4 juli 2020

Nieuwe testen laten een constante donkere energie én een vlak heelal zien

Links een klein deel van de onderzochte sterrenstelsels, in deze rechthoek zijn  er 120.000 te zien. Midden en rechts de 3D-kaarten die ervan gemaakt zijn, de heldere gebieden zijn de gebieden met veel sterrenstelsels, donker met weinig sterrenstelsels. Credit: Jeremy Tinker and the SDSS-III collaboration

Sterrenkundigen van de Universiteit van Porthsmouth in Engeland hebben met behulp van nieuwe methodes aanwijzingen gevonden dat de donkere energie, die zorgt voor de versnelde expansie van het heelal, constant is én dat het heelal vlak is, dat wil zeggen dat de krommming van de ruimte van het heelal als geheel nul is. Bij die nieuwe methodes wordt gekeken naar een combinatie van kosmische leegtes – gebieden in het heelal waar relatief weinig sterrenstelsels voorkomen – en de zwakke ‘afdrukken’ van geluidsgolven in het vroege heelal – de zogeheten ‘baryonische acoustische oscillaties’ (BAO’s) – die gezien kunnen worden in de verdeling van sterrenstelsels. Het team van sterrenkundigen, dat onder leiding stond van Seshadri Nadathur, maakte gebruik van de gegevens van miljoenen quasars en sterrenstelsels, die afgelopen jaren verzameld zijn met behulp van de Sloan Digital Sky Survey (SDSS). Met die gegevens wisten ze een driedimensionale kaart van het heelal te maken, waarvan een deel hierboven in de afbeelding te zien is.

In oranje de resultaten van de metingen aan de energiedichtheid van materie en donkere energie. Credit: Seshadri Nadathur

Uitkomst van alle metingen is dat de donkere energie constant lijkt te zijn en niet, zoals de laatste tijd vaker wordt gehoord, dat ‘ie in de loop der tijden langzaam kan evolueren. Ook blijkt dat het heelal vlak lijkt te zijn en niet, zoals de laatste tijd vaker wordt gehoord, dat ‘ie een zeker kromming lijkt te vertonen. De onderzoeksgroep heeft ook gekeken naar de waarde van de Hubble constante H0. Kijk je naar relatief nabije kosmische leegtes en BAO’s dan komt men uit op een H0 van 69±1,2 km s?¹Mpc?¹. Nemen ze echter ook de absorptielijnen van ver verwijderde quasars mee dan komen ze uit op een waarde van H0 van 72,3±1,9 km s?¹Mpc?¹, beide uitkomsten zijn in lijn met de uiterste waarden van de Hubble-spanning, de al jaren durende discussie over de Hubble constante, die de snelheid waarmee het heelal uitdijt weergeeft. Hier het vakartikel van de sterrenkundigen, gepubliceerd in the Physical Review Letters. Bron: Universiteit van Porthsmouth.

Comments

  1. BAO’s, niet te verwarren met BOA’s. 😉
    Maar het blijft heen en weer gaan. Een open of gesloten, ipv een vlak heelal, kon ik eerlijk gezegd al niet echt plaatsen, omdat het ‘nul energie’-argument dan lijkt komen te vervallen. Maar van de andere kant is een subjectieve perceptie mbt logica niet echt een objectief eindproduct van een denkproces natuurlijk. 😉

  2. Hmm…

    Ik vind het opvallend dat wanneer er een tweede meetmethode wordt toegevoegd, de foutmarge gróter wordt. Ik had het tegenovergestelde verwacht.
    Het zijn te weinig verschillende meetmethodes om er een Bayes-statistiek aan op te hangen, maar merkwaardig vind ik het wel.

  3. uitspraak Einstein “Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten.” Die kletst dus ook uit zijn nek.

  4. Toch ff een puntje, het betreft een model en dus geen feiten maar overtuigende metingen die passen in het “adiabatic cold dark matter model” (ACDM), waarvan we niet eens weten of, en in welke vorm die DM bestaat, we kennen alleen het effect ervan en rekenen ons rijk met een onbekend fenomeen. “Ook blijkt dat het heelal vlak lijkt te zijn en niet, zoals de laatste tijd vaker wordt gehoord, dat ‘ie een zeker kromming lijkt te vertonen.” is dus slechts een interpretatie van die metingen die passen in een vlak heelal model; maar er zijn ook andere modellen.

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: