NASA stelt wereldkaart samen met meteoorvuurballen van de afgelopen 30 jaar

NASA heeft een nieuwe kaart gepubliceerd waarop iedere vuurbalmeteoor die sinds 1988 tot 2021 de hemel oplichtte gelokaliseerd is. Het is het Center for Near Earth Object Studies (CNEOS) van NASA’s Jet Propulsion Laboratorium die de kaart samengesteld heeft, de data is verkregen via sensoren van Amerikaanse overheidsinstellingen. De wereldkaart, toont stippen in kleuren en maten proportioneel tot de impactenergie van de vuurbal, d.w.z. de totale energie die de meteoroïde door zijn snelheid in de atmosfeer bracht. De honderden gedetecteerde vuurballen zijn meteoren, ruimterotsen groot genoeg om een helder licht te produceren als ze langs de hemel razen. Elke dag wordt de aarde gebombardeerd vanuit de ruimte door stof en deeltjes ter grootte van een zandkorrel. Soms leidt dit tot een heldere ‘vuurbal’, een meteoor met een schijnbare helderheidsmagnitude van ten minste -5. Daarentegen zijn de meteoroïden geassocieerd met een meteorenregen – de stroom puin die vrijkomt uit een komeet of asteroïde – veel kleiner, over het algemeen variërend van de grootte van een zandkorrel tot tientallen centimeters. Vuurballen geassocieerd met meteoorregens zijn mogelijk, maar zeldzaam.

Vuurbalmeteoren 1988 – 2-21 Credits; NASA/JPL

Kaart
De kaart (gebaseerd op de interactieve kaart van Alain B. Chamberlain), toont stippen, in vier maten en kleuren. De grootte van elke stip is evenredig met de impactenergie (kinetische energie) van elke vuurbal; d.w.z. de totale energie die de meteoroïde door zijn snelheid in de atmosfeer bracht. Terwijl een meteoroïde de atmosfeer van de aarde binnendringt, wordt een deel van zijn kinetische energie omgezet in uitgestraalde energie – de heldere optische flits die door de sensoren wordt gedetecteerd. De rest wordt omgezet in geluidsgolven en energie op andere golflengten, soms volgt een schokgolf. Door veel van dergelijke meteoren te observeren, hebben wetenschappers een manier gevonden om de totale energie van zo een object te bepalen op basis van de optische flits. Hieruit kan dan de oorspronkelijke grootte van het object afgeleid worden voordat het object de aardse atmosfeer binnendringt. M.b.v. dergelijke berekeningen heeft men de asteroïde die in februari 2013 de lucht verlichtte boven Tsjeljabinsk, Rusland, op zo een 20 meter geschat. De Tsjeljabinsk vuurbalmeteoor is de grootste vuurbal in de CNEOS-database, die zich richt op grotere vuurbalmeteoren. Alle vuurballen in deze database zijn afkomstig van asteroïden met een diameter van minstens één meter. De Tsjeljabinsk vuurbal bracht een schokgolf te weeg met veel gewonden en schade aan gebouwen.  De op één na grootste groep vuurballen kwam grotendeels in de Stille Oceaan terecht, in het water maar ook op enkele van de eilanden, bijvoorbeeld Fiji.

Credit: Aleksandr Ivanov/Wikipedia.

Meteoren
Zoals gezegd, deze honderden vuurballen zijn meteoren, ruimterotsen groot genoeg om een helder licht te produceren als ze langs de hemel razen. Daarentegen zijn de meteoroïden geassocieerd met een meteorenregen veel kleiner, over het algemeen variërend van de grootte van een zandkorrel tot tientallen centimeters. Tijdens de piek van de Perseïden-meteorenregen, tussen 11 en 13 augustus j.l., raasden onlangs talloze lichtstrepen door de nachtelijke hemel, elk uur schoten er tussen de 40 en 100 vuurballen door de nachtelijke hemel. Terwijl de Perseïden en andere grote meteorenregens als de Geminiden en de Leoniden de meeste aandacht trekken zijn deze buien ieder moment van het jaar zichtbaar, en soms leidt dit tot een heldere vuurbalmeteoor.

