19 augustus 2017

Hubble’s zoektocht naar het ruimtetijd-schuim

Vier uitgesmeerde quasars

Vier uitgesmeerde quasars

Volgens sommige natuurkundigen is de ruimtetijd op de allerkleinste schaal korrelig van structuur, dat wil zeggen dat op de zogenaamde Planckschaal (ca. 10-35 cm) de ruimtetijd gequantiseerd zou zijn. En volgens Wayne Christiansen (Universiteit van North Carolina, VS) en z’n makkers zou de Hubble ruimtetelescoop in staat zijn dat ruimtetijd-schuim, zoals het in de jaren zestig voor het eerst door John Wheeler werd genoemd, te zien. Eh… wacht eens effe, Hubble kijkt toch naar h

Reacties

  1. Nou ja, als ze zo ver weg staan moet de "structuur" van die quasar wel ongeveer de grote hebben van een supercluster om zijn puntvormigheid te verliezen.

    Stof, hmm? Waterstofgas is niet echt stof natuurlijk.

    Een andere mogelijkheid voor de vervaging zou het gravitationele lenseffect kunnen zijn en als er geen clusters onderweg te zien zijn, dan zou je donkere materie kunnen veronderstellen, maar die hangt weer samen met galaxyvorming dus dat is dan weer niet zo'n optie.

    Het lijkt me dat het Planck vervaging effect uitermate goed berekenbaar is, dus dan moet je de verwachte effecten proberen precies waar te nemen.

    Theorie en experiment, ik ben benieuwd!

  2. Heb je dat artikel in de Volkskrant nog gelezen over de entropie-gravitatietheorie van Erik Verlinde?

    Zo vanzelfsprekend vind ik dat, statistische quantum-informatie wordt het volgende grote ding in de natuurkunde, let maar op!

  3. Dat hele verhaal over met de lichtsnelheid reizende fotonen is echt weer vanuit het gezichtspunt van de stilstaande massa die mens heet.

    Fotonen zelf menen oprecht dat wat ze doen (vertrekken van een electron en arriveren op een electron) gelijktijdig gebeurt.

    Dat is logisch toch? Voor wie met de lichtsnelheid reist staat de tijd stil, terwijl voor de stilstaande waarnemer daarbuiten wel 13 miljard jaar kan verlopen. Dat is Einstein.

Laat wat van je horen

*