan op aarde mogelijk is. Hij werkte ook aan experimenten op het gebied van vloeistofdynamica. Op de vraag wat het vervelendste deel van de vlucht was, antwoordde Van den Berg: ‘De landing. Zelfs al ben je maar een week in de ruimte, de overgang van nul naar één keer de zwaartekracht voelt heel onplezierig.’ Ruim een half jaar na zijn vlucht ontplofte de Space Shuttle Challenger tijdens de lancering. Zeven astronauten kwamen om. Van den Berg kijkt somber terug op die fatale vlucht: ‘Ik weet nog steeds niet precies wat ik daarbij voel. Ik was in een klaslokaal aan het vertellen toen het gebeurde. Ik probeerde iedereen gerust te stellen. Vooral de docenten hadden het moeilijk.’ Voor Van den Berg bleef het bij één ruimtevlucht. Zijn vrouw wilde simpelweg niet dat hij nog eens vloog. Door zijn Amerikaanse paspoort kwam de in Nederland geboren astronaut hier weinig in de media. En dat vindt hij niet erg. Zo af en toe komt hij terug om te vertellen over zijn missie. En ook al is die missie inmiddels 26 jaar geleden, het publiek smult van zijn verhalen. :bron: Bron: ESA.

Hoe krijg je een Space Shuttle van 80.000 kg de lucht in?

Zo’n Space Shuttle zoals de Atlantis weegt pakweg 80.000 kilogram. Da’s exclusief de lading, exclusief de externe brandstoftank en exclusief het gewicht van de twee Solid Rocket Boosters. Je vraagt je misschien af hoe ze zo’n gevaarte omhoog krijgen, hoe dat daarboven in de ruimte blijft zweven en hoe het uiteindelijk na een behouden vaart – hopen we tenminste – weer veilig op aarde terugkeert. De volgende infografiek laat je alles zien over deze boeiende vragen:

(afbeelding: © Wellhome) Eh… even over de gebruikte eenheden in deze infografiek: een pound is 0,45359237 kg en een gallon is 3,79 liter. :bron: Bron: Universe Today.

Drie maal de lancering van de Endeavour… adembenemend!

Zo’n lancering van een Space Shuttle, zoals eergisteren het geval met de Endeavour voor missie STS-134, wordt door duizenden toeschouwers bekeken. Dat levert soms adembenemende foto’s op, zoals deze:

Wowie, schitterend hoe de Endeavour door de wolken vliegt en er een felle gloed van licht onder het wolkendek ontstaat, nietwaar? In de volgende video – net zo adembenemend – gemaakt op vijf kilometer afstand van de lanceerplaats, zie je mooi het moment dat die gloed ontstaat in beeld gebracht – let ook op dat knetterende geluid van de brullende motoren:

En dan tenslotte nog een laatste foto – hap hap hap, opnieuw adembenemend – gemaakt door Stephanie Gordon, die aan boord van een lijntoestel zat dat van New York naar Palm Beach in Florida vloog. Zij zat aan de andere kant van het wolkendek, namelijk erboven. Ze had een iPhone bij de hand en wat doe je dan als je zo’n space shuttle dwars door de wolken omhoog ziet komen? Yep, fotograferen maar!

:bron: Bron: voor de eerste foto is dat Bad Astronomy, voor de video is dat SmugMug en voor de tweede foto is dat Space.com.

Hoe wordt de space shuttle aan de externe tank en SRB’s verbonden?

Vorige week donderdagavond zagen we voor het allerlaatst space shuttle Discovery opstijgen vanaf Kennedy Space Center (KSC) in Florida. Op een hoogte van 44,5 km worden de twee Solid Rocket Boosters (SRB’s) losgekoppeld, een paar minuten later gevolgd door de oranjegekleurde externe tank (ET). Dat trio – space shuttle, SRB’s en ET – wordt ver voor de lancering aan elkaar gekoppeld in het immense Vehicle Assembly Building (VAB) op KSC. Jaja, een astroblogje vol afkortingen, dat merk je wel. Afijn, hóe dat aan elkaar koppelen van space shuttle, SRB en ET in z’n werk gaat zie je in de volgende video:

Het gebeuren hierboven vond op 1 maart jongstleden in het VAB plaats en het is de Endeavour waar het allemaal om te doen is. Die wordt momenteel klaargestoomd voor diens laatste missie STS-134, welke voor een lancering op 19 april gepland staat en die de loodzware Alpha Magnetic Spectrometer 2 (yep, afgekort AMS-02) richting ISS (afkorting voor ….) zal brengen. Dat getakel van het ruimteveer in zo’n metalen constructie wordt “Lift and Mate” genoemd, eh… LaM? :bron: Bron: Universe Today.