Meteoor boven Spruce Mountain, West Virginia Credits; NASA, Bill Ingalls

Fotogeniek
Meteoren hoeven geen vuurballen te zijn om fotogeniek te zijn. NASA-fotograaf Bill Ingalls maakte bovenstaande foto van een meteoor die door de nachtelijke hemel scheerde op 11 augustus 2021, tijdens het hoogtepunt van de Perseïdenregen. Wat sluierbewolking weerkaatst het licht van verre stedelijke gebieden, een deel van de meteoor toont groen. Volgens Bill Cooke, hoofd van NASA’s Meteoroid Environment Office, komt dit door de manier waarop de meteoroïde zuurstofmoleculen exciteerde tijdens zijn impact op de atmosfeer. Cooke merkte ook op dat de Perseïdenbui bijzonder rijk is aan heldere meteoren en wijst op gegevens van NASA’s netwerk van all-sky meteoorcamera’s, die meteoren kunnen detecteren die helderder zijn dan Jupiter. “Het aantal heldere meteoren in de Perseïden is kleiner dan alle andere meteorenregens – 30 procent meer dan de Geminidenregens, die hogere snelheden heeft en ook bekend staat om zijn heldere meteoren.”
Bronnen: NASA/SciTechDaily

Krachtige meteoor explodeert en licht de hemel boven Oslo op

Gisternacht rond 1:00 NL’se tijd werden er in Noorwegen in de omgeving van de hoofdstad Oslo enkele krachtige lichtflitsen en harde knallen waargenomen ten gevolge van een meteoor. Een meteoor is een ruimterots die bij binnenkomst in onze aardse dampkring opbrand en sterk oplicht. De meteorieten zijn de stukken van de meteoor die niet opbranden en op aarde terechtkomen. Volgens het Noorse Meteoor Netwerk was de vuurbal van de meteoor te zien gedurende vijf seconden na binnenkomst zo rond 1:00 uur ’s nachts lokale tijd. Er waren inmiddels veel opnamen gemaakt, zie hier. Het netwerk schat dat de meteoor bij binnenkomst een snelheid had van 16,3 km/s, rond de 58.680 kilometer per uur. De politie ontving veel meldingen van verontruste burgers maar geen melding van verwondingen of schade. Volgens de eerste aanwijzingen moet de meteoor zijn neergekomen in een bosrijk gebied op zo’n 60 kilometer ten westen van Oslo. Beeldanalyse doet experts vermoeden dat de meteoor tenminste tien kilo zwaar was. Dat is op zich niet groot, maar wat wel uitzonderlijk is, is dat die door zoveel mensen is gezien en gehoord. De grootste meteorietinslag deze eeuw was boven Rusland, Tsjeljabinsk. Er was enorm veel schade aan gebouwen en er vielen honderden gewonden. Er werd destijds onderzocht, of de meteoor mogelijk te maken had met de passage van de asteroïde 2012 DA14 op de desbetreffende dag, maar dit bleek niet zo te zijn. Toeval of niet, afgelopen zaterdag 24 juli, passeerde er wel een asteroïde met een flinke diameter, 220 m, op een afstand van 4,7 miljoen kilometer van de aarde. De 2008 GO20, zoals zijn naam luidt, is door NASA geclassificeerd als Near-Earth Object. De asteroïde ‘2008 GO20’ raasde met een snelheid van ongeveer 28.800 km/uur richting de aarde. Bronnen: BBC, Mike Berg/Twitter, LiveScience, NASA

Belgisch onderzoek bewijst 430.000 jaar oude meteorietinslag boven Antarctica

De gevonden buitenaardse partikels (sferische gecondenseerde deeltjes). Credit: Scott Peterson.

Een internationaal onderzoeksteam van planetaire wetenschappers, onder leiding van dr. Matthias van Ginneken van de School of Physical Sciences aan de universiteit van Kent en voormalig onderzoeker aan de Vrije Universiteit Brussel, de Université libre de Bruxelles en het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen heeft nieuwe bewijzen gevonden voor een meteorietinslag, die 430.000 jaar geleden net boven de Antarctische ijskap uiteenbarstte.
Deze buitenaardse partikels (sferische gecondenseerde deeltjes) werden gevonden tijdens de 2017-2018 BELAM (Belgian Antarctic Meteorites) expeditie die werd gefinancierd door het federaal wetenschapsbeleid (BELSPO) en georganiseerd vanuit het Belgische Antarctische Prinses Elisabethstation. Op de top van Walnumfjellet in het Sør Rondanegebergte, Oost-Antarctica werden deze partikels teruggevonden die wijzen op een ongewone ontploffing van een bijzonder grote meteoriet in de lucht. Na doorgang door de atmosfeer kunnen meteoroïden van meer dan 100 meter een impactkrater vormen in korstgesteente, maar nog vaker zullen meteorieten ontploffen in de lucht en een krachtige en destructieve schokgolf veroorzaken. Het bekendste voorbeeld van zo’n gebeurtenis is de veel kleinere Chelyabinskinslag boven Rusland in 2013, waarbij enorm veel ramen werden vernield.

