NASA’s maanraket doorstaat cruciale test en is praktisch klaar voor lancering!

NASA heeft op 18 maart j.l. met succes de kerntrap van het Space Launch System getest en de SLS-kolos is nu praktisch klaar voor lancering naar de maan. Deze kerntrap is het grootste raketelement ooit gebouwd door NASA. In de video hieronder is te zien hoe de vier RS-25 motoren van de trap brandden voor 8 minuten en 19 seconden in NASA’s testfaciliteit Stennis Space Center, gelegen in de staat Mississippi. Deze met succes uitgevoerde, zogeheten ‘hot fire’-test was een cruciale mijlpaal in de aanloop naar de Artemis I-maanmissie. Tijdens de test verzamelde NASA de data die gebruikt ordt  om te verifiëren dat de kernrakettrap klaar is voor de eerste vlucht van Artemis. Hierbij zal een bemand Orion-ruimteschip een flyby maken rond de maan en zo de weg effenen voor toekomstige Artemis-missies naar de maan. Ingenieurs stelden een achtdelige zogenaamde ‘Green Run’-testcampagne* samen om de kerntrap van het SLS geleidelijk aan klaar te stomen voor deze hot fire-test. De SLS is de krachtigste raket die NASA ooit heeft gebouwd, en tijdens de test van afgelopen donderdag, genereerde de kerntrap binnen zeven seconden meer dan 1,6 miljoen lbs aan stuwkracht (omgerekend ong.726.000 kg.). Lees verder

‘Oumuamua is een soort mini-Pluto met een dikke laag stikstofijs

Impressie van ‘Oumuamua. Credit: William Hartmann.

Het eerste interstellaire object (ISO) dat ontdekt is was 1I/’Oumuamua, een klein pannenkoekvormig object dat op 9 september 2017 z’n periheliumpassage langs de zon maakte. Toen die kort voor perihelium werd ontdekt dacht men te maken te hebben met een soort van planetoïde, maar toen ‘Oumuamua de maanden erna plotseling ging versnellen leek er sprake te zijn van uitstroom van gassen. Sindsdien is er veel discussie over de ware aard van ‘Oumuamua, waarbij zelfs geopperd werd dat het gaat om een ruimteschip vol met aliens, die het zonnestelsel bezochten. Recent hebben de tweee sterrenkundigen Steven Desch en Alan Jackson (Arizona State University) nog eens alle informatie die bekend is over ‘Oumuamua op een rijtje gezet – zie de twee vakartikelen hierover onderaan de blog – en daaruit blijkt dat ‘Oumuamua veel gelijkenis vertoont met Pluto, de dwergplaneet in de buitenste regionen van ons zonnestelsel, en met Triton, de grootste maan van Neptunus. Beiden hebben een hoog albedo, dat wil zeggen een hoog reflecterend vermogen. Ook hun samenstelling is gelijk. Pluto heeft een oppervlak dat bestaat uit stikstofijs. Men denkt daarom dat ‘Oumuamua voor het grootste deel ook uit stikstofijs bestaat. Dat is verdampt snel als het wordt blootgesteld aan sterk zonlicht en dat is bij de periheliumpassage ook gebeurd, hetgeen de waargenomen versnelling verklaart.

Credit: S.Selkirk/ASU

Dat ‘Oumuamua bij die versnelling geen coma ontwikkelde, zoals je bij een komeet zou verwachten, komt omdat er vermoedelijk weinig waterijs op z’n oppervlak ligt. En ook dat heeft ‘t gemeen met Pluto. Desch en Jackson denken dat ‘Oumuamua ongeveer 400 miljoen jaar geleden in een ander planetenstelsel is afgebroken door een inslag op een kleine ijsachtige planeet , eentje die op Pluto lijkt. Hij moet niet altijd zon pannekoekachtige vorm hebben gehad, die heeft ‘ie pas gekregen door de ‘reis naar het zonnestelsel, onder invloed van kosmische straling. En de passage door het binnenste deel van het zonnestelsel heeft ‘m veel massa gekost. Daarbij heeft ‘Oumuamua naar schatting maar liefst 95% van al z’n stikfstofijs verloren (zie afbeelding hierboven).

Vakartikelen

  1. Alan P. Jackson & Steven J. Desch. “1I/‘Oumuamua as an N2 ice fragment of an exo? Pluto surface: I. Size and Compositional Constraints.” Journal of Geophysical Research: Planets (2021). DOI: 10.1029/2020JE006706.
  2. S. J Desch & A. P Jackson. “1I/‘Oumuamua as an N2 ice fragment of an exo?pluto surface II: Generation of N2 ice fragments and the origin of ‘Oumuamua.” Journal of Geophysical Research: Planets (2021). DOI: 10.1029/2020JE006807.

Bron: ASU.