NASA’s Perseverance beelden geven meer direct bewijs voor dynamisch waterwegstelsel bij de Jezero-krater op Mars

Mars was miljarden jaren geleden mogelijk blauwer en herbergde net als de Aarde, oceanen, meren en rivieren. De Jezero-krater op Mars werd voor de Perseverance-rover juist daarom geselecteerd als landingsplaats, satellietbeelden van Mars-orbiters suggereerden namelijk dat de 49 km brede krater ooit een meer is geweest. De landing van de Perseverance vond plaats op 18 februari j.l. Planetair onderzoekers van NASA hebben recent inderdaad meer direct bewijs gevonden van het waterige verleden van de locatie. aangezien foto’s gemaakt door Perseverance tekenen van plotselinge overstromingen of in het Engels ‘flash floodings’, onthullen. De aanwezigheid van water op Mars is tevens een belangrijke indicatie voor het ondersteunen van leven (zoals wij dat kennen) en de zoektocht naar sporen van leven is een van de hoofddoelen van NASA’s Perseverance-missie. De brede Jezero-krater werd gevoed door rivieren uit het noordwesten, als zodanig lijkt de noordwestelijke rand van de krater een rivierdelta te zijn, een waaiervormige sedimentafzetting die zich gedurende vele jaren in lagen heeft opgebouwd. De onderzoeksresultaten van de analyse van beelden van de Perseverance werden in deze nieuwe studie (inclusief beelden van de landing van 18 februari j.l. ) recent  gepubliceerd in Nature, Science.

Deze afbeelding toont de locaties van Perseverance (ro), en de Kodiak-rots (lo) plus verschillende steile oeverhellingen (‘escarpments’) langs de delta van de Jezero-krater. Credits: NASA/JPL-Caltech/Universiteit van Arizona/USGS

Nadat Perseverance was geland, begon het opnamen te maken van zijn omgeving, inclusief een reeks steile hellingen ongeveer 2,2 km naar het noordwesten, en een kleine heuvel bijgenaamd Kodiak naar het zuidwesten, op ongeveer dezelfde afstand. In zijn oude verleden bevond Kodiak zich aan de zuidelijke rand van de delta, wat in die tijd een intacte geologische structuur zou zijn geweest. Vóór de komst van Perseverance was Kodiak alleen vanuit een baan om de aarde gefotografeerd. Met behulp van zijn Mastcam-Z en Remote Micro-Imager (RMI) instrumenten was de rover in staat om voor het eerst de stratigrafie – de volgorde en positie van gesteentelagen, die informatie geeft over de tijdschalen van geologische afzettingen – langs de oostelijke zijde van Kodiak in beeld te brengen. En inderdaad, de rotsen tonen sporen van een waterig verleden. De sedimentlagen in de oostelijke zijde van Kodiak, evenals de lagere delen van de noordwestelijke steile hellingen, komen overeen met wat zou worden verwacht voor een rivierdelta hier op aarde.

De Kodiak-rots, overblijfsel van de waaiervormige afzetting van sedimenten in de Jezero-krater, foto 22-2-2021. Credits: NASA/JPL-Caltech/ASU/MSSS

Nicolas Mangold, hoofd-auteur van de studie stelt: “Nooit eerder was zo’n goed bewaarde stratigrafie zichtbaar op Mars”, en vervolgt: “Dit is de belangrijkste observatie die ons in staat stelt om voor eens en voor altijd de aanwezigheid van een meer en rivierdelta bij Jezero te bevestigen.” Extra aanwijzingen werden gevonden op de bovenste delen van de steile hellingen. Veel grotere stenen en keien lagen daarboven verspreid, sommige tot 1,5 m breed, wat erop wees dat ze door overstromingen van buiten de krater waren getransporteerd. Het team schatte dat deze waterwegen met snelheden tussen 6 en 30 km/u moesten reizen. Al met al suggereert het onderzoek dat het meer dat de Jezero-krater vulde gedurende zijn aanwezigheid behoorlijk dynamisch was met en dit beter inzicht in de hydrologische cyclus zal grote voordelen opleveren voor de toekomstige Mars Sample Return missie, aldus het team. Uiteindelijk is het doel om Mars-monsters terug te brengen naar de aarde, waar betere instrumenten op zoek kunnen gaan in de stenen naar tekenen van oud leven. “Het fijnste materiaal aan de onderkant van de delta bevat waarschijnlijk onze beste gok voor het vinden van bewijs van organische stoffen en biosignaturen”, aldus Sanjeev Gupta, co-auteur van het onderzoek, en vervolgt: “En de keien op de top zullen ons in staat stellen om oude stukken korstgesteente te onderzoeken. Beide onderzoeken zijn hoofddoelen voor de voor de Mars Sample Return missie. Deze staat gepland voor 2026. Bronnen: NASA/MIT

Door Perseverance verzamelde monsters met gruis bevatten mogelijk oerwater van Mars

De steen Rochette met de twee boorgaten, links voor Montagnac (7 september geboord), rechts voor Montdenier (1 sept. geboord). Credit: NASA/JPL-Caltech.