Credit: Mark A. Garlick.

Tijdens de Tunguska-gebeurtenis, ook in Rusland, in 1908, werd een nog grotere schokgolf veroorzaakt die de bomen over een oppervlakte van 20 km2 heeft omvergeworpen en over meer dan honderd kilometer schade heeft aangericht. ‘Inslagen zoals deze vinden elke 1000 tot 5000 jaar plaats. Het is cruciaal om te begrijpen hoe zulke inslagen voorkomen in de geschiedenis van de aarde en wat de effecten ervan op de omgeving zijn’, verduidelijkt Flore Van Maldeghem, doctoraatstudent aan de Vrije Universiteit Brussel en mede-auteur van de studie. ‘Indien zo’n ontploffing plaats zou vinden boven een regio met een grote bevolking, zou dit absoluut catastrofaal zijn, met enorm veel slachtoffers’, voegt VUB professor Philippe Claeys toe.
Buitenaards
‘De chondritische chemische samenstelling en het hoge nikkelgehalte van de brokstukken wijzen erop dat de teruggevonden deeltjes niet van de aarde afkomstig zijn. Hun unieke zuurstofisotopenverhouding wijst er dan weer op dat ze tijdens hun vorming in de inslagwolk reageerden met zuurstof afkomstig van Antarctisch ijs’, vat professor Steven Goderis samen. Dit kan alleen als de explosie in de lucht dicht genoeg bij het ijsoppervlak gebeurde en door de schokgolf het ijs smolt en verdampte, waarbij het zich vermengde met de meteorietpartikels in de inslagwolk. Een dergelijke gebeurtenis kan enkel het gevolg zijn van het met hoge snelheid binnendringen in de atmosfeer van een asteroïde van ten minste 100 meter groot. Dit soort explosie relatief dicht bij het aardoppervlak is qua vernietigingskracht minder groot dan de vorming van een inslagkrater, maar nog steeds veel groter dan wanneer deze plaatsvindt op grote hoogte (bijvoorbeeld tussen de 30 en 50 km boven het zeeniveau in het geval van Chelyabinsk).
Het onderzoek, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Science Advances, is een belangrijke ontdekking in het geologische vakgebied, waar bewijsmateriaal voor dergelijke gebeurtenissen schaars is. Dergelijke inslagpartikels zijn namelijk moeilijk te identificeren en te karakteriseren.

Foto van de condensatiedeeltjes. Credit: VUB.

‘Maar in dit geval konden deze door de atypische vorm van de condensatiedeeltjes (zie foto) relatief gemakkelijk onderscheiden worden van andere buitenaardse stofdeeltjes die we op Antarctica terugvinden, zoals micrometeorieten en microtektieten. De resultaten van dit onderzoek kunnen bijgevolg helpen bij de identificatie van gelijkaardige gebeurtenissen in het geologische verleden’, aldus VUB-doctoraatstudent Bastien Soens, co-auteur van de studie.
De studie onderstreept het belang om de dreiging van middelgrote asteroïden zo goed mogelijk in kaart te brengen, aangezien toekomstige vergelijkbare objecten waarschijnlijk in de atmosfeer zullen exploderen en een schokgolf kunnen genereren. Als deze explosie te dicht bij het aardoppervlak plaatsvindt, kan de schade groot zijn, zeker in dichtbevolkte gebieden. Het is daarom belangrijk om te proberen dit soort gebeurtenissen in de loop van de tijd te identificeren in andere geologische contexten, zoals sedimentkernen, om hun frequentie te kunnen beoordelen en potentieel gevaarlijke asteroïden beter te kunnen identificeren in termen van grootte en snelheid. Bron: VUB.

MESSENGER ‘zag’ meteoriet inslaan op Mercurius

Credit: Jacek Zmarz

Het inslaan van meteorieten op de maan hebben we al heel vaak gezien, onlangs zelfs drie inslagen kort na elkaar. Maar nu blijkt dat NASA’s MESSENGER (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging) er ook eentje zag inslaan en wel op de planeet Mercurius. Het gebeurde op 21 december 2013, dus ruim acht jaar geleden, maar het is nu pas naar voren gekomen na onderzoek van de gearchiveerde gegevens van MESSENGER. Uit die gegevens blijkt dat MESSENGER’s Fast Imaging Plasma Spectrometer (FIPS) die dag een grote hoeveelheid natrium en silicium ionen, deel uitmakend van de stroom deeltjes van de zonnewind. Jamie Jasinski (Jet Propulsion Laboratory) en z’n team konden traceren dat al die deeltjes een zelfde snelheid hadden en dezelfde kant uitgingen. Duidelijk was dat ze niet afkomstig waren van de zon, maar dat ze van Mercurius afkomstig waren.

Het oppervlak van Mercurius is bezaaid met inslagkraters van meteorieten. Credit: NASA/Johns Hopkins APL/Carnegie Institution of Washington

Er moet die dag een pluim vanaf het oppervlak van Mercurius zijn opgestegen, die reikte tot ruim 5000 km hoogte en die bestond uit natrium en silicium. Die deeltjes waren in eerste instantie electrisch neutraal, maar toen ze in de ruimte in reactie kwamen met de fotonen van de zon werden het ionen, electrisch geladen deeltjes. Men denkt dat die pluim het gevolg was van de inslag van een meteoriet op Mercurius. Heel groot moet die niet zijn geweest (slechts 90 cm doorsnede naar schatting), maar omdat Mercurius slechts een zeer ijle exosfeer heeft kon die pluim ongehinderd zulke hoogten bereiken. Bron: Phys.org.

Extreem heldere ‘bolide’ vuurbal boven Zuid-China waargenomen

Op 23 december j.l. werd boven de Zuid-Chinese gemeentes Nangqiang, en Yushu, een enorme vuurbal waargenomen. De zeer heldere vuurbal, ook wel bolide genoemd, explodeerde in de lucht en had volgens NASA’s CNEOS (Center for Near-Earth Object Studies) een kracht equivalent aan 9,5 kt TNT. De vuurbal drong de aardse atmosfeer binnen met een duizelingwekkende snelheid van 48.000 km/h en werd door diverse skywatchers op film gezet en naderhand geregistreerd bij het IMO, het International Meteor Organisation. Vuurballen worden veroorzaakt door meteoren of andere kleine ruimterotsen die de atmosfeer van de aarde raken. Uit analyse van het CNEOS bleek dat de meteoor rond de drie meter in diameter moet zijn geweest. Lees verder

Zijn er mensen gewond geraakt of zelfs dood gegaan door meteorieten?

Credit: Dilan Arezzo / Pixabay.

Afgelopen zaterdag stond er in het wetenschapskatern van NRC Next een artikel dat ging over de vraag of er wel eens mensen zijn gestorven door een meteoriet. Een boeiende vraag en het antwoord is dat het inderdaad het geval is, namelijk iemand die in 1888 in Irak geraakt werd door zo’n stuk steen uit de ruimte. Naar aanleiding van dat artikel ben ik eens op internet gaan struinen van gevallen waarbij mensen gedood of gewond zijn geraakt of waarbij zo’n meteoriet zeer dichtbij hen insloeg. Ik dacht een aardig lijstje te hebben (hieronder te zien), maar ná die lijst te hebben opgesteld kwam ik deze nog veel langere lijst tegen met gebeurtenissen, bijgehouden door de International Comet Quarterly. Altijd baas boven baas. 🙂 Bij alle gevallen heb ik een status gezet van of het echt gebeurd is of niet. Dat zijn geen wetenschappelijke inschattingen, maar louter van mijzelf.

  • Uit 1677 stamt het verhaal van een Milanese pater die bij het plaatsje Tortona gestorven zou zijn door de inslag van een meteoriet. De pater werd gevonden met de meteorietsteen diep in zijn been. Status: onzeker.
  • In 1825 zou iemand in Oriang, India zijn gedood door een meteoriet en iemand anders zou gewond zijn geraakt. Status: onzeker.
  • Op 22 augustus 1888 viel een hele zwerm meteorieten neer in de buurt van Suleimaniya, tegenwoordig gelegen in Irak, en daarbij kwam één persoon om het leven en een ander werd zwaar gewond. Status: Lijkt zeker door de drie gevonden verslagen, aldus dit recent verschenen wetenschappelijke artikel. Eén van die verslagen zie je hieronder.

