Nieuwe website over toekomstige aardscheerders
Hé, dat zijn wij… 2x
Japan is de laatste tijd nogal in het nieuws op ruimtevaartgebied. Nee, niet vanwege het eerste ruimtebier, door de Japanse firma Sapporro met in de ruimte gekweekte gerstekorrels gebrouwen, want da’s oud nieuws. Waar ik het over heb is de Venus-klimaatsonde Akatsuki, op 20 mei j.l. gelanceerd tesamen met het ruimtezeilschip Ikaros, en de Hayabusa, die volgende maand terugkeert van een lange reis naar de planetoïde Itokawa. Zowel de Akatsuki als de Hayabusa dachten op een gegeven moment bij zichzelf ‘kom, laat ik maar eens onze Moederplaneet Aarde fotograferen’. En aldus geschiedde, links het resultaat van Akatsuki en rechts dat van Hayabusa. De foto van Akatsuki is een vertrouwd beeld. Zo’n blauw-witte rand van de Aarde, die hebben we zo vaker gezien, onder andere door foto’s van het Apolloprogramma. Akatasuki nam de foto op een afstand van 250.000 km. De rechterfoto is een stukkie ingewikkelder. Hayabusa nam ‘m op 12 mei j.l. vanaf 13,5 miljoen km afstand, tikkeltje verderweg dus en naast de Aarde en Maan zijn er ook talloze volgsterren op te zien in de sterrenbeelden Steenbok, Waterman en Boogschutter. Die sterren moeten Hayabusa naar huis geleiden, onze eigen planeet, waar een deel op 13 juni weer per parachute zal landen – hopelijk mèt monsters van Itokawa aan boord. Op het onderste deel van de foto hebben ze al die hinderlijke namen weggefilterd en hou je prachtig onze planeet en ‘t maantje over.
Bron: Space.com.
Wowie, het ISS èn Jupiter overdag gefotografeerd
Van het ISS weten we dat amateurs zoals Ralf Vandebergh ‘m regelmatig fotograferen en dat ze er dan in slagen dat ruimtestation met een verbazingwekkende resolutie vast te leggen. Maar het kan altijd weer een stap verder, zoals die gedenkwaardige 29e maart, toen de Griek Anthony Ayiomamitis ‘m met z’n 16 cm AP 160 f/7.5 StarFire EDF overdag fotografeerde. Het ISS passeerde toen net de planeet Jupiter:
Het was toen ongeveer 9 uur ‘s morgens – zonnetje stralend aan de hemel – en het geschiedde ergens in Athene. Eigenlijk is de foto hierboven een compositie van twee foto’s, zeer kort na elkaar gemaakt. Eerst stond het ISS rechts van Jupiter, daarna links. De pijlen laten zien dat gezien vanaf Ayiomamitis’ positie het ISS voor Jupiter langs moet zijn gevlogen. Had Ayiomamitis z’n tweede foto een tiende van een seconde eerder gemaakt dan had hij vast dè astronomische foto van de eeuw gemaakt: het ISS dat voor Jupiter passeert. Da’s niet alleen een kwestie van timing, maar ook van lokatie: een paar straten verderop in Athene zou het ISS boven of onder Jupiter door zijn gaan i.p.v. voorlangs. Maar goed, het blijft een prachtige foto. In de bron (Bad Astronomy) zijn overigens nog meer mooie amateurplaatjes te vinden, zoals weer eentje van Jupiter, óók overdag gefotografeerd. Maar dan met meer resolutie. Kijk zelf maar even.
Bron: Bad Astronomy.
Binnenste halo Melkweg zit vol kosmische bubbels
Bron: Science Daily.
Verband gevonden tussen zwarte gaten en bolhopen
Neem s.v.p. notie van de volgende vergelijking:
waarin M• de massa van het superzware zwarte gat is, m•/*=1,3 x 105 zonmassa en N het aantal bolvormige sterrenhopen. Het duo Andreas Burkert en Scott Tremaine, sterrenkundigen op het Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey, denkt dat deze correlatie tussen de massa van de superzware zwarte gaten en het aantal bolhopen geldt voor elliptische sterrenstelsels. Hoe zwaarder het zwarte gat in de kern van die stelsels des te meer bolhopen zich in de halo eromheen bevinden. Neem bijvoorbeeld M87, het bekendste elliptische stelsel in de Virgocluster, die in haar binnenstad een reusachtig zwart gat van ruim 6 miljard zonmassa’s herbergt. Om M87 heen zweven zo’n 15.000 bolhopen, ieder een paar honderdduizend tot miljoenen sterren tellend. Fornax A daarentegen, ook een groot elliptisch stelsel, heeft een zwart gat van ‘maar’ 150 miljoen zonmassa en dùs minder bolhopen: zo’n 1200. Burkert en Tremaine denken dat het verband tussen de massa van zwarte gaten en het aantal bolhopen te maken heeft met het ontstaan van de elliptische stelsels in het vroege heelal. Beiden, elliptische stelsels en bolhopen, bestaan uit oude sterren. Grote elliptische sterrenstelsels ontstaan vermoedelijk door botsingen van kleinere stelsels en bij die botsingen ontstaan ook bolhopen, zoals is waargenomen bij de botsing van het bekende Antennestelsel in het sterrenbeeld Raaf.M•= m•/* x N1,11
Bron: Physics World.