Vorige week is de Marsrover Perseverance er twee keer in geslaagd om in één steen (genaamd Rochette, bij de bergkam La Citadelle) twee keer te boren en het gruis daarvan te stoppen in een kleine buis van titanium. Ze hebben die buisjes met inhoud zelfs namen gegeven, buisje #266 heet nu Montdenier en een ander buisje, waarvan ik het nummer even nergens kan vinden, hebben ze Montagnac genoemd. Rochette, Citadelle, Montdenier, Montagnac – jullie merken het, ze zijn op de Franse tour bij de NASA. Grondige analyse van die monters met gruis moet over een aantal jaren op aarde plaatsvinden, als de buisjes zijn opgehaald door een speciale daarvoor te ontwikkelen Marsrover, de zogeheten Sample Fetch Rover, een soort van interplanetaire DHL-koerier, die in 2026 gelanceerd moet worden.

Maar Perseverance heeft met zijn instrumenten ook al kunnen kijken naar die monsters en daar komt uit naar voren dat ze basaltachtig van samenstelling zijn en dat ze vermoedelijk een vulkanische oorsprong hebben, dat ze gevormd zijn door stolling van lava. Eerder heeft men op Mars al zouten aangetroffen in vulkanische rotsen. Als die ook zitten in Montdenier en Montagnac dan zou het kunnen dat de mineralen in die zouten ingekapselde belletjes met oerwater van Mars bevatten, want dergelijke zouten ontstaan vermoedelijk door verdampend water of de beweging van grondwater in de tijd dat Mars vulkanisch actief was. Die microscopisch kleine belletjes met water zouden ware tijdscapsules zijn, die ons meer kunnen vertellen over de natte tijd van Mars en de eventuele aanwezigheid van primitief leven, toen de Jezerokrater nog vol met water stond.

Impressie van de Jezerokrater, toen die miljarden jaren geleden nog gevuld was met water. Credit: NASA/JPL-Caltech.

Bron: NASA Spaceflight.

Jawel, Perseverance heeft inderdaad Marsgruis verzameld

De bovenzijde van het afgesloten buisje, een foto die gemaakt is met de Sampling and Caching System Camera (ook wel de CacheCam genoemd). Credits: NASA/JPL-Caltech

Vorige week vrijdag was er al het vermoeden, maar nu is het ook daadwerkelijk bevestigd: de Perseverance Marsrover is er bij zijn tweede poging bij de 900 meter lange bergkam Artuby inderdaad in geslaagd om na boren in gesteente een beetje Marsgruis in een buisje te stoppen, een nu afgesloten kleine container gemaakt van titanium die over ruim tien jaar door een andere Marsrover zal worden opgehaald om terug naar de aarde te brengen [1]Het gruis moet onder meer inzicht bieden in de geschiedenis van Mars en of er ooit leven is geweest op de planeet. . Dat boren gebeurde al vorige week woensdag 1 september, maar het vervolgens stoppen van het boorgruis in het buisje is een zeer complex gebeuren, dat uitgevoerd wordt door het zogeheten Sampling and Caching System, dat uit maar liefst 3000 (!) onderdelen bestaat – niet voor niets het meest complexe mechanisme door mensen gebouwd op Mars. Foto’s gemaakt met de CacheCam maken duidelijk dat het allemaal gelukt is en dat het gruis in buisje met serienummer #266 is beland [2]Op de foto zie ik SN099 staan of kijk ik nou kippig?. Hieronder de foto waarop je dat gruis in het buisje ziet zitten.

Credits: NASA/JPL-Caltech

De eerste boorpoging op 6 augustus j.l. mislukte omdat het stuk steen waarin geboord werd te zacht was en helemaal verpulverde door het boren, zodat er niets terecht kwam in de speciale container. Bij de tweede keer werd in een hardere steen geboord, een steen genaamd Rochette.

Bron: NASA.

References[+]

References
1 Het gruis moet onder meer inzicht bieden in de geschiedenis van Mars en of er ooit leven is geweest op de planeet.
2 Op de foto zie ik SN099 staan of kijk ik nou kippig?

Tweede boorpoging van Perseverance op Mars lijkt geslaagd

Credit: NASA.

