Waarneemtip…Komeet C/2015V2 Johnson

zoekkaartje Komeet Johnson

Het is gisteravond een onverwacht druk “hemelavondje” geworden voor uw nedrig astroblogs-scribent.  Eerst dus samen met Ega, Arie en nog een paar toffe gasten en gasterinnen  naar die echt steen en steen goede  en tegelijk ook heftig tenenkrommende Hidden Figures film geweest.  Tenenkrommend vanwege dat  echt schaamrood op de blanke kaken rammende in your face yankee red neck rassisme van de begin jaren zestig,  waar je op zeer indringende wijze mee wordt geconfronteerd….oeps.

Maar goed het geeft toch bovenal ….en zeker voor gasten uit de “Apollo-generatie” zoals Arie et moi, voor het eerst een  heel boeiend,  leerzaam en uniek  kijkje achter de schermen wat er allemaal wel niet voor nodig was om datgeen voor elkaar te krijgen waarvoor wij, als jonge potentiele hemelbestormers,  eind jaren zestig en begin jaren zeventig met onze ruimtevaart-gulzige neuzen  aan het televisie-toestel zaten vastgeplakt!!!

Op dit moment is er trouwens best wel een behoorlijke hausse aan beeld en leesmateriaal beschikbaar c.q. in de pijplijn  in de vorm van boeken, documentaires en films over bijkans alle aspecten  betreffende de (glorieuze) begindagen der (bemande) ruimtevaart of misschien nog wel ruimer gezien alles de geschiedenis van de wetenschap betreffende……zie o.a. die, met een heel zwikkie aan Oscars bekroonde,  bioscoopfilm over Stephen Hawking, de TV-serie over Albert Einstien op National geographic channel en nu dan dat cinematografische science-hoogstandje in de vorm van “Hidden figures” …..enne….ik persoonlijk ken er maar geen genoeg van krijgen.

Vorig jaar ben ik een boek tegengekomen…..”Go, Flight” over het reilen en zeilen in Mission Control in Housten tijdens de Mercury, Gemini en Apollo-periode……zeer smakelijk leesvoer……en ik heb nu mijn klassieke ruimtevaart- zinnen gezet op een boek dat de hele ontwikkelingsgeschiedenis van de Spaceshuttle behandeld….zal ozo mooi staan op  mijn boekenplank pal naast dat,  een paar jaar eerder aangeschafte,  boek over de geweldige russische Soyuz!! Zucht……en dan heb ik nog niet eens over dat schandalig kekke hebbedingetje in de vorm van die LEGO Saturnus V raket waar Arie nu blijkbaar zijn zinnen op heeft gezet…..en dat houd dan weer op een..eh.. “gezonde manier” mijn “jaloezie”  in stand die ik wat dit betreft al jaren en jaren jegens hem koester,  want hij had vroeger toen we nog jong en dom waren namelijk ook die joekel van een Airfix Saturnus V bouwpakket in zijn “young lads mancave” staan!!

Maar goed…tot zover mijn Hidden figures c,.q. ruimtevaart-babbel en nu terug naar de sterren….want bij het verlaten van de bioscoop bleek het ook nog een kraak en kraakie helder te zijn….en dus rap ende gezwind nog effe naar de Biesbos getogen om aldaar met mijn 25 x 100 binoculair een rondje deep sky te doen.

Even dus gewoon weer ouderwetsch klassiek visueel waarnemen met zoeker (trust me, bij het waarnemen met een 25×100 bino bepaaldelijk GEEN overbodige luxe!!) en (papieren) sterrenkaart,  al is het alleen maar om mijn “Starhop-vaardigheden”  op peil te houden.  Deze vaardigheid lijkt een beetje in het verdomhoekje te geraken omdat ik mijzelve,  vanwege mijn recente fanatieke astrofotografie-bezigheden,   geheel  ende totaal aan de vuige edoch best wel  tijdbesparende GoTo-goden heb overgeleverd.

Opgelucht kan ik na gisteravond tot de blije conclusie komen dat ” dit oude sterrenvosje” er welliswaar een paar GoTo-streken bij heeft gekregen maar  gelukkig nog geen ene starhop-haar is kwijtgeraakt!!! Tijdens mijn starhop-dans langs  voornamelijk de  (afgezien van een korte blik op de Maan en Jupiter) deep sky hemel ben ik ook nog even op jacht geweest naar een heel leuk komeetje die ik beschreven  zag staan in het laatste nummer van Astronomy Now.