Weer zo’n Discovery-vanuit-een-vliegtuigraam-video

Er is officiëel een 65 km No Fly Zone rondom platform 39A van Kennedy Space Center in Florida op het moment dat een Space Shuttle de ruimte in wordt geschoten. Maar buiten die zone wemelt ‘t kennelijk van de vliegtuigen, want van de lancering van de Discovery afgelopen donderdag komen opeens video’s tevoorschijn van mensen die ‘m vanuit een vliegtuig hebben gezien en gefilmd. Ik had zaterdag al zo’n video, maar deze is ook erg leuk om te zien, gemaakt door de Canadees J.D. Howell met z’n iPhone.

© J.D. Howell. Ik wil trouwens wel een voorspelling doen voor de laatste twee missies van een Space Shuttle (STS-134 met de Endeavour en STS-135 met de Atlantis, de laatste onder voorbehoud van toestemming van het Congres): dat het dan net buiten die 65-km-zone héél vol zal zijn met commerciële pleziervliegtuigjes en ballonnen, die tegen betaling van veel dollars de passagiers de gelegenheid bieden zo’n opstijgende shuttle te zien. :bron: Bron: Cosmic Log.

Waarom is die externe tank eigenlijk oranje?

Zo met de allerlaatste missie van space shuttle Discovery gaande worden we nogal eens getrakteerd op wat flashbacks naar de begintijd van de vluchten met een space shuttle. Die allereerste vlucht, STS-1, was op 12 april 1981 met de Columbia. Die is op de linkerfoto hierboven te zien. Wat opvalt: de externe tank was toen strak wit, net zoals de space shuttle zelf. Hé, tegenwoordig zijn die externe tanks (ET) toch altijd oranje, zoals rechts te zien? Yep, dat klopt. Alleen de missies STS-1 en -2 hadden zo’n witte ET. Die verf zou de tanks moeten beschermen tegen ultraviolette straling van de zon, dacht men. Zo’n ruimteveer kan weken op dat lanceerplatform – standaard platform 39A op Kennedy Space Center – staan en men was bang dat de tank last van dat UV-licht kon hebben. Vandaar die verf, een soort van zonnebrand dus. Maar onderzoek wees uit dat de angst ongegrond was en dus liet men de ET vanaf STS-3 ongeverfd, waardoor de oranje isolatiemantel zichbaar werd. Scheelde ook weer 272 kilogram verf, hetgeen in ruimtevaarttermen kostbare kilootjes zijn. :bron: Bron: Wikipedia.

Waarom die vonkenregen bij een shuttlelancering?

Het zal je vast wel eens opgevallen zijn dat iedere lancering van een Space Shuttle een paar seconden voor het opstijgen vooraf gaat door een regen van vonken, waarbij vanuit diverse punten vonken onder de motoren van de Space Shuttle worden geschoten. Je zag het gisteren in die uitgebreidde film van 45 minuten met beelden van de lancering, maar je ziet het ook in deze kortere video:

De vraag is waar die vonkenregen toe dient? Is dat misschien om de hoofdmotoren van de Space Shuttle – de SSME’s, oftewel de Space Shuttle Main Engines – tot ontbranding te brengen? Nee dus, dat is het niet. De drie hoofdmotoren van de Space Shuttle en de twee grote Solid Rocket Boosters (SRB) aan de zijkanten worden gevoed met vloeibare zuurstof en waterstof. De vonkenregen – geleverd door de zogenaamde Spark Ignitors – zorgt er voor dat dat explosieve mengel – met name de waterstof – als het uit de motoren komt verbrandt, zodat het geen gevaar meer kan opleveren. Zonder die vonkenregen zou de onverbrandde waterstof zich kunnen verzamelen en exploderen. Puur een veiligheidsmaatregel dus, die vonken. De daadwerkelijke ontbranding van de brandstof gebeurt ergens binnenin de motoren, door de zogenaamde Augmented Spark Igniter (ASI), welke 50 vonken per seconden à 10-kilovolt in de verbrandingskamer uitspuugt. :bron: Bron: Spaceflight Forum.