NASA’s Perseverance Marsrover lijkt er bij zijn tweede boorpoging in geslaagd te zijn om het gruis van de boring in een container te stoppen, een buisje dat door een andere Marsrover later wordt opgehaald om terug naar de aarde te brengen. De eerste boorpoging op 6 augustus j.l. mislukte omdat het stuk steen waarin geboord werd te zacht was en helemaal verpulverde door het boren, zodat er niets terecht kwam in de speciale container. Dit keer werd geboord in een rots (genaamd Rochette), die kennelijk harder was, want de NASA denkt dat er dit keer wel gruis in de container kwam. Helemaal zeker is dat nog niet – het wachten is op de bevestiging via foto’s van de container, die zaterdag op aarde zullen arriveren. Rochette ligt bij een 900 meter lange bergkam en het boren in de steen, die zo groot is als een aktetas, gebeurde afgelopen woensdag (zie foto hierboven). Perseverance gebruikte daarvoor een boor die bevestigd is aan zijn twee meter lange robotarm. De bedoeling is dat er zo’n dertig van die buisjes in de Jezerokrater worden gevuld en dat er ergens in de jaren dertig een aparte Marsrover komt om die buisjes allemaal op te halen en voor onderzoek terug te brengen naar de aarde. Bron: Phys.org.

Ingenuity heeft vanuit de hoogte Perseverance gespot – zien jullie ‘m?

Waar is Perseverance? Credit: NASA/JPL-Caltech

NASA’s Ingenuity Mars Helicopter heeft onlangs tijdens z’n 11e vlucht boven de – geologisch interessante – ‘zuidelijke Séítah’ regio in de Jezero krater op Mars vanaf 12 meter hoogte de Perseverance ruimterover gespot. De foto hierboven is genomen tijdens die vlucht en ergens op die foto is Perseverance te zien. Onderaan in het midden zie je de schaduw van Ingenuity, maar waar is Perseverance te zien? Ja, juist daar zo, op 500 meter afstand tot de rover (hier een hoge resolutiefoto van de foto).

Ja, daar is ‘ ie! Credit: NASA/JPL-Caltech

Nou we het toch over Perseverance hebben: eerder meldden we hier dat de allereerste boorpoging van Perseverance geen succes was. De Marsrover wist wel een gat te boren, maar er kwam geen Marsgrond terecht in de container om te bewaren. Nu blijkt uit onderzoek ook waarom dat was. Het had niets te maken met de instrumenten van Perseverance, die deden gewoon goed hun werk. Nee, het was de Marsbodem, bij de boring blijkt het gesteente compleet verpulverd te zijn. Gewoonlijk komt er bij zo’n boorpoging een cilindervormig stuk gesteente uit de grond, dat in z’n geheel in de container beland. Maar dit keer viel dat gesteente compleet uit elkaar en daardoor kwam er niets in de container terecht. Het sedimentsgesteente was dus gewoon te zacht om te boren. Men gaat nu binnenkort een nieuwe poging wagen en kijken of het gesteente daar harder is. Bron: Phys.org + Astronomy Now.

Eerste poging Perseverance om monsters op Mars te verzamelen niet geslaagd

Foto van het boorgat dat 6 augustus werd gemaakt door Perseverance. Credits: NASA/JPL-Caltech

Afgelopen vrijdag 6 augustus ondernam Marsrover Perseverance in de Jezero krater op Mars z’n eerste poging om een monster Marsgrond te verzamelen en dat in een container te stoppen, die later kan worden opgehaald bij een aparte missie om de monsters naar de aarde te brengen. Maar die eerste poging werd geen succes, want uit de gegevens blijkt dat er geen grond in de container terecht kwam. De NASA is nu aan het kijken wat er precies mis ging. Daarbij gebruiken ze onder andere de beelden gemaakt met de WATSON (Wide Angle Topographic Sensor for Operations and eNgineering) camera aan het einde van de 2,1 meter lange robotarm. Perseverance heeft 43 containers gemaakt van titanium bij zich die gevuld kunnen worden met Marsgrond. Vrijdag werd met de holle boor aan het einde van de robotarm een gat (diameter 13 mm) geboord in de bodem en vervolgens moest het gruis dat daarbij ontstaat in de container terecht komen. Maar dat bleek dus niets te hebben opgeleverd, alleen een lege container. Men denkt dat dit niet komt door een mechanische fout, maar eerder dat het te maken heeft met het stuk Marsrots, dat zich niet gedroeg op de manier die verwacht werd.

Bron: NASA.

Ingenuity’s vijfde vlucht zit er al weer op, zijn eerste ‘one way trip’

Foto van Ingenuity tijdens zijn vijfde vlucht, gemaakt door Perseverance. Credit: NASA/JPL-Caltech.

De mini-helikopter Ingenuity heeft vrijdag 7 mei op Mars al weer zijn vijfde vlucht uitgevoerd. Het was voor het eerst dat Ingenuity één kant uit ging en niet terugkeerde naar de plek waar ‘ie de lucht in ging, een ‘one way trip’. Bij deze vlucht vloog Ingenuity van Wright Brothers Field met een snelheid van 2 m/s richting zuiden naar een landingsplaats 129 meter verderop. Daar werd niet gelijk geland, nee hij ging daar eerst 10 meter omhoog – een nieuw hoogterecord – en daarna pas volgde de daling en landing. In totaal duurde de vlucht 108 seconden. De vijfde vlucht is de eerste in de nieuwe fase van Ingenuity, die moet laten zien wat hij nog meer kan, zoals gebieden verkennen die voor Perseverance minder toegankelijk zijn, of verkenningsvluchten uitvoeren voor de Marsrover.

Bron: Phys.org.

Ingenuity heeft z’n derde vlucht gehad – het begint al normaal te worden

Ingenuity gefotografeerd door de linker navigatiecamera van Perseverance tijdens z’n derde vlucht. Credit: NASA/JPL

NASA’s mini-helikopter Ingenuity heeft zondag 25 april z’n derde vlucht op Mars gemaakt. Die heeft ‘m nog verder gebracht dan wat hij de eerste twee afstanden wist te overbruggen en z’n snelheid, die nu maximaal 2 meter per seconde was, die was ook hoger dan bij de eerdere vluchten. De afstand die Ingenuity aflegde was 50 meter en de vlucht duurde 80 seconden. Door de Perseverance Marsrover werd die vlucht met de Mastcam-Z imager vanuit de Van Zyl Overlook volledig gefilmd, maar die film moet nog naar de aarde worden gezonden. Bij de derde vlucht wist de Ingenuity deze kleurenfoto te maken.

Credit: NASA/JPL.

Bij deze derde vlucht werd met name het autonome navigatiesysteem van Ingenuity getest. Dat systeem moet kunnen zien waar de helikopter zich bevindt aan de hand van beelden die hij tijdens de vlucht maakt en gegevens van het landschap, die vantevoren zijn gegeven. De vraag is of Ingenuity die navigatie nog goed kan doen als hij (te) snel beweegt en de beelden van kenmerken in het landschap niet door door het algoritme van de boordcomputer kunnen worden herkend. Hieronder kort al wat videobeelden, de integrale video van de hele vlucht moet nog volgen. Over een aantal dagen willen ze de vierde vlucht gaan doen.

Bron: NASA.

Ingenuity heeft voor de tweede keer een vlucht gemaakt

Perseverance nam vandaag deze foto van Ingenuity’s tweede vlucht met zijn Mastcam-Z camera. Credit: NASA/JPL-Caltech/MSSS

De mini-helikopter Ingenuity heeft vandaag z’n tweede vlucht op Mars gemaakt. De vlucht duurde dit keer 51,9 seconden en Ingenuity bereikte een hoogte van 5 meter. Bij de eerste vlucht afgelopen maandag werd een hoogte van drie meter bereikt en dat duurde toen 39,1 seconde. Bij de vlucht van vandaag ging Ingenuity niet alleen omhoog en omlaag, maar ging hij in de lucht 2,1 meter zijwaarts (na 5 graden naar voren geheld te zijn), waarna hij weer terugkeerde en daarna daalde.

Bron: Phys.org.

Perseverance heeft zuurstof geproduceerd op Mars, een unicum op een andere planeet

Perseverance schreef geschiedenis door op Mars kooldioxide om te zetten in zuurstof. Credit: NASA/JPL.

Deze week was de mini-helikopter Ingenuity ruim in de belangstelling vanwege z’n vlucht op Mars, de allereerste vlucht op een andere planeet. Maar woensdag heeft ook Marsrover Perseverance, die zich op 65 meter afstand van Ingenuity bevindt, geschiedenis geschreven. Bij een experiment heeft de Perseverance namelijk kooldioxide uit de atmosfeer van Mars omgezet in zuurstof! En ook dat is nooit eerder op een andere planeet gebeurd. Aan de voorzijde van de Marsrover bevindt zich het Mars Oxygen In-Situ Resource Utilization Experiment (MOXIE), dat in staat is om kooldioxide, dat bestaat uit een koolstof- en twee zuurstofatomen, te splitsen in losse koolmonoxide en zuurstof. Daarbij wordt de temperatuur verhoogd tot maar liefst 800 °C om tot die scheiding te komen.

Credit: MIT Haystack Observatory

Op 20 april was Perseverance met MOXIE in staat om 5,37 gram zuurstof te produceren, genoeg om een astronaut voor tien minuten van zuurstof te laten voorzien bij normale activiteit (zie de grafiek hierboven). Men gaat nu kijken of de testen te verbeteren zijn. Men wil kijken of men in staat is om met MOXIE 10 gram zuurstof per uur te maken. Met het experiment wil men kijken hoe men voor de toekomstige bemande missies naar Mars zuurstof uit kooldioxide kan produceren. De atmosfeer van Mars bestaat voor 98% uit kooldioxide, dus dat is ruim voldoende om zuurstof te produceren.

Bron: Phys.org.