    Brief gestuurd door Mustafa Faik Mustafa Pasha, gouverneur in Sulaymaniyah aan Ahmed Munir Pasha in 1888. Credit: Unsalan, Bayath and Jenniskens.

  • In juni 1911 was er een regen van meteorieten bij het dorpje Nakhla in Egypte en daarbij kwam de hond van de boer Mohammed Ali Hakim om het leven. Status: Lijkt wel zeker door de teruggevonden meteorieten.
  • Op 30 november 1954 lag Ann Hodges uit Alabama te slapen, toen een 3,8 kg zware meteoriet via het plafond insloeg in haar slaapkamer. Hodges raakte daarbij licht gewond. Status: Is wel zeker. Aan de meteoriet is zelfs een hele Wikipedia-pagina gewijd.
  • Op 14 augustus 1992 werd een jongen uit Mbale, Oeganda, geraakt door een meteoriet. Het had erger af kunnen lopen, maar hij had het geluk dat de meteoriet werd afgeremd door een bananenboom. Status: zeker. De Dutch Meteoriet Society heeft er dit artikel aan gewijd.
  • Op 9 oktober 1992 kwam er een meteoriet terecht die in de motorkap van een geparkeerde auto insloeg, een Chevrolet, Dat gebeurde in Peekskill in New York. De eigenaresse van de auto, Michelle Knap, zat gelukkig niet in de auto. Status: zeker.
  • Op 21 juni 1994 zaten Jose Martin en z’n vrouw in de auto toen een meteoriet van maar liefst 1,4 kg dwars door de vooruit kwam. Het stuur verboog en de meteoriet kwam op de achterbank terecht. Wonderbaarlijk geen gewonden verder. Status: niet bekend.
  • In 2007 zouden honderden boeren bij Peru onwel zijn geworden toen vlakbij een meteoriet insloeg en er gassen vrijkwamen. Ik heb daar diverse malen over geblogd, zoals deze blog. Status: zeker.
  • In 2009 werd de 14-jarige Duitse scholier Gerrit Blank op straat geraakt door een meteoriet. Ik heb daar toen deze blog aan gewijd. Status: zeker.

    Scholier Gerrit Blank met in z’n hand de meteoriet. Credit: Marcus Grenz/WAZ

  • In februari 2013 explodeerde boven Tsjeljabinsk in Rusland een hele grote meteoriet (13 miljoen kg zwaar, 20m groot) en toen raakten meer dan duizend mensen gewond, niet zozeer van de meteoriet zelf, maar wel van de supersonische schokgolf, die bijvoorbeeld heel veel ramen deed verbrijzelen. Status: zeker.
  • In 2016 zou een Indiase buschauffeur bij een meteorietinslag zijn gedood. Status: NASA-wetenschappers hebben de foto’s bestudeerd en op basis daarvan gezegd dat het er meer op lijkt dat de buschauffeur gedood is door een “land based explosion” en niet iets uit de ruimte.

Veel bronnen, onder andere: NRC-Next + Space.com + National Geographic.

In vogelvlucht; asteroïde (52768) 1998 OR2 en een overzicht van planetaire defensie [update]

[update; vanwege bewolking is de webtv live uitzending van het Virtual Telescope Project uitgesteld naar 29 april 20:30 NL’se tijd] Op het moment dat ik dit schrijf staan wereldwijd (amateur-) telescopen scherp gesteld op asteroïde (52768) 1998 OR2 welke op 29 april a.s. langs de aarde scheert. Deze asteroïde staat als potentieel gevaarlijke asteroïde geregistreerd (PHA). De ruimterots zal om 11:56 NL’se tijd (9:56 UTC) op de 29ste langs de aarde scheren op een afstand van 6,29 miljoen km. Een hemelobject dat dichter dan 7,5 miljoen km de aarde nadert en een absolute helderheidsmagnitude van 22 of meer heeft staat officieel gemeld als potentieel gevaarlijk object (afgekort PHO). Hiervan bestaat het merendeel uit asteroïden, 98%, en een klein deel zijn kometen. Meer hierover later in onderstaand artikel.