Het betreft hier komeet C/2015V2 Johnson welke  in de maand Mei zeer makkelijk toegankelijk is,  als in hoog aan de zuid oostelijke hemel in het gebied zo ergens in de sterrenbeelden Bootes en Hercules (zie zoekkaartje). Komeet Johnson is heel de maand Mei redelijk makkelijk vindbaar en zichtbaar als een hartstikke leuk, zij het ietwat wazig,  vlekje van maximaal magnitude 6,  althans zo zag ik hem gisterenavond/nacht in mijn 25×100 bino. Met een kleinere verrekijker moet ie overigens ook prima te doen zijn en al helemaal met  een (dikke= 20cm plus) telescoop.

Iets van een staart heb ik helaas niet kunnen zien, daar zal je dan waarschijnlijk  een hele dikke telescoop onder een echt donkere hemel voor nodig hebben als je deze komeet visueel op de korrel neemt… of….een kleinere “huis,  tuin en keuken-telescoop/telelens”  met een camera er aan vastgeplakt als je “em” fotografisch te lijf wil gaan….enne…dat laatste, komeet Johnson op de gevoelige plaat vastleggen,  zou zomaar eens het doel kunnen worden van mijn volgende astro-uitstapje!! U zijt allen van harte gegroet!!!

Zo, de protonen gieren weer door de Large Hadron Collider

Credit: Maximilien Brice/ CERN.

Na een uitgebreide pauze van 17 weken zijn deze week de protonen weer begonnen om met bijna de lichtsnelheid door de 27 kilometer lange Large Hadron Collider (LHC) te vliegen, de grootste deeltjesversneller ter wereld van het Europese onderzoeksinstituut CERN bij Genève. December vorig jaar werd de LHC uitgezet en werd Run 2, waarbij de protonen met een botsingsenergie van 14 TeV tegen elkaar botsen, gepauzeerd – de zogeheten Extended Year End Technical Stop (EYETS). Iedere winter krijgt de LHC in zo’n pauze een technische beurt, waarbij diverse zaken worden nagekeken en eventueel vervangen. Dit keer heeft men een supergeleidende magneet in de LHC vervangen, heeft de Super Proton Synchrotron, de 6,9 km lange deeltjesversneller die de protonen ‘opwarmt’ voordat ze in de LHC terecht komen, een nieuw onderdeel gekregen om de bundels met protonen af te leveren en zijn talloze kabels en leidingen vervangen.



In 2016 werd bij de protonenbotsingen 40 inverse femtobarn aan gegevens verzameld, dit jaar hopen ze bij het vervolg van run 2 45 fb-¹ te bereiken. Botsingen tussen de protonen zijn er nog niet, maar zodra dat gebeurt wordt Run 2 pas echt hervat en kunnen de grote ATLAS- en CMS-detectoren weer aan de slag om de gegevens te verzamelen. Ik houd jullie op de hoogte als dat zover is. Bron: CERN.

Over Hidden Figures, baanberekeningen en maanraketten

Poster van de film Hidden Figures. Credit: Foxmovies.

Gistermiddag ben ik met vrienden hier in Dordt naar Hidden Figures gegaan, de bioscoopfilm die handelt over de gekleurde dames, die in de jaren zestig bij de NASA op de achtergrond het rekenwerk deden, de menselijke ‘computers’. Een prachtige film, die ik iedereen aan kan raden om te zien, zowel de liefhebbers van ruimtevaart en technologie als van ontroerende, tranentrekkende films – alles komt aan bod. Film draait volgens mij niet lang meer in de bioscoop, tenminste hier in Dordrecht, dus opschieten geblazen.

De rekenaar Katherine Johnson, gespeeld door Taraji Henson in de film, deed zonder computers het zware rekenwerk om de banen te berekenen van de Redstone raket, waarmee Alan Shephard en Guss Grissom in 1961 hun suborbitale vluchten deden, en van de Atlas raket, waarmee John Glenn in 1962 z’n eerste omwentelingen om de aarde aflegde. Het toeval wil dat ik eergisteren op de website van de Planetary Society deel 1 zag verschijnen van ‘learn the rocket equation‘, een serie artikelen die gaat over de werking van raketten en de baan die ze in de ruimte afleggen. Mocht je in de voetsporen willen treden van Katherine Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson – ook in de hedendaagse wereld mét computers kunnen we niet zonder mensen met exacte kennis die ermee om weten te gaan dan zou ik die serie lezen. Ik wijs jullie in dit verband ook op deze blog van Brian Koberlein, waarin (zonder wiskunde overigens) wordt uitgelegd waarom we zulke grote raketten nodig hebben om naar Mars te gaan en welke belangrijke rol delta-v daarin speelt.