ALLES over de lancering van een Space Shuttle

Heb je de komende drie kwartier niets te doen? Dàn moet je echt de volgende video zien. Heb je de komende drie kwartier wel iets te doen? Nou, dat heeft dan vette pech, want je móet echt de volgende video zien. Vanuit diverse standpunten gezien hebben ze de lancering van de Space Shuttle in beeld gebracht en dat alles in slow-motion. Schitterende beelden, voorzien van deskundig commentaar door Matt Melis en Kevin Burke (Glenn Research Center).

De video is een compilatie van beelden van 125 camera’s (!) die de lancering hebben gefilmd van missies STS-114, STS-117 en STS-124. :bron: Bron: Universe Today.

Aftellen: nog twee Space Shuttlevluchten te gaan


Met de landing van ruimteveer Atlantis op 26 mei j.l. kwam er een einde aan dienstlange dienstverband en kan ‘ie een verder bestaan als museumstuk tegemoet zien1. Betekent dat er nog maar twee resterende vluchten te gaan zijn. Hier even alles op een rijtje in een tabel, waar ik na missie STS-125 mee begon.

STS Nr.lanceringRuimteveerDuurBijzonderheid
127ca. 13 juni 2009Endeavour~15dISS assembly flight 2J/A: JEM Exposed Facility (EF) & JEM ELM ES.
1286 augustus 2009Discovery~11dISS assembly flight 17A: MPLM Leonardo & 6 person ISS crew.
12912 november 2009Atlantis~15dISS assembly flight ULF3: EXPRESS Logistics Carriers (ELCs) 1 & 2.
1308 februari 2010Endeavour12dISS assembly flight 20A: Node 3 and Cupola
1315 april 2010Discovery13dISS assembly flight Utility and Logistics Flight 4: Multi-Purpose Logistics Module Raffaello. Final planned flight of Atlantis.
13214 mei 2010Atlantis12dISS assembly flight 19A: Mini-Research Module 1. Laatste vlucht van de Atlantis.
13316 september 2010Discovery~8dISS assembly flight ULF5, MPLM Leonardo, ELC 4 (ExPRESS Logistics Carrier). Laatste vlucht van de Discovery.
134medio november 2010Endeavour~10dISS assembly flight ULF5, ELC 4, ROEU, Alpha Magnetic Spectrometer. Laatste vlucht van de Endeavour én laatste Shuttlevlucht. :-(

16 September de eerstvolgende vlucht. Wie heeft er nog een retourtje Florida omstreeks die tijd over?

Noot:
  1. Even los van z’n mogelijke inzet als nood-shuttle bij de laatste STS-134 missie van de Endeavour eind dit jaar. []

STS-132 > 134 > 133 wordt STS-132 > 133 > 134

Het logo van missie STS-134

Hoezo verwarrend. De volgorde van de laatste drie vluchten van de Space Shuttles is weer eens veranderd. Zoals ik een week geleden nog schreef wàs de volgorde dat eerst missie STS-132 (Atlantis) zou plaatsvinden, dan STS-134 (Endeavour) en tenslotte STS-133 (Discovery). Belangrijkste vlucht van dit drietal wetenschappelijk gezien is STS-134, die de loodzware Alpha Magnetic Spectrometer (AMS) naar het internationale ruimtestation ISS moet brengen, het apparaat waarmee ze donkere materie hopen waar te nemen. Maar wat blijkt: een supergeleidende magneet in de AMS is niet goed genoeg en er moet een beter exemplaar worden ingebouwd. De huidige magneet zal het 2 á 3 jaar uithouden, maar men wil er eentje plaatsen die veel langer meegaat, wel 18 jaren. En daarom is de lancering van de STS-134, oorspronkelijk gepland voor 29 juli a.s., uitgesteld tot ergens in november dit jaar. Kortom, de volgorde is weer keurig STS-132, dan 133 en tenslotte 134. De AMS-missie wordt daarmee ook gelijk de àllerlaatste missie van een ruimteveer. De eerstvolgende missie, die van de Atlantis, staat gepland voor een lancering op vrijdag 14 mei a.s. Goh, Hemelvaartsdag, wat toevallig. :-) Bron: Universe Today.

Switch to our mobile site