Lees verder

Supergeleiding in meteorieten ontdekt

Voor de allereerste keer is supergeleiding in buitenaards materiaal ontdekt. Een gemengd team van wetenschappers van de Universiteit van Californië, San Diego en het Brookhaven Laboratory in New York hebben in hun zoektocht naar natuurlijk verzamelde supergeleidende materialen een aantal meteoriet fragmenten onderzocht. Na een grondige selectie werden 15 meteoriet fragmenten onder de loep genomen. Twee ervan, afkomstig van de grote meteoriet ‘Mundrabilla’, gevonden in 1911 in Australië, en ‘GRA 95205’ (Antarctica), bleken supergeleidende korrels te bevatten. Supergeleiding is het verschijnsel dat de elektrische weerstand van sommige materialen beneden een bepaalde temperatuur opeens helemaal verdwijnt.*  

Lees verder

Vallende ster boven Nederland [update]

Vannacht was een opvallend lichtverschijnsel te zien aan het firmament. Tientallen mensen, zo deelde het KNMI in De Bilt vanmorgen mee, meldden dat ze vannacht omstreeks kwart voor twee een vuurbol hebben waargenomen die later uiteenviel in kleinere bollen en lichtstrepen achterliet.

Lees verder

Oudste materiaal op aarde gevonden in meteoriet: 5 á 7 miljard jaar oud

De Murchison meteoriet. Credit: Basilicofresco – Wikipedia

Onderzoekers hebben in een meteoriet die vijftig jaar geleden in de staat Victoria in Australië neerkwam materiaal gevonden dat tussen de vijf en zeven miljard jaar oud is. De aarde zelf is 4,54 miljard jaar oud, dus dit materiaal is ouder dan de aarde zelf en daarmee is het het oudste materiaal uit het zonnestelsel dat op aarde gevonden is. Philipp Heck (University of Chicago) en zijn collega’s hebben de Murchison meteoriet onderzocht en daarin troffen ze zogeheten presolaire mineralen aan, mineralen die gevormd zijn vóórdat de zon er was en die afkomstig zijn van andere sterren, letterlijk sterrenstof dus. Die meteoriet viel op 28 september 1969 bij het plaastje Murchison in Australië en een deel van de 100 kg zware meteoriet die teruggevonden werd die werd aan het Field Museum geschonken, dat van de Universiteit van Chigago is.

Stofrijke emissies zoals in de Einevel op de foto zijn  bronnen van presolaire mineralen. Credit: NASA, W. Sparks (STScI) and R. Sahai (JPL). Inzet: Een presolair deeltje van ~8 micrometer uit de Murchison meteoriet. Inzet credit: Janaína N. Ávila.

In ongeveer 5% van alle meteorieten die op aarde gevonden zijn zitten presolaire mineralen en dan ook nog eens in kleine hoeveelheden: de 100 grootste gevonden mineralen zouden bij elkaar zo groot als de stip aan het eind van deze zin zijn. De groep van Heck heeft een deel van de meoteoriet fijngemalen en onderzocht op de chemische samenstelling. Daartoe wordt dat poeder met een zuur vermengd tot een soort van stinkend pindakaasachtige papje (zitbaar in het buisje op de foto hieronder).


Credit: United States Department of Energy; uploaded en wikipedia by en:User:Carl Henderson.

Alleen de harde presolaire deeltjes overleven dat zuurbad en die blijken – na bepaling van de hoeveelheid neon-21 in de deeltjes, een graadmeter voor de ouderdom – voor het grootste deel tussen de 4,6 en 5,9 miljard jaar oud te zijn en sommigen zijn zelfs ouder dan 5,5 miljard jaar. De deeltjes zijn mogelijk zelfs zeven miljard jaar oud, toen er sprake moet zijn geweest van een soort geboortegolf van sterren, pakweg 2 à 3 miljard jaar vóór het ontstaan van ons zonnestelsel. Sterren ontstaan uit moleculaire wolken van gas en stof in de ruimte. Na hun geboorte ‘branden’ ze miljoenen tot miljarden jaren en als hun nucleaire brandstof in de kern op is, blazen ze weer grote hoeveelheden gas en stofdeeltjes terug de ruimte in, dat terecht kan komen in meteorieten met presolaire mineralen. Er is een discussie of sterren in de Melkweg in een constant tempo ontstaan of in geboortegolven en de nu gevonden presolaire deeltjes in de Murchison meteoriet zijn een aanwijzing voor de laatste theorie. Een vakartikel over de ontdekking verscheen gisteren (13 januari) in de Proceedings of the National Academy of Sciences. Bron: Science Daily.