Credit: LEGO

Na de Mercury en Gemini ruimtevaartprogramma’s van begin jaren zestig kwam het Apollo programma, dat tot doel had om voor het einde van het decennium mensen op de maan te zetten, zoals Kennedy op 25 mei 1961 in zijn beroemde toespraak voor het Congres had gezegd. Ook aan dat Apollo programma hebben de dames van de West Area Computing Unit meegewerkt. Dé raket waarmee dat programma mogelijk werd gemaakt was de Saturnus V raket. En daarvan kregen we afgelopen week de heugelijke mededeling dat LEGO besloten heeft om per 1 juni a.s. een model uit te brengen van die raket, dat bestaat uit exact 1969 stukjes – kan geen toeval zijn – en dat op schaal 1:110 is. De echte Saturnus V raket was 110 meter hoog, dus het LEGO model, zal precies een meter hoog worden. 1 Juni rennen naar de winkels! 😀 Bron: LEGO Ideas.

 

7 Mei start tiendelige TV-serie van Robbert Dijkgraaf: The mind of the universe

Credit: VPRO

Op zondag 7 mei start bij de VPRO op NPO 2 een nieuwe, tiendelige serie van Robbert Dijkgraaf, getiteld The mind of the universe. Wat drijft vooraanstaande wetenschappers in hun zoektocht naar nieuwe kennis? In the mind of the universe laat Dijkgraaf zien welke karaktereigenschappen de mens hebben gebracht tot een unieke prestatie: het bouwen van een wereldwijd netwerk van kennis. In the mind of the universe schetsen belangrijke wetenschappers van onze tijd de wereld van morgen. Zij nemen je mee naar de toekomst, over de grenzen van hun vakgebieden heen. Verteller Dijkgraaf verbindt het allemaal aan elkaar. We kennen hem als de presentator van diverse uitzendingen van DWDD-University, als wiskundige, theoretisch natuurkundige en de laatste jaren als directeur van het fameuze in Princeton gevestigde Institute for Advanced Study (IAS).

The mind of the universe (1): de schepper
Zondag 7 mei om 21.05 uur op NPO 2
Herhaling donderdag 11 mei om 9.15 uur op NPO 2

IJsbal planeet ontdekt met de massa van de aarde met de microlens techniek

Impressie van OGLE-2016-BLG-1195Lb. credit: NASA/JPL-Caltech

Sterrenkundigen hebben met behulp van de techniek der microlenzen een exoplaneet ontdekt op bijna 13.000 lichtjaar afstand, die ongeveer net zoveel massa heeft als de aarde en die door z’n koude temperatuur omschreven wordt als een grote ijsbal. Het object draagt de onooglijke naam OGLE-2016-BLG-1195Lb – meer een ‘onoglelijke’ naam dus –  en hij is ontdekt met de Optical Gravitational Lensing Experiment (OGLE) survey, een door Poolse sterrenkundigen opgezette studie naar microlensgevallen. De onderzoekers maakten gebruik van twee instrumenten, te weten het Korea Microlensing Telescope Network (KMTNet) en de Amerikaanse Spitzer infraroodtelescoop. OGLE-2016-BLG-1195Lb draait om een rode dwergster en hij staat op dezelfde afstand van de ster als de aarde van de zon staat. Toch is OGLE-2016-BLG-1195Lb veel kouder dan de aarde, omdat die ster een stuk koeler dan de zon is. De vraag is zelfs of het wel een ster is. Hij heeft 7,8% van de massa van de zon en dat betekent dat het wellicht ook gaat om een bruine dwerg, een net-niet-ster, die te licht is voor kernfusie in z’n centrum. Het zou ook kunnen gaan om een ultrakoele dwergster, net zoals de exoplaneten van het TRAPPIST-1 systeem hebben. Hoe dan ook, OGLE-2016-BLG-1195Lb is koud, wellicht kouder zelfs dan het op Pluto is.

Credit: Y. Shvartzvald et al.

Bij het microlens-effect passeert een ster op de voorgrond een ster op de achtergrond, gezien vanaf de aarde. De zwaartekracht van de voorgrondster verbuigt de omringende ruimte en dat zorgt er voor dat het licht van de achtergrondster dan wordt versterkt. Draait er op dat moment een planeet rondom de voorgrondster, dan zorgt die er op zijn  beurt weer voor dat er opnieuw een sterker signaal doorkomt, iets dat in het geval van OGLE-2016-BLG-1195Lb enkele uren duurde – weergegeven in de grafiek hierboven als de anomalie, de rode stippen. Een vakartikel over de ontdekking van de ijsbalplaneet verscheen 26 april in The Astrophysical Journal Letters. Bron: NASA.

Snoekduik van Cassini tussen Saturnus en z’n ringen goed verlopen – hier de eerste beelden

Credit: NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute

De snoekduik die het ruimtevaartuig Cassini gisterochtend maakte tussen de bovenrand van het wolkendek van de planeet Saturnus en de binnenkant van de ringen is goed verlopen. Vanochtend om 08.56 uur Nederlandse tijd kwam bij NASA’s Deep Space Network (DSN) Goldstone Complex in de Mojave woestijn in Californië het verlossende signaal binnen dat de sonde de passage goed heeft doorstaan – Cassini phone home! Enkele minuten later kwamen de gegevens binnen van de foto’s die Cassini gemaakt had. De NASA liet weten dat Cassini – bezig aan z’n zogeheten Grand Finale – 3000 km boven het wolkendek heeft gevlogen, waar de atmosferische druk 1 bar bedraagt – vergelijkbaar met de luchtdruk op aarde op zeeniveau – en 300 km onder de ringen. De snelheid van Cassini ten opzichte van Saturnus bedroeg op dat moment 34 km per seconde, 124.000 km/u. Op één van de foto’s is een grote, donkere ovaalvormige storm in de atmosfeer van Saturnus te zien (zie afbeelding hierboven).

Credit: NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute

Bij de snoekduik werd de vier meter grote communicatieschotel als schild gebruikt, door ‘m te manoeuvreren aan de voorkant van de bewegingsrichting van Cassini. De verwachting was dat als er tussen Saturnus en de ringen nog gruis zou zijn dit de grootte van rookdeeltjes zou hebben. Op een andere terug geseinde foto, die net als de foto met de storm nog niet bewerkt is, zijn flarden oplichtende wolken zichtbaar (zie hierboven). Met het terugseinen van de foto’s lijkt de eerste snoekduik van Cassini geslaagd te zijn. Op 2 mei volgt de volgende duik tussen Saturnus en de ringen door, daarna volgen er nog 20. Tenslotte zal Cassini op 15 september dit jaar z’n allerlaatste duik maken, diep in de atmosfeer van Saturnus, waarna de sonde zal desintegreren en er een einde zal komen aan de bijna twintig jaar zeer succesvolle missie, waarvan 13 jaar bij Saturnus en z’n manen. Dit geplande einde is noodzakelijk omdat Cassini bijna door z’n brandstof heen is en men wil voorkomen dat ‘ie per ongeluk crasht op de manen Titan of Enceladus, waar ‘ie mogelijk bestaand leven kan verontreinigen met aardse bacteriën.

Credit: NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute

Hierboven een impressie van Cassini, die tussen Saturnus en de ringen doorvliegt. Bron: NASA.

Hoe staat het met de populair-wetenschappelijke nalatenschap van Chriet Titulaer?

Credit: Sjakkelien Vollebregt / Anefo – Edited version of Nationaal Archief

De vorig weekend overleden sterrenkundige, wetenschapper, auteur en tv-persoonlijkheid Chriet Titulaer heeft een grote verzameling aan populair-wetenschappelijke zaken nagelaten, vele foto’s, artikelen, krabbels, brieven, dia’s, kaarten, negatieven en andere dingen. Zoals ik eerder op de Astroblogs schreef is in 2014 een clubje enthousiaste vrijwilligers aan de slag gegaan om dat allemaal uit te zoeken. In overleg met Titulaer’s vrouw was toen het archief in een loods op een industrieterrein in Zwijndrecht beland. Titulaer was toen al ziek en bevond zich in een verzorgingstehuis. De bedoeling was om het archief helemaal uit te zoeken om te kijken wat er allemaal in het archief zit, wat bewaard moest blijven en wat weg kon. Het overblijvende, waardevolle deel, waar onder andere zeldzaam Russisch materiaal toe behoorde, zou dan over gaan naar het nationaal archief van de KNVWS, de Koninklijke Nederlandse Vereniging van Weer- en Sterrenkunde, waarover Hans Prinse, initiatiefnemer van dit alles, met de archiefcommissie daarvan overleg voerde.

Naar aanleiding van Titulaer’s overleden schreef Monique maandag een blog en als reactie daarop vroeg Enceladus hoe het eigenlijk afgelopen is met dat uitzoekwerk van enkele jaren terug. Ik heb daarop Hans Prinse gemaild en die berichtte mij daarover de volgende dag het volgende.

Het hele archief van de (K)NVWS en van De Koepel is net vorige week gecontroleerd, gecorrigeerd, aangevuld en met OCR uitgelezen. Dat heeft vele maanden werk gekost. De archivaris, Gerard van der Harst, hoopt de beschrijving eind mei 2017 klaar te hebben. De stukken, verpakt in 30 dozen à 4 kg per stuk, gaan dan naar het Wetenschappelijk Archief te Haarlem. Dat zal hopelijk deze zomer van 2017 plaatsvinden. Tot dat archief van de (K)NVWS en van De Koepel behoort ook het archief van Chriet Titulaer, bij elkaar zo’n 20 archiefdozen. Niek de Kort is bezig met de beschrijving van de stukken, een reuze klus nog. Ik hoop dat het hem lukt nog deze zomer de beschrijving af te maken.

Hans, bedankt voor je bericht en jij, Gerard en Niek heel veel succes bij de verdere afhandeling van het archief!

Vandaag is ’t zo ver: Cassini’s eerste duikvlucht tussen Saturnus en z’n ringen door

Credit: NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute

Vandaag is de eerste dag van de Grand Finale dat het ruimtevaartuig Cassini een duikvlucht maakt tussen de planeet Saturnus en de binnenkant van z’n ringen, een gat van 2400 km breed. Het is niet alleen een bijzondere dag, maar ook een spannende dag, want het is niet bekend of dat gebied geheel vrij is van gruis en of Cassini het allemaal zonder kleerscheuren kan doorstaan. Het is om die reden dat de de grote schotelantenne hanteren als schild tegen mogelijk gruis. Tussen vandaag en 15 september – de dag dat Cassini de atmosfeer van Saturnus in zal duiken en er een eind komt aan de bijna twintig jaar durende missie – zal Cassini 22 keer zo’n duikvlucht maken, ongeveer eentje per week.

Credit: NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute

Cassini vloog vanochtend om 11.00 uur Nederlandse tij tussen Saturnus en z’n ringen door en stuurde vervolgens de foto’s door. NASA hoopt ze in de loop van de Amerikaanse nacht te krijgen en ze dan te publiceren. Dat betekent voor Europa dat we ze morgenochtend kunnen bewonderen. Ter ere van de eerste duikvlucht kwam Google vandaag met een ‘doodle’, die gewijd is aan deze gebeurtenis.

Credit: Google.

Door de duikvluchten hopen de wetenschappers meer te weten te komen over Saturnus zelf als over de ringen. Van Saturnus hopen ze te kunnen ontdekken wat nou de rotatiesnelheid van het inwendige van Saturnus is, dat vermoedelijk vast is, in tegenstelling tot de gasvormige buitenlagen. Eerder heeft men die snelheid kunnen meten – naar schatting 10 uur en 33 minuten – maar die waarde zal vast en zeker moeten worden bijgesteld. Van de ringen van Saturnus hoopt men zowel de massa ervan als de ouderdom te kunnen vaststellen.

Bron: NOS.

Deelnemers Leiden Marathon krijgen glow in the dark medaille met afbeelding Oude Sterrewacht

Credit: Leiden Marathon

Deelnemers aan de Leiden Marathon, die dit jaar op 20 en 21 mei zal worden gehouden, krijgen een glow in the dark medaille met daarop een afbeelding van de Oude Sterrewacht. De medailles zijn er voor alle afstanden, te weten 5 km, 10 km, 21,1 km en 42,2 km. Ieder jaar kiest de organisatie van Leiden Marathon een ander historisch Leids gebouw om in de medaille te verwerken en dit jaar is dat de Oude Sterrewacht geworden. De medaille is grijs en de maan en sterren zijn duidelijk in wit aangegeven. De medaille van de hele marathon is iets groter dan de rest. Verder onderscheiden ze zich in de kleuren van de linten.

Credit: Leiden Marathon

Nou wil het toeval dat ik ook meedoe aan de Leiden Marathon, de halve marathon (2,1974916 × 10-12 lichtjaar) welteverstaan. Ik had mij hier al voor ingeschreven, zonder over die medaille te weten. Leuk dus om mij die zondagmiddag eerst uit de naad te lopen over die afstand en dan deze astronomische medaille in ontvangst te nemen. 😀 Bron: Sleutelstad.