ATT
Niet dus!!…..ik heb namelijk ”de almachtige Astroblog-baas” Adrianus V beloofd om “een aardig stukkie” te schrijven over de ATT.
Enne….ATT staat in goed Duits (?) voor Astronomische Tausch und Trodel, een hele grote astrobeurs gehouden in de “Gesamtschule Bockmuhle in Essen”, net over de grens. Zeg maar net zoiets als “Astrofest” in London maar dan middels een “laagvlieg-scheurpartij” van een uurtje of twee over de “asfaltluchtwegen van de duitse autobahen” makkelijk met de auto bereikbaar! Vanochtend in alle vroegte aan de rand van Dordecht ( zorgvuldig dichtgetimmerd vanwege het mega-evenement “Dordt in stoom”, ook een aanrader trouwens!) opgepikt door astrovriendje Cees om zo rond een uurtje of 10 voor de ingang van de ATT fris, vrolijk en hoopvol weer op te duiken. Boekje gekregen, vervolgens Kaartje gekocht, in de vorm overigens van een vijfpuntige gele ster die je op je jasje kon opprikken, waarna enkele Hollanders met gevoel voor humor en een tikkie historisch besef het toch niet konden na-laten om even hier en daar een….eh…”opmerking” te plaatsen, als je begrijpt wat ik bedoel…Nou ja, had wellicht iets handiger gekund, maar goed dit terzijde want daar kwamen we tenslotte niet voor!! De ATT is in feite éne grote gigantische “astronomische snoepwinkel” waar je je werkelijk helemaal bankroet kunt kopen aan de meest uiteenlopende “astrospeeltjes”. Van de simpelste oculairen van een eurotje of 30 tot complete meg- telescopen van een eurotje of 30 000!!! Vooral de “gymzaal” is een plek waar je materieel erg gelukkig kunt worden en derhalve financieel erg ongelukkig!! Ikzelve heb meestal geen wensen als ik naar de ATT ga, doch niet deze keer want ik heb namelijk besloten om na vele jaren van felle kritiek mezelve dan eindelijk toch te willen verwennen met een heus GoTo-systeem voor mijn telescoop!! Ja…ja…meneer Brandt komt eindelijk “uit de astronomische kast” en heeft zijn dyehard principle van “GoTo is voor watjes, Fuzzy Blobs zoek je op met een sterrenkaart en zoeker” aan de sterrenkundige wilgen gehangen. [Lees meer...]
Eigenaardigheden poolkap Mars worden bepaald door de wind
Bron: Eurekalert.
Het resultaat van veertig jaar Maanonderzoek
De finale inspectie van de Atlantis door het Ice Team
Bij iedere shuttlevlucht vindt kort voorafgaand aan de lancering een uitgebreidde ‘finale inspectie’ plaats door het Final Inspection Team, dat ook wel bekend staat als het Ice Team. Zeven mensen die gewapend met verrekijkers, foto- en videocamera’s de shuttle, solid rocket boosters en de externe brandstoftank minutieus onderzoeken op sporen van ijsvorming aan de buitenkant of andere loszittende onderdelen. Voor het eerst is zo’n inspectie gefilmd en wel die van de laatste Atlantisvlucht (STS-132), die afgelopen woensdag afliep. Echt leuk om eens te zien.
De ramp met de Columbia op 1 februari 2003 was te wijten aan een loszittend stuk isolatie dat bij de lancering omlaagviel en daarbij een deel van de thermische bescherming van de Columbia beschadigde. Sinds die ramp worden die finale inspecties grondig gehouden. Nog twee inspecties te gaan, zucht…
Bron: Cosmic Log.
NASA test met succes de X-51A scramjet
De NASA is goed bezig. Eerst de aankondiging dat ze een robonaut mee gaan nemen met de komende vlucht van de Discovery, daarna het nieuws dat ze afgelopen woensdag met succes een scramjet hebben ‘gelanceerd’, de X-51A WaveRider. Een Supersonic Combustion Ramjet, zoals een scramjet voluit heet, is een straalmotor die specifiek is ontworpen voor snelheden die hoger liggen dan circa Mach 5. Woensdag lieten ze de X-51A los vanaf een B2 bommenwerper en vervolgens vloog ‘ie 211 seconden, waarvan maar liefst 150 seconden als scramjet, het record verpletterend van de X-43, die in 2004 in die modus tien seconden vloog. Dat alles ergens boven Californië en na afloop dook de X-51A volgens plan de oceaan in. Hier de beelden:
Uiteindelijk haalde de ‘raket’ (dat is het toch?) een snelheid van Mach 6, zeg zo’n 7.400 km per uur, oftewel 2 km per seconde.
De kosten die met de ontwikkeling van de scramjet gepaard gaan bedragen zo’n $ 250 miljoen. Net zo hoog als dat ding snel gaat.
Bron: Short Sharp Science.









Social profiles Adrianus V