Apparatuur voor nieuw te bouwen LOFAR station op transport naar Ierland

Credit: ASTRON

‘s Werelds grootste radiotelescoop wordt nog groter! LOFAR (Low Frequency Array) wordt uitgebreid met een station in Ierland. Dit is niet alleen goed nieuws voor de Ierse astrofysici, maar ook voor de Internationale LOFAR Telescoop (ILT) zelf.

Maandag 24 april is een eerste vrachtwagen met daarin meer dan 50 kilometer aan speciale coaxkabels begonnen aan de reis van Nederland naar Ierland. Vandaag, 25 april, zullen er twee vrachtauto’s met andere onderdelen van Westerbork vertrekken naar Ierland. In de komende weken zullen er nog eens dertien zeecontainers met onderdelen voor het Ierse LOFAR station via de haven van Rotterdam naar Dublin worden overgebracht.
Het ‘hart’ van het LOFAR station, een ‘storingsvrije’ container met daarin alle ontvangers en computerapparatuur gemonteerd, wordt dinsdag 25 april voorzichtig op een trailer geladen en via Zeebrugge (België) naar Ierland overgevaren.

De truck voor deze trailer kent een bijzonder chauffeur: Dr Ryan Milligan, astrofysicus en gepromoveerd aan de Queen’s University in Belfast. Om zijn studie te kunnen bekostigen bleef Milligan vrachtwagenchauffeur, ’s nachts en tijdens de weekends. Dr. Milligan werkt nu o.a. voor NASA en zet zich in het bijzonder in om (Ierse) studenten enthousiast te maken voor de wetenschap. Hij zal ook tijdens de reis terug naar Ierland verslag doen over de mogelijkheden van (radio) astronomie.

Het centrum van de LOFAR telescoop in Drenthe. Credit: ASTRON

De voorbereidingen voor de bouw is al meer dan een jaar aan de gang. Het Ierse LOFAR station wordt gebouwd in opdracht van I-LOFAR, een Iers consortium van universiteiten en onderzoeksinstellingen. Op het landgoed van het kasteel van Birr, centraal gelegen in Ierland, zal dit nieuwe LOFAR station worden gebouwd. Birr Castle is wellicht ook het meest bekend vanwege de lange geschiedenis in de astronomie: In 1845 bouwde de toenmalige kasteelheer, de derde Graaf van Ross, er de grootste optische telescoop ter wereld, de “Leviathan”. Deze telescoop bleef maar liefst 75 jaar de grootste telescoop.

En nu, Anno 2017, zal Birr Castle opnieuw de plaats zijn die deel uitmaakt van de grootste radiotelescoop ter wereld.
De opdracht voor de vervaardiging van alle onderdelen voor het LOFAR-station is uitgevoerd door AstroTec Holding BV, een dochteronderneming van ASTRON in Dwingeloo. De productie van elektronische onderdelen voor de ontvangers, de antennes en LOFAR-specifieke signaalbewerkingsapparatuur is vrijwel volledig door Nederlandse bedrijven uitgevoerd. ASTRON heeft deze apparatuur nu samengebouwd in een speciaal ingerichte “container” die de gevoelige apparatuur vrijwaart van storende signalen uit de omgeving. Deze container vormt in feite het ‘hart’ van een LOFAR-station want alle signalen van de honderden antennes worden hier verwerkt.
LOFAR is een topklasse faciliteit voor astronomische studies en maakt onderzoek mogelijk van het nabijgelegen en verre Heelal. LOFAR is ontworpen en gebouwd door ASTRON, het Nederlandse instituut voor radioastronomie. Het is een revolutionaire radiotelescoop, die werkt met de laagste frequenties die vanaf de aarde waargenomen kunnen worden.

De Internationale LOFAR Telescoop is de grootste ‘verbonden’ radiotelescoop ter wereld. Het wordt geleidelijk aan uitgebreid en verbeterd sinds de officiële opening door (toen) Koningin Beatrix in 2010. Er zijn thans zes partner-landen: van de 50 antenne stations bevinden zich er 38 in Nederland, 6 in Duitsland, drie in Polen en elk 1 in Frankrijk, Zweden, het Verenigd Koninkrijk en binnenkort dus ook éen in Ierland. Samen hebben deze duizenden ontvanger elementen. Het nieuwe Ierse station zal de afstand tussen de antennestations vergroten tot wel 2000km en dus fijnere details gaan opleveren. Bron: Persbericht